Kodeks cywilny

Przepis rozstrzyga, co się dzieje, gdy spadkobierca przyjmujący spadek z dobrodziejstwem inwentarza spłaci część długów i zabraknie na pozostałe. Skutek zależy od tego, czy o pozostałych długach wiedział albo mógł wiedzieć.

### Najważniejsze punkty

- **Dobra wiara** (§ 1): spadkobierca, który nie wiedział i przy dołożeniu należytej staranności nie mógł się dowiedzieć o innych długach, odpowiada za nie tylko do wysokości różnicy między wartością stanu czynnego spadku a wartością świadczeń już spełnionych. Wypłacone kwoty pomniejszają jego dalszą odpowiedzialność.
- **Zła wiara** (§ 2): spadkobierca, który wiedział albo przy należytej staranności mógł się dowiedzieć o innych długach, odpowiada za nie ponad wartość stanu czynnego spadku, a więc traci w tym zakresie ochronę płynącą z dobrodziejstwa inwentarza.
- **Sankcja ma granice**: odpowiada tylko do takiej wysokości, w jakiej byłby obowiązany zaspokoić te długi, gdyby spłacał należycie wszystkie długi spadkowe, czyli proporcjonalnie. Nie jest to odpowiedzialność nieograniczona za cały niezaspokojony dług.
- **Wyjątek podmiotowy**: paragrafu 2 nie stosuje się do spadkobiercy niemającego pełnej zdolności do czynności prawnych ani do takiego, co do którego istnieje podstawa do ubezwłasnowolnienia.

### W praktyce

Wybiórcze spłacanie wierzycieli jest ryzykowne. Spadkobierca, który najpierw zaspokaja dług wobec osoby bliskiej, choć wiedział o innych zobowiązaniach, może odpowiadać z własnego majątku w części, jaka przypadłaby pominiętym wierzycielom przy proporcjonalnej spłacie.

Art. 83 Kodeksu spółek handlowych (KSH) reguluje kwestie związane z podziałem niedoboru majątku spółki w sytuacji, gdy majątek ten nie wystarcza na spłatę udziałów i długów. Przepis ten ma kluczowe znaczenie w kontekście likwidacji spółki oraz odpowiedzialności wspólników za zobowiązania spółki.

1. **Podział niedoboru majątku**:
   - **Zasada ogólna**: Jeżeli majątek spółki nie wystarcza na spłatę udziałów i długów, niedobór dzieli się między wspólników zgodnie z postanowieniami umowy spółki. Umowa spółki może przewidywać różne zasady podziału niedoboru, np. proporcjonalnie do wniesionych wkładów, udziałów w zyskach, czy innych kryteriów uzgodnionych przez wspólników.
   - **Brak postanowień umowy**: W przypadku braku odpowiednich postanowień w umowie spółki, niedobór dzieli się między wspólników w stosunku, w jakim uczestniczą oni w stracie. Oznacza to, że wspólnicy ponoszą odpowiedzialność za niedobór proporcjonalnie do swojego udziału w stratach spółki.

2. **Niewypłacalność wspólnika**:
   - **Podział części niedoboru**: W sytuacji, gdy jeden ze wspólników jest niewypłacalny i nie jest w stanie pokryć przypadającej na niego części niedoboru, jego część niedoboru dzieli się między pozostałych wspólników. Podział ten odbywa się w takim samym stosunku, w jakim pierwotnie dzielono niedobór.
   - **Solidarna odpowiedzialność**: Przepis ten wprowadza de facto zasadę solidarnej odpowiedzialności wspólników za niedobór majątku spółki. Pozostali wspólnicy muszą pokryć część niedoboru przypadającą na niewypłacalnego wspólnika, co może prowadzić do zwiększenia ich obciążeń finansowych.

3. **Praktyczne implikacje**:
   - **Ryzyko finansowe**: Wspólnicy powinni być świadomi ryzyka finansowego związanego z niewypłacalnością innych wspólników. Warto, aby umowa spółki precyzowała zasady podziału niedoboru, co może ograniczyć niepewność i ryzyko.
   - **Znaczenie umowy spółki**: Umowa spółki odgrywa kluczową rolę w regulowaniu kwestii podziału niedoboru. Wspólnicy powinni starannie opracować postanowienia umowy, aby uniknąć niejasności i sporów w przyszłości.

Podsumowując, art. 83 KSH wprowadza mechanizm podziału niedoboru majątku spółki między wspólników, uwzględniając zarówno postanowienia umowy spółki, jak i sytuację niewypłacalności jednego z wspólników. Przepis ten ma na celu zapewnienie sprawiedliwego i proporcjonalnego rozłożenia obciążeń finansowych w przypadku niewystarczającego majątku spółki.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 226 ustawy o finansach publicznych reguluje zasady sporządzania wieloletniej prognozy finansowej (WPF) przez jednostki samorządu terytorialnego (JST). Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia długoterminowej stabilności finansowej JST oraz transparentności ich działań finansowych.

