Sprawowanie współkontroli nad inną jednostką

„Sprawowanie współkontroli nad inną jednostką” oznacza sytuację, w której wspólnik jednostki współzależnej ma, wspólnie z pozostałymi wspólnikami, równorzędny wpływ na kierowanie jej działalnością. Nie chodzi więc o sam udział w jednostce, lecz o rzeczywistą zdolność do współdecydowania o jej najważniejszych kierunkach działania, na zasadach uzgodnionych przez wspólników.

Współkontrola występuje, gdy spełnione są łącznie określone elementy:

• uprawnienie przysługuje wspólnikowi jednostki współzależnej;
• wspólnik działa na równi z innymi wspólnikami, a więc nie ma samodzielnej przewagi w podejmowaniu decyzji;
• zakres i sposób wykonywania tego uprawnienia wynikają z zawartej umowy, umowy spółki albo statutu;
• uprawnienie obejmuje kierowanie polityką finansową i operacyjną jednostki;
• celem wspólnego kierowania jest osiąganie wspólnych korzyści ekonomicznych z działalności tej jednostki.

Istotą tego pojęcia jest zatem wspólne, uzgodnione kształtowanie zarówno spraw finansowych, jak i operacyjnych. Wspólnik nie musi samodzielnie prowadzić bieżących spraw jednostki. Ważne jest to, że ma wraz z innymi wspólnikami możliwość wpływania na przyjęte zasady działania i podejmowania decyzji dotyczących jej funkcjonowania. O istnieniu współkontroli decydują przede wszystkim ustalenia zawarte w odpowiednim dokumencie, a nie samo formalne uczestnictwo w jednostce.

Definicja pochodzi z ustawy „Rachunkowość.” i służy do opisania szczególnego rodzaju relacji między wspólnikiem a jednostką współzależną. W praktyce pozwala odróżnić wspólne kierowanie jednostką od sytuacji, w której decyzje podejmuje jeden podmiot albo w której wspólnik nie ma wpływu na politykę finansową i operacyjną. Ustalenie, czy współkontrola istnieje, ma znaczenie dla prawidłowego rozpoznania powiązań między jednostkami i stosowania właściwych zasad rachunkowości wobec jednostki współzależnej.