Przepis wyznacza zakres przedmiotowy całej ustawy. Wskazuje, że reguluje ona zasady dotyczące **spółdzielni rolników** oraz ich **związków**, a więc dwóch rodzajów podmiotów wymienionych w tym przepisie. Zakres regulacji obejmuje pełny cykl funkcjonowania tych podmiotów, od ich utworzenia, przez organizację i bieżącą działalność, aż po likwidację. Oznacza to, że ustawa odnosi się zarówno do kwestii związanych z powstaniem spółdzielni rolników i ich związków, jak i do sposobu ich zorganizowania oraz prowadzenia działalności. Obejmuje także zasady zakończenia ich istnienia w drodze likwidacji. Przepis nie opisuje szczegółowych procedur ani wymagań dotyczących poszczególnych etapów, lecz określa obszary, które mają zostać uregulowane w dalszych przepisach ustawy. Jego znaczenie polega na wyznaczeniu granic tematycznych regulacji. Dzięki temu wiadomo, że ustawa dotyczy nie tylko samego tworzenia spółdzielni rolników, lecz także ich organizacji, działalności i likwidacji, a ponadto obejmuje związki tych spółdzielni. Artykuł 1 pełni więc funkcję przepisu określającego przedmiot ustawy i porządkuje podstawowe elementy jej zakresu: tworzenie, organizację, działalność oraz likwidację.

o spółdzielniach rolników

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/2073/text/U/D20182073Lj.pdf

Przepis określa, w jaki sposób statut spółdzielni rolników może ustalić wysokość wpisowego. Statut może przewidywać jedną z dwóch metod. Pierwsza polega na wskazaniu **konkretnej kwoty**, która będzie wysokością wpisowego. Druga opiera się na obliczeniu ilorazu określonej w statucie części ułamkowej funduszu zasobowego spółdzielni rolników i liczby jej członków.

W przypadku drugiej metody przepis precyzyjnie wskazuje, jakie dane należy uwzględnić. Po stronie funduszu zasobowego bierze się pod uwagę część ułamkową określoną w statucie. Następnie dzieli się ją przez liczbę członków spółdzielni rolników według stanu na koniec roku kalendarzowego bezpośrednio poprzedzającego rok, w którym dana osoba przystępuje do spółdzielni. Oznacza to, że dla ustalenia wpisowego znaczenie ma stan członków z określonego momentu, a nie liczba członków w dowolnym dniu.

Rozwiązanie pozwala statutowi wybrać między stałą wysokością wpisowego a sposobem obliczeniowym, powiązanym z funduszem zasobowym i liczbą członków. Wybór metody wpływa na sposób ustalania wpisowego dla osób przystępujących do spółdzielni. Przy kwocie określonej wprost wysokość wpisowego wynika ze statutu bez dodatkowego działania matematycznego. Przy ilorazie konieczne jest ustalenie właściwej części funduszu oraz liczby członków według wskazanego w przepisie stanu na koniec poprzedniego roku kalendarzowego.

Przepis określa zasady ustalania, posiadania i przenoszenia udziałów w spółdzielni rolników. Statut może przewidywać coroczne ustalanie liczby udziałów przypadających poszczególnym członkom proporcjonalnie do ich udziału procentowego w łącznej wartości produktów lub grup produktów nabytych przez spółdzielnię od członków w poprzednim roku obrotowym. Dopuszczalne jest również przyjęcie w statucie innego sposobu ustalania liczby udziałów.

Jeżeli zastosowano mechanizm oparty na wartości nabytych produktów, liczba udziałów wymaga uchwały walnego zgromadzenia podjętej większością co najmniej 2/3 głosów, przy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania. Statut powinien także określać sposób i terminy dokonywania dopłat na udziały oraz zwrotu wpłat na udziały.

Przepis umożliwia obrót udziałami w określonych sytuacjach. Były członek oraz osoba wskazana przez zmarłego członka mogą zbyć udziały innemu członkowi spółdzielni. Nabywca musi zawiadomić spółdzielnię o nabyciu w terminie 7 dni. Ponadto członek, który wystąpił ze spółdzielni za wypowiedzeniem albo został wykreślony z powodu zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego produkcji rolnej, może w ciągu sześciu miesięcy przenieść udziały na osobę przejmującą i prowadzącą tę działalność, pod warunkiem jej członkostwa albo złożenia deklaracji przystąpienia.

