Śmieci kosmiczne

„Śmieci kosmiczne” to określenie używane w ustawie „o działalności kosmicznej” na oznaczenie takich obiektów kosmicznych, które przestały być zdolne do realizowania zadań, do jakich zostały przeznaczone. Chodzi więc nie o każdy obiekt kosmiczny, lecz o taki, który utracił możliwość wykonywania swoich przewidzianych funkcji. O zakwalifikowaniu decyduje przede wszystkim jego stan funkcjonalny, a nie samo istnienie lub położenie obiektu.

W definicji mieszczą się także części i fragmenty obiektów kosmicznych. Oznacza to, że pojęcie może obejmować zarówno cały obiekt, jak i jego element, który odłączył się od całości albo utracił przydatność do pełnienia przypisanej mu roli. Istotne jest, aby doszło do utraty zdolności wykonywania funkcji przewidzianych dla danego obiektu. Sam fakt uszkodzenia, nieużywania albo zakończenia określonego zadania nie przesądza jeszcze o zastosowaniu tego określenia, jeśli obiekt nadal może wykonywać funkcję, do której został przeznaczony.

Definicja nie wskazuje przyczyny utraty sprawności. Dla jej zastosowania najważniejsze jest zatem ustalenie, czy obiekt lub jego część nadal realizuje swoje przewidziane funkcje. W praktyce pozwala to odróżnić obiekty pozostające w użyciu od tych, które stały się niezdolne do dalszego wykonywania swoich zadań, niezależnie od tego, czy utrata sprawności dotyczy całego obiektu, czy tylko jego elementu.

W ustawie pojęcie to służy wyznaczeniu zakresu przedmiotowego regulacji dotyczących obiektów, które nie pełnią już swoich funkcji. Ułatwia wskazanie, jakie obiekty należy traktować jako śmieci kosmiczne przy stosowaniu przepisów związanych z działalnością kosmiczną. Ma więc znaczenie porządkujące i praktyczne: pozwala posługiwać się jednolitym kryterium, opartym na utracie funkcjonalności, zamiast na samym wyglądzie, rozmiarze czy pochodzeniu obiektu.