Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza zakres podmiotowy oraz przedmiotowy ekonomii społecznej. „Ekonomia społeczna” obejmuje działalność podmiotów ekonomii społecznej na rzecz społeczności lokalnej, ukierunkowaną na reintegrację społeczną i zawodową, tworzenie miejsc pracy dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym oraz świadczenie usług społecznych. Działalność ta może być prowadzona jako działalność gospodarcza, działalność pożytku publicznego albo inna działalność o charakterze odpłatnym.

Przepis wskazuje, jakie podmioty należą do podmiotów ekonomii społecznej. Są to między innymi spółdzielnie socjalne, warsztaty terapii zajęciowej, zakłady aktywności zawodowej, centra i kluby integracji społecznej, określone spółdzielnie, organizacje pozarządowe oraz inne podmioty wskazane w ustawie o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zdefiniowano także jednostkę tworzącą podmiot ekonomii społecznej oraz osoby prawne organizacyjnie powiązane, czyli co najmniej dwie osoby prawne, z których jedna kontroluje pozostałe.

Istotną część przepisu stanowi katalog osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Obejmuje on między innymi osoby bezrobotne, długotrwale bezrobotne, osoby z niepełnosprawnościami, absolwentów centrów i klubów integracji społecznej, osoby korzystające z określonych form pomocy, osoby z zaburzeniami psychicznymi, osoby opuszczające zakłady karne lub poprawcze, osoby starsze oraz osoby objęte ochroną międzynarodową.

Ponadto przepis rozróżnia reintegrację społeczną, dotyczącą uczestnictwa w życiu społeczności i pełnienia ról społecznych, oraz reintegrację zawodową, związaną z kwalifikacjami, kompetencjami i zdolnością do pracy. Definiuje również usługi społeczne i zatrudnienie. Dzięki temu ustawa posługuje się jednolitym znaczeniem kluczowych terminów.

o ekonomii społecznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1812/text/U/D20221812Lj.pdf

Przepis określa zasady udziału osób zatrudnionych w konsultowaniu spraw przedsiębiorstwa społecznego. Co do zasady przedsiębiorstwo musi posiadać organ konsultacyjno-doradczy, w którego skład wchodzą wszystkie osoby zatrudnione. Jeżeli takich osób jest więcej niż 10, organ może działać w formie przedstawicielskiej. W takim przypadku przedstawicieli musi być co najmniej 3. Przepis nie przesądza, że przedstawicielski skład jest obowiązkowy, lecz dopuszcza takie rozwiązanie przy większej liczbie osób zatrudnionych.

Do najważniejszych kompetencji organu należy, po pierwsze, zapoznawanie się co najmniej raz w roku z wynikami działalności przedsiębiorstwa społecznego i wyrażanie opinii na ich temat. Po drugie, organ opiniuje regulamin pracy albo zasady organizacji pracy oraz proponowane zmiany w tych dokumentach. Po trzecie, ocenia planowane działania przedsiębiorstwa, w tym działania dotyczące reintegracji społecznej i zawodowej. Zakres tych kompetencji obejmuje więc zarówno informacje o dotychczasowej działalności, jak i zasady pracy oraz przyszłe działania przedsiębiorstwa.

Ustęp 4 przewiduje odrębne rozwiązanie dla określonej spółki, która uzyskała status przedsiębiorstwa społecznego. W takim przypadku funkcję organu konsultacyjno-doradczego pełni rada nadzorcza albo komisja rewizyjna. Z kolei w spółdzielni socjalnej, w sytuacjach wskazanych w ust. 5, funkcję tę pełni spotkanie konsultacyjne. W praktyce przepis zapewnia udział osób zatrudnionych albo ich przedstawicieli w ocenie działalności, organizacji pracy i planów przedsiębiorstwa, a dla niektórych form prawnych wskazuje już istniejące organy lub określoną formę spotkania.

Socjalna działalność

Socjalna działalność w przepisach

o ekonomii społecznej2 przepisy