Umowa przenosząca udziały musi mieć formę pisemną z podpisami notarialnie poświadczonymi. Możliwość ta nie dotyczy odpłatnego nabycia gospodarstwa lub działu specjalnego. W takich przypadkach, a także gdy następca nie zostanie członkiem ani nie złoży deklaracji, udział byłego członka podlega wypłacie na podstawie zatwierdzonego sprawozdania finansowego, zgodnie ze sposobem i terminami określonymi w statucie.

Przepis określa zasady rozporządzania wkładem niepieniężnym wniesionym do spółdzielni rolników. Uprawnienie to przysługuje członkowi spółdzielni, który jest właścicielem takiego wkładu. Oznacza to, że sam fakt wniesienia wkładu do spółdzielni nie wyłącza możliwości podjęcia przez jego właściciela czynności zmierzających do jego zbycia.

Jednocześnie przepis nakłada na członka obowiązek uprzedniego poinformowania spółdzielni o zamiarze zbycia wkładu. Powiadomienie musi mieć formę pisemną. Nie jest wystarczające przekazanie informacji w inny sposób, ponieważ przepis wyraźnie wymaga zachowania formy pisemnej.

Co do zasady powiadomienie powinno zostać przekazane **co najmniej 12 miesięcy przed zamiarem dokonania czynności**. Termin ten ma zapewnić spółdzielni odpowiednio wczesną informację o planowanym zbyciu wkładu. Przepis nie wskazuje szczegółowych elementów, które powinno zawierać powiadomienie, określa jednak jego podstawowy przedmiot, czyli zamiar zbycia wkładu niepieniężnego.

Statut spółdzielni może przewidywać wcześniejszy termin dokonania takiego powiadomienia. W takim przypadku zastosowanie znajduje termin wskazany w statucie, jeżeli jest wcześniejszy niż 12 miesięcy. Regulacja łączy więc możliwość rozporządzania wkładem z obowiązkiem zachowania określonego wyprzedzenia i pisemnego poinformowania spółdzielni. W praktyce znaczenie ma zarówno ustalenie, kto jest właścicielem wkładu, jak i sprawdzenie terminu przewidzianego w statucie.

Przepis określa zasady podziału nadwyżki bilansowej, tworzenia funduszy własnych oraz pokrywania strat spółdzielni rolników. O podziale nadwyżki decyduje walne zgromadzenie w drodze uchwały.

Spółdzielnia tworzy trzy zasadnicze fundusze własne:
- **fundusz udziałowy**, zasilany wpłatami udziałów członkowskich,
- **fundusz zasobowy**, tworzony z wpłat wpisowego oraz z odpisu wynoszącego co najmniej 10% nadwyżki bilansowej,
- **fundusz wzajemnościowy**, na który przeznacza się co najmniej 3% nadwyżki bilansowej.

Możliwe jest także utworzenie innych funduszy, jeżeli przewidują je odrębne przepisy albo statut. Środki funduszu wzajemnościowego mają określone przeznaczenie, służą rozwojowi i promocji spółdzielni, a funduszu tego nie można wykorzystać do pokrywania strat.

Przepis reguluje również prawa związane z funduszem udziałowym. W przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 6, prawo to przechodzi na nowego członka, chyba że strony ustalą inaczej. Przysługuje ono także spadkobiercom zmarłego członka. Statut może jednak wyłączyć prawo do funduszu udziałowego osoby wykluczonej ze spółdzielni.

Po dokonaniu odpisów na zasadnicze fundusze pozostała część nadwyżki jest przeznaczana na cele wskazane w uchwale walnego zgromadzenia. Straty pokrywa się najpierw z funduszu zasobowego, a następnie, w zakresie przekraczającym jego wysokość, z innych funduszy własnych, z wyłączeniem funduszu wzajemnościowego. Jeżeli strata nie może zostać pokryta w ten sposób, może być rozliczana w kolejnych pięciu latach obrotowych, zgodnie ze statutem.