#### Realistyczność prognozy

Pierwszym wymogiem stawianym przez art. 226 jest realistyczność prognozy. Oznacza to, że prognoza powinna opierać się na rzetelnych i możliwych do osiągnięcia założeniach. Realistyczność ta jest fundamentem dla wiarygodności całego dokumentu i jego użyteczności w procesie zarządzania finansami JST.

#### Elementy prognozy

Art. 226 szczegółowo określa, jakie elementy muszą być uwzględnione w WPF:

1. **Dochody bieżące oraz wydatki bieżące**: Prognoza musi zawierać przewidywane dochody i wydatki bieżące, w tym koszty obsługi długu, gwarancje i poręczenia. Jest to kluczowe dla oceny zdolności JST do realizacji swoich bieżących zadań.

2. **Dochody majątkowe oraz wydatki majątkowe**: Prognoza powinna uwzględniać dochody ze sprzedaży majątku oraz wydatki majątkowe. Jest to istotne dla planowania inwestycji i zarządzania majątkiem JST.

3. **Wynik budżetu**: Prognoza musi określać przewidywany wynik budżetu, czyli nadwyżkę lub deficyt. To pozwala na ocenę, czy JST będzie w stanie zbilansować swoje finanse.

4. **Przeznaczenie nadwyżki lub sposób sfinansowania deficytu**: WPF musi zawierać informacje o tym, jak JST zamierza wykorzystać nadwyżkę budżetową lub jak planuje sfinansować deficyt.

5. **Przychody i rozchody budżetu**: Prognoza powinna uwzględniać przychody i rozchody, z uwzględnieniem długu zaciągniętego oraz planowanego do zaciągnięcia. To pozwala na ocenę zdolności JST do zarządzania swoim długiem.

6. **Kwota długu oraz sposób sfinansowania jego spłaty**: WPF musi zawierać informacje o całkowitej kwocie długu oraz planach jego spłaty, co jest kluczowe dla oceny stabilności finansowej JST.

7. **Relacje, o których mowa w art. 242-244**: Prognoza musi uwzględniać relacje określone w tych artykułach, w tym informacje o stopniu niezachowania tych relacji w określonych przypadkach. To pozwala na ocenę zgodności działań JST z przepisami prawa.

8. **Kwoty wydatków bieżących i majątkowych wynikających z limitów wydatków na planowane i realizowane przedsięwzięcia**: Prognoza powinna zawierać szczegółowe informacje o wydatkach związanych z realizacją konkretnych przedsięwzięć.

#### Objaśnienia przyjętych wartości

Do WPF dołącza się objaśnienia przyjętych wartości. Objaśnienia te mogą zawierać dodatkowe informacje uszczegóławiające dane zawarte w prognozie, co zwiększa jej przejrzystość i zrozumiałość.

#### Załącznik do uchwały

W załączniku do uchwały w sprawie WPF określa się odrębnie dla każdego przedsięwzięcia:

1. Nazwę i cel przedsięwzięcia.
2. Jednostkę organizacyjną odpowiedzialną za realizację lub koordynację przedsięwzięcia.
3. Okres realizacji i łączne nakłady finansowe.
4. Limity wydatków w poszczególnych latach.
5. Limit zobowiązań.

#### Definicja przedsięwzięć

Przez przedsięwzięcia rozumie się wieloletnie programy, projekty lub zadania, w tym związane z programami finansowanymi z udziałem środków unijnych oraz umowami o partnerstwie publiczno-prywatnym.

### Podsumowanie

Art. 226 ustawy o finansach publicznych nakłada na JST obowiązek sporządzania realistycznej i szczegółowej wieloletniej prognozy finansowej. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i stabilności finansowej JST oraz umożliwienie skutecznego zarządzania ich finansami. Wymóg dołączania objaśnień oraz szczegółowego załącznika do uchwały w sprawie WPF dodatkowo zwiększa przejrzystość i zrozumiałość prognozy.

o finansach publicznych

Zgodnie z treścią przepisu wierzyciel nie może głosować na podstawie wierzytelności, którą nabył po ogłoszeniu upadłości w drodze przelewu albo indosu. Przelew oznacza przeniesienie wierzytelności na inną osobę, natomiast indos dotyczy przeniesienia praw wynikających z określonych papierów wartościowych. Ograniczenie odnosi się do wierzytelności nabytych już po ogłoszeniu upadłości. Przepis przewiduje wyjątek. Prawo głosu może przysługiwać wierzycielowi, jeżeli przejście wierzytelności nastąpiło dlatego, że spłacił on dług, za który odpowiadał osobiście albo określonymi przedmiotami majątkowymi. Dług ten musi dodatkowo wynikać ze stosunku prawnego powstałego przed ogłoszeniem upadłości. Wyjątek wiąże więc nabycie wierzytelności ze spłatą wcześniejszego zobowiązania, za które spłacający ponosił odpowiedzialność. W przekazanej treści artykuł został oznaczony jako uchylony. Oznacza to, że przedstawiona reguła nie jest obecnie obowiązującą treścią przepisu. Powyższe wyjaśnienie opisuje znaczenie zdania zawartego w przekazanym tekście.

Spłata długu

Spłata długu w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

Kodeks spółek handlowych (ksh)1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis