Specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne

Specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne to, w rozumieniu ustawy „Ochrona osób i mienia”, określone podmioty zajmujące się ochroną, które mają broń na podstawie świadectwa broni. Pojęcie obejmuje dwie grupy: wewnętrzne służby ochrony oraz przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia, którzy uzyskali wymaganą koncesję i posiadają broń w oparciu o takie świadectwo.

Elementy definicji to przede wszystkim:

• przynależność do jednej z dwóch wskazanych kategorii podmiotów, czyli wewnętrznej służby ochrony albo przedsiębiorcy wykonującego koncesjonowaną działalność ochroniarską,
• posiadanie broni,
• posiadanie jej na podstawie świadectwa broni, o którym mowa w przepisach ustawy o broni i amunicji.

Samo wykonywanie zadań ochrony nie wystarcza więc do uznania danego podmiotu za specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną. Znaczenie ma także jego status organizacyjny lub gospodarczy oraz formalna podstawa posiadania broni. W przypadku przedsiębiorcy konieczne jest uzyskanie koncesji na prowadzenie działalności w zakresie ochrony osób i mienia. Świadectwo broni stanowi natomiast dokument wskazany przez ustawę jako podstawa legalnego posiadania uzbrojenia przez podmioty objęte tą definicją.

W tej ustawie określenie to służy wyodrębnieniu uzbrojonych struktur ochrony od innych osób lub podmiotów świadczących usługi ochroniarskie. Ma zatem znaczenie dla ustalenia, kogo przepisy traktują jako formację ochronną o szczególnym, uzbrojonym charakterze. W praktyce pozwala odróżnić takie formacje od nieuzbrojonych pracowników ochrony oraz od podmiotów, które nie spełniają wymogu koncesji albo nie posiadają broni na podstawie świadectwa broni. Zakres pojęcia wynika z połączenia statusu danego podmiotu, rodzaju prowadzonej działalności i sposobu uzyskania uprawnienia do posiadania broni.