Przepis określa zasady oprocentowania udziałów wniesionych do spółdzielni rolników. **Walne zgromadzenie może przeznaczyć część nadwyżki bilansowej na ten cel**, co oznacza, że oprocentowanie jest finansowane z wypracowanej przez spółdzielnię nadwyżki i nie obejmuje jej całości. Sam przepis nie przesądza, jaka część nadwyżki ma zostać przeznaczona na oprocentowanie, pozostawiając decyzję walnemu zgromadzeniu.

Ustawa wprowadza jednocześnie maksymalny poziom oprocentowania. Nie może on przekroczyć najwyższej w danym roku kalendarzowym wysokości stopy redyskontowej weksli przyjmowanych od banków do redyskonta przez Narodowy Bank Polski, powiększonej o maksymalnie trzy punkty procentowe. Limit ten wyznacza górną granicę oprocentowania, a więc wysokość przyjęta przez spółdzielnię może być niższa. Odwołanie do najwyższej wysokości stopy w roku kalendarzowym oznacza, że przy ustalaniu limitu uwzględnia się najwyższy poziom tej stopy występujący w tym okresie.

Szczegółowe reguły określa statut spółdzielni. Powinien on wskazywać zarówno sposób ustalania wysokości oprocentowania, jak i sposób jego wypłaty. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na połączeniu decyzji walnego zgromadzenia o wykorzystaniu części nadwyżki, ustawowego ograniczenia wysokości oprocentowania oraz statutowych zasad rozliczenia i wypłaty. Oprocentowanie nie wynika z samego wniesienia udziałów, lecz wymaga przeznaczenia środków przez walne zgromadzenie.

Przepis określa dodatkowy zakres lustracji dotyczącej spółdzielni rolników. Lustracja, uregulowana w części I tytule I dziale VIII ustawy - Prawo spółdzielcze, obejmuje także sprawdzenie, czy spółdzielnia rolników spełnia warunki wskazane w art. 4-9.

Znaczenie tego przepisu polega na wyraźnym włączeniu tych warunków do przedmiotu lustracji. Oznacza to, że w ramach lustracji ocenie podlega nie tylko zakres wynikający z przepisów wskazanej części ustawy - Prawo spółdzielcze, lecz również spełnianie przez spółdzielnię rolników wymagań określonych w art. 4-9. Przepis nie opisuje samych warunków ani nie ustanawia odrębnego trybu ich badania. Wskazuje natomiast, że ich spełnianie ma być sprawdzane właśnie w ramach lustracji.

**W praktyce** art. 15 łączy więc ogólną instytucję lustracji ze szczególnymi wymaganiami odnoszącymi się do spółdzielni rolników. Zakres czynności lustracyjnych obejmuje także weryfikację zgodności działania spółdzielni z warunkami określonymi w art. 4-9, co nadaje tym warunkom znaczenie również na etapie lustracji. Aby ustalić pełny zakres badania, konieczne jest odczytanie art. 4-9 łącznie z przepisami regulującymi lustrację w części I tytule I dziale VIII ustawy - Prawo spółdzielcze.

Przepis określa przesłanki oraz tryb postawienia spółdzielni rolników w stan likwidacji z inicjatywy podmiotu sprawującego nad nią określony nadzór organizacyjny. Uchwałę w tej sprawie podejmuje **związek rewizyjny**, w którym spółdzielnia jest zrzeszona. Jeżeli spółdzielnia nie należy do związku rewizyjnego, właściwa jest **Krajowa Rada Spółdzielcza**.

Uchwała może zostać podjęta w trzech przypadkach:
1. gdy działalność spółdzielni rażąco narusza prawo lub postanowienia statutu;
2. gdy spółdzielnia została zarejestrowana z naruszeniem prawa;
3. gdy co najmniej od roku nie prowadzi działalności gospodarczej.

Przepis przyznaje spółdzielni możliwość zakwestionowania uchwały przed sądem. Pozew należy wnieść w terminie sześciu tygodni od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Termin ten wyznacza ramy czasowe dla podjęcia przez spółdzielnię decyzji o wszczęciu postępowania sądowego.

Jeżeli uchwała nie zostanie zaskarżona w ustawowym terminie albo postępowanie zakończy się prawomocnym oddaleniem powództwa lub jego umorzeniem, związek rewizyjny albo Krajowa Rada Spółdzielcza składa wniosek o otwarcie likwidacji do Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie wyznacza likwidatora. W praktyce przepis łączy więc kontrolę nad legalnością i aktywnością spółdzielni z sądową ochroną przed skutkami uchwały oraz wskazuje kolejne czynności prowadzące do rozpoczęcia likwidacji.

Przepis określa podstawę, na której spółdzielnia rolników prowadzi swoją działalność. Wskazuje dwa elementy: przepisy „niniejszej ustawy” oraz „zarejestrowany statut”. Oznacza to, że działalność spółdzielni została powiązana zarówno z regulacją ustawową, jak i z jej własnym statutem, pod warunkiem że statut ma status zarejestrowanego dokumentu.

Znaczenie tego przepisu polega na wyznaczeniu podstaw organizacyjnego i prawnego funkcjonowania spółdzielni. Ustawa stanowi jeden punkt odniesienia, a statut drugi. Samo wskazanie statutu nie obejmuje dowolnego projektu ani dokumentu nieposiadającego wymaganego w przepisie statusu. Przepis posługuje się bowiem określeniem „zarejestrowany statut”, wiążąc prowadzenie działalności właśnie z taką wersją statutu.

Regulacja ma charakter ogólny. Nie opisuje poszczególnych rodzajów działalności spółdzielni, jej organów, praw i obowiązków członków ani sposobu podejmowania konkretnych czynności. Ustala natomiast, że działalność spółdzielni rolników nie jest oparta wyłącznie na jednym z wymienionych dokumentów. W praktyce oznacza to konieczność odczytywania podstawy działania spółdzielni z ustawy oraz zarejestrowanego statutu, traktowanych jako wskazane w przepisie źródła jej funkcjonowania.

Przepis określa, jakie regulacje mają zastosowanie do spółdzielni rolników w sprawach, których nie rozstrzygają przepisy ustawy o spółdzielniach rolników. W takim zakresie należy stosować przepisy ustawy „Prawo spółdzielcze”. Odesłanie ma charakter uzupełniający, ponieważ obejmuje wyłącznie kwestie nieuregulowane w ustawie dotyczącej spółdzielni rolników.

Znaczenie tego przepisu polega na wskazaniu dodatkowego zbioru regulacji odnoszących się do funkcjonowania spółdzielni rolników. Jeżeli dana sprawa została uregulowana w przepisach ustawy o spółdzielniach rolników, zastosowanie znajduje ta regulacja. Jeżeli natomiast ustawa nie zawiera przepisu dotyczącego konkretnej kwestii, właściwe są przepisy ustawy „Prawo spółdzielcze”. Dzięki temu przepis wyznacza sposób uzupełniania regulacji dotyczących spółdzielni rolników i wskazuje akt prawny, do którego należy sięgać w razie braku odpowiedniego unormowania. Odesłanie dotyczy spółdzielni rolników jako podmiotów objętych ustawą i odnosi się do wszystkich spraw pozostawionych w niej bez regulacji.

Przepis określa podstawowe cechy i sposób identyfikacji spółdzielni rolników. Jest ona dobrowolnym zrzeszeniem osób fizycznych lub prawnych, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą. Spółdzielnię wyróżnia **zmienny skład osobowy** oraz **zmienny fundusz udziałowy**, co wiąże jej konstrukcję z możliwością zmiany liczby członków i wysokości funduszu udziałowego.

Członkami mogą być dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią „rolnicy”, czyli osoby prowadzące gospodarstwo rolne albo działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, będące producentami produktów rolnych lub ich grup, a także prowadzące chów lub hodowlę ryb. Drugą kategorię tworzą „podmioty niebędące rolnikami”. Są to podmioty zajmujące się przechowywaniem, magazynowaniem, sortowaniem, pakowaniem lub przetwarzaniem produktów rolnych albo ryb wytworzonych przez rolników, a także podmioty świadczące na ich rzecz usługi wspomagające rolnictwo z wykorzystaniem odpowiednich maszyn, narzędzi lub urządzeń.

Spółdzielnia jest zakładana ze względu na określone produkty rolne, grupy takich produktów lub ryby. Ich wykaz mają określać przepisy wydane na podstawie art. 6 ust. 6. Znaczenie praktyczne ma również obowiązek używania w nazwie oznaczenia „Spółdzielnia Rolników”, które wskazuje formę organizacyjną podmiotu.

