o obronie Ojczyzny

Policjant w służbie stałej otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Po przekroczeniu 5 lat nieprzerwanej służby odprawa rośnie o 20% takiej miesięcznej podstawy za każdy dalszy pełny rok wysługi. Nie może jednak przekroczyć równowartości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami. Okres służby przekraczający 6 miesięcy jest liczony jako pełny rok. Do stażu uwzględnianego przy odprawie można doliczyć okres nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli po jej zakończeniu żołnierz bezpośrednio rozpoczął służbę w Policji i nie otrzymał wcześniej odprawy za tę służbę. Podobna zasada ma zastosowanie przy wcześniejszej służbie w innych formacjach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju. Policjant w służbie przygotowawczej otrzymuje odprawę odpowiadającą jednomiesięcznemu uposażeniu zasadniczemu wraz ze stałymi dodatkami z ostatnio zajmowanego stanowiska.

o Policji

Policjant w służbie stałej, zwolniony w przypadkach wskazanych w przepisie, może otrzymywać przez rok po odejściu ze służby comiesięczne świadczenie pieniężne. Jego wysokość odpowiada uposażeniu zasadniczemu oraz stałym dodatkom, które policjant pobierał na ostatnio zajmowanym stanowisku. Dotyczy to także policjanta, który ma już prawo do zaopatrzenia emerytalnego z powodu 30 lat wysługi emerytalnej, jeżeli został zwolniony w jednej z określonych sytuacji. Jeżeli policjant ma jednocześnie prawo do tego świadczenia i do zaopatrzenia emerytalnego, musi wybrać jedno z nich. Odrębne rozwiązanie dotyczy policjanta zwolnionego z powodu określonych przyczyn, który nadal choruje i dlatego nie może podjąć pracy. W takim przypadku świadczenie jest wypłacane przez czas choroby, ale nie dłużej niż przez trzy miesiące. Wypłata może zakończyć się wcześniej, jeżeli komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie będące podstawą ustalenia prawa do renty inwalidzkiej.

Postępowanie dyscyplinarne oraz określone czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny. Powołuje go przełożony dyscyplinarny na czteroletnią kadencję. Rzecznik może zostać wybrany wyłącznie spośród policjantów pozostających w służbie stałej. Z przepisu wynika również, że przełożony nie wyznacza rzecznika dowolnie, lecz musi uwzględnić stopień służbowy policjanta, którego sprawa dotyczy. Wymagany jest co najmniej stopień młodszego aspiranta, gdy sprawa dotyczy policjanta ze stopniem w korpusie szeregowych, podoficerów lub aspirantów. Przy sprawach dotyczących policjanta ze stopniem podkomisarza, komisarza lub nadkomisarza wymagany jest co najmniej podkomisarz, a przy sprawach dotyczących podinspektora lub policjanta ze stopniem wyższym co najmniej podinspektor. Przepis określa też te same minimalne poziomy w odniesieniu do policjantów wskazanych w odpowiednich wcześniejszych grupach stopni.

Policjant może zostać skierowany na przeszkolenie, do szkoły, na studia, studia podyplomowe albo aplikację prawniczą, także za granicą, jeżeli nauka odbywa się poza jednostkami szkoleniowymi Policji. Jeżeli policjant pozostający w służbie stałej ma uczyć się na koszt Policji, a koszt w dniu skierowania przekracza sześciokrotność minimalnego wynagrodzenia za pracę, zawiera się z nim umowę. Dokument ten określa prawa i obowiązki obu stron, w tym zasady zwrotu wydatków na naukę i utrzymanie. Zwrot kosztów może być wymagany, gdy policjant nie ukończy nauki z powodu negatywnej oceny końcowej albo przerwie ją z własnej winy. Obowiązek może powstać także po zwolnieniu ze służby przed upływem pięciu lat od ukończenia nauki, w przypadkach wskazanych w przepisie. Zależnie od sytuacji zwrot obejmuje całość kosztów poniesionych przez Policję albo część proporcjonalną do niewypracowanego okresu służby. Nie obejmuje uposażenia policjanta. Komendant Główny Policji może, na pisemny i uzasadniony wniosek, zwolnić z tego obowiązku w całości lub części ze względu na szczególną sytuację życiową, rodzinną albo materialną.

