Spłacie wartości początkowej

„Spłata wartości początkowej” to pojęcie używane w ustawie „o podatku dochodowym od osób fizycznych” przy określaniu rozliczeń związanych z leasingiem. Oznacza łączną wartość tej części opłat leasingowych, którą finansujący rzeczywiście otrzymał w podstawowym okresie obowiązywania umowy i która odpowiada wartości początkowej przedmiotu leasingu.

W praktyce chodzi o ustalenie, czy w opłatach przewidzianych na podstawowy okres umowy została pokryta wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej. Nie jest to więc pojedyncza rata ani kwota określona wyłącznie na papierze, lecz suma faktycznie uzyskanych przez finansującego opłat, rozpatrywana w odniesieniu do całego podstawowego okresu leasingu.

Pojęcie obejmuje kilka istotnych elementów:

• przedmiotem spłaty jest wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej,
• wartość początkową ustala się według zasad wskazanych w art. 22g,
• uwzględnia się opłaty ustalone w umowie leasingu,
• znaczenie ma to, co finansujący faktycznie otrzymał,
• ocena dotyczy podstawowego okresu umowy leasingu.

Ustawodawca zastrzega również, że tak ustalonej spłaty nie pomniejsza się o kwotę wypłaconą korzystającemu na podstawie art. 23d albo art. 23h. Taka wypłata pozostaje zatem poza obliczeniem spłaty wartości początkowej i nie zmienia jej wysokości ustalonej na podstawie opłat otrzymanych przez finansującego.

Definicja służy ujednoliceniu sposobu rozumienia, jaka część ekonomicznej wartości przedmiotu leasingu została pokryta w podstawowym okresie umowy. Ma znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy dotyczących leasingu, ponieważ pozwala odnieść postanowienia umowy i rzeczywiste przepływy pieniężne do wartości początkowej przedmiotu. W praktyce przy analizie tego pojęcia trzeba więc zestawić wartość początkową ustaloną według przepisów podatkowych z opłatami otrzymanymi przez finansującego w podstawowym okresie leasingu, z pominięciem wskazanych wypłat na rzecz korzystającego.