Przepis określa minimalną treść statutu spółdzielni rolników, uzupełniając postanowienia wskazane w art. 5 § 1 ustawy - Prawo spółdzielcze. Statut powinien regulować zarówno zasady członkostwa, jak i sposób wykonywania obowiązków związanych z działalnością rolniczą.

W szczególności musi określać warunki przyjmowania rolników oraz podmiotów niebędących rolnikami, a także minimalny okres członkostwa. Okres ten nie może być krótszy niż rok obrotowy. Statut wskazuje również termin zgłoszenia zamiaru wystąpienia ze spółdzielni, przy czym termin ten nie może przypadać później niż 3 miesiące przed końcem roku obrotowego.

Istotną część regulacji stanowią obowiązki informacyjne członków. Obejmują one między innymi dane o powierzchni upraw, plonach oraz wielkości produkcji produktów lub ich grup. W odniesieniu do członków będących rolnikami statut ma także określać zasady produkcji, w tym wymagania dotyczące jakości i ilości produktów oraz sposobu przygotowania ich do zbycia.

Przepis wymaga ponadto uregulowania korzystania przez spółdzielnię z wkładów niepieniężnych, zasad odpowiedzialności członków oraz sankcji za naruszenie obowiązków statutowych lub niespełnianie wymogów określonych w ustawie. Statut powinien wskazywać także przyczyny wykluczenia i wykreślenia członka. Wymagane są również szczegółowe zasady podziału nadwyżki bilansowej i pokrywania strat oraz, w określonym przypadku, zasady ustalania liczby głosów przysługujących członkom będącym osobami prawnymi. W praktyce przepis wyznacza więc obowiązkowy zakres statutu, pozostawiając w nim miejsce na szczegółowe rozwiązania dotyczące organizacji i działalności spółdzielni.

Przepis określa zakres działalności spółdzielni rolników oraz zasady dotyczące jej członków i przychodów. Podstawą działania spółdzielni jest prowadzenie działalności gospodarczej na rzecz członków. Obejmuje ona przede wszystkim planowanie produkcji rolnej i dostosowywanie jej do warunków rynkowych, koncentrację podaży oraz organizowanie sprzedaży produktów, a także koncentrację popytu i organizowanie zakupu środków potrzebnych do produkcji.

Zakres działalności może być szerszy. Spółdzielnia może między innymi przechowywać, konfekcjonować, standaryzować i przetwarzać produkty rolników, a także organizować obrót produktami przetworzonymi. Może również świadczyć usługi związane z wytwarzaniem produktów, prowadzić inną działalność usługową na rzecz członków oraz upowszechniać korzystne dla środowiska metody uprawy, technologie produkcji i metody gospodarki odpadami.

Przepis dopuszcza także działalność społeczną i oświatowo-kulturalną na rzecz członków oraz ich środowiska. Spółdzielnia może działać jako „obywatelska społeczność energetyczna”, a także zajmować się wytwarzaniem, obrotem lub magazynowaniem energii elektrycznej, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu i ciepła ze źródeł odnawialnych, jeżeli działalność ta jest prowadzona wyłącznie na rzecz spółdzielni i jej członków.

Istotne ograniczenie dotyczy łącznych przychodów z innej działalności usługowej oraz działalności społecznej i oświatowo-kulturalnej. Nie mogą one przekroczyć 25% przychodów spółdzielni uzyskanych w danym roku obrotowym. Każdy członek może należeć tylko do jednej spółdzielni rolników w zakresie określonych produktów lub grup produktów. Wykaz produktów, dla których mogą być zakładane takie spółdzielnie, określi minister właściwy do spraw rynków rolnych w drodze rozporządzenia.

Przepis określa podstawowe zasady tworzenia i członkostwa w spółdzielni rolników oraz ogranicza koncentrację głosów w spółdzielniach, których członkami są wyłącznie osoby prawne.

Założycielami spółdzielni mogą być rolnicy, przy czym ich liczba nie może być mniejsza niż dziesięć. Również w toku działalności spółdzielnia powinna liczyć co najmniej dziesięciu członków będących rolnikami, chyba że statut ustanawia wyższy wymagany próg. Oznacza to, że statut może zwiększyć minimalną liczbę rolników, ale nie może obniżyć poziomu określonego w przepisie.