Przeniesienie na niższe stanowisko jest obowiązkowe, gdy policjant otrzyma karę dyscyplinarną polegającą na wyznaczeniu na takie stanowisko. W innych sytuacjach ustawa przewiduje możliwość przeniesienia. Dotyczy to między innymi trwałej niezdolności do służby na obecnym stanowisku, jeżeli nie ma stanowiska równorzędnego, nieprzydatności stwierdzonej w opinii w czasie służby przygotowawczej oraz niewywiązywania się z obowiązków w służbie stałej. W tym ostatnim przypadku potrzebne są dwie kolejne opinie służbowe, sporządzone w odstępie co najmniej sześciu miesięcy. Przeniesienie może być także związane z likwidacją stanowiska, innymi potrzebami organizacyjnymi albo odmową przyjęcia stanowiska w czasie pozostawania w dyspozycji przełożonego, jeżeli nie ma możliwości przydzielenia stanowiska równorzędnego. Policjant może również sam wystąpić o przeniesienie na niższe stanowisko. Jeżeli odmówi przeniesienia z jednej z opisanych przyczyn, może zostać zwolniony ze służby. Sam przepis nie oznacza jednak, że zwolnienie następuje automatycznie.

Policjant pełniący służbę stałą ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której służy, albo w miejscowości pobliskiej. Przy ustalaniu tego prawa uwzględnia się liczbę członków rodziny policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z innych przepisów. Oznacza to, że lokal powinien odpowiadać sytuacji rodzinnej policjanta w zakresie przewidzianym w tych przepisach. Policjant w służbie przygotowawczej lub kontraktowej może otrzymać tymczasową kwaterę. Przepis nie przyznaje mu wprost takiego samego prawa do lokalu mieszkalnego, jakie ma policjant w służbie stałej. Prawo do lokalu mieszkalnego zostaje utracone w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Miejscowość pobliska to taka, z której dojazd do służby i powrót, korzystając z publicznego transportu zbiorowego zgodnie z rozkładem jazdy, trwa łącznie nie więcej niż dwie godziny. Do tego czasu wlicza się przesiadki, ale nie dolicza się przejścia lub dojazdu do stacji albo przystanku w obrębie miejscowości zamieszkania i miejscowości służby.

Przepis wskazuje, że regulacja ustala limit przyjęć na studia na dwóch kierunkach: inżynierii bezpieczeństwa oraz ratownictwie medycznym. Dotyczy to strażaków odbywających służbę kandydacką, a także strażaków w służbie stałej, jeżeli na studia skierował ich właściwy przełożony. Oznacza to, że przepis określa zarówno kierunki objęte limitem, jak i grupy strażaków, których ten limit dotyczy.

w sprawie limitu przyjęć na kierunki studiów dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej

Przepis określa, ile osób może zostać przyjętych na studia na kierunku „inżynieria bezpieczeństwa” w ramach służby w Państwowej Straży Pożarnej. Dla strażaków w służbie kandydackiej przewidziano 90 miejsc. Większy limit, wynoszący 150 miejsc, dotyczy strażaków w służbie stałej, którzy zostali skierowani na studia przez właściwego przełożonego. Są to odrębne limity dla obu grup.

Przepis określa liczbę miejsc na kierunku ratownictwo medyczne przeznaczonych dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Dla osób pełniących służbę kandydacką przewidziano 30 miejsc. Taki sam limit dotyczy strażaków w służbie stałej, ale tylko tych, którzy zostali skierowani na studia przez właściwego przełożonego. Oznacza to, że każda z tych dwóch grup ma odrębnie ustalony limit 30 miejsc.

Dokumenty dotyczące przebiegu służby kandydackiej powinny być gromadzone w teczce osobowej. Za jej przechowywanie odpowiada dowódca kompanii. Gdy strażak kończy służbę kandydacką i rozpoczyna służbę stałą w określonej jednostce, komendant szkoły przekazuje tam jego teczkę osobową. Dzięki temu dokumentacja trafia do jednostki, w której strażak kontynuuje służbę.

Służba stała

Służba stała w przepisach

o obronie Ojczyzny1 przepis

o Policji6 przepisów

w sprawie limitu przyjęć na kierunki studiów dla strażaków Państwowej Straży Pożarnej3 przepisy

w sprawie przebiegu służby kandydackiej oraz szczegółowych zasad i trybu opiniowania strażaków w służbie kandydackiej1 przepis