Regulacja ustanawia także zasadę niedopuszczalności odmowy przyjęcia do spółdzielni. Rolnik albo podmiot niebędący rolnikiem powinien zostać przyjęty, jeżeli spełnia wymagania wynikające z ustawy i statutu. Przepis wiąże więc możliwość uzyskania członkostwa z obiektywnym spełnieniem tych wymagań.

Szczególne rozwiązanie dotyczy spółdzielni, w których członkami są wyłącznie osoby prawne, a statut przewiduje inną zasadę ustalania liczby głosów niż wskazana w art. 36 § 2 zdanie pierwsze ustawy - Prawo spółdzielcze. W takim przypadku żaden członek nie może dysponować więcej niż 20% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu. Limit obejmuje także wpływ pośredni. Może on wynikać między innymi z większości głosów lub udziału w zarządzie innej osoby prawnej będącej członkiem spółdzielni, również na podstawie porozumień z innymi osobami, a także z sytuacji, gdy członkowie zarządu jednej osoby prawnej stanowią więcej niż połowę zarządu innej osoby prawnej będącej członkiem spółdzielni. Regulacja ma zatem zapewniać, aby jeden członek nie uzyskał dominującej pozycji w głosowaniu, także za pośrednictwem powiązanych osób prawnych.

Przepis określa, kto może zostać wybrany do rady nadzorczej spółdzielni rolników. Funkcję tę mogą pełnić wyłącznie osoby, które jednocześnie mają status członka spółdzielni rolników oraz są rolnikami. Oba warunki muszą być spełnione łącznie. Samo członkostwo w spółdzielni nie wystarcza, jeżeli dana osoba nie jest rolnikiem, podobnie jak status rolnika nie wystarcza bez członkostwa w tej spółdzielni.

Znaczenie przepisu polega na określeniu zamkniętego kręgu osób uprawnionych do wyboru do rady nadzorczej. Rada ma być obsadzana przez osoby związane ze spółdzielnią jako jej członkowie i jednocześnie należące do grupy rolników. Przepis nie reguluje sposobu przeprowadzania wyborów, liczby członków rady, długości ich kadencji ani innych wymagań dotyczących kandydatów. Wskazuje wyłącznie podstawową przesłankę osobową, czyli konieczność połączenia członkostwa w spółdzielni rolników ze statusem rolnika. W praktyce ogranicza to możliwość wyboru do rady nadzorczej osób, które nie spełniają któregokolwiek z tych dwóch warunków.

Przepis określa zasady tworzenia i działania związków spółdzielni rolników. Spółdzielnie rolników mogą zakładać takie związki albo do nich przystępować. Związek działa w imieniu i na rzecz swoich członków w zakresie działalności, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Oznacza to, że związek może wykonywać określone zadania wspólnie dla zrzeszonych spółdzielni, zamiast aby każda z nich prowadziła je samodzielnie.

Zakres aktywności związku nie ogranicza się do działalności prowadzonej na rzecz spółdzielni będących jego członkami. Zgodnie z ust. 2 może on również prowadzić działalność społeczną oraz oświatowo-kulturalną na rzecz członków spółdzielni rolników, która należy do tego związku. Przepis wiąże więc te działania z członkami spółdzielni zrzeszonych w związku.

Ustęp 3 wskazuje, jakie regulacje stosuje się do związków spółdzielni rolników. Są to przepisy ustawy Prawo spółdzielcze zawarte w części I, w tytule I, dotyczące spółdzielni, których członkami, zgodnie ze statutem, są wyłącznie osoby prawne. Zapewnia to określenie podstawowych zasad funkcjonowania związku w oparciu o wskazaną kategorię spółdzielni.

Zgodnie z ust. 4 Krajowa Rada Spółdzielcza prowadzi rejestr związków spółdzielni rolników. Do jej kompetencji należy także określenie zasad prowadzenia tego rejestru oraz danych, które mają być w nim uwidocznione. Rejestr stanowi zatem źródło informacji o związkach objętych tym przepisem.

Spółdzielczość

Spółdzielczość w przepisach

o spółdzielniach rolników16 przepisów