Art. 799 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje kwestie związane z kształceniem w ramach służby przygotowawczej, które zostało rozpoczęte przed wejściem w życie nowej ustawy, oraz uznawaniem służby przygotowawczej odbytej przed tym terminem.

1. **Kształcenie w ramach służby przygotowawczej rozpoczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy**:
   - Przepis ten stanowi, że osoby, które rozpoczęły kształcenie w ramach służby przygotowawczej przed wejściem w życie nowej ustawy, będą kontynuować to kształcenie na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że nie będą one objęte nowymi regulacjami prawnymi, lecz będą kończyć swoje szkolenie według zasad obowiązujących w momencie jego rozpoczęcia.
   - Takie rozwiązanie ma na celu zapewnienie ciągłości procesu szkoleniowego i uniknięcie sytuacji, w której osoby w trakcie szkolenia musiałyby dostosowywać się do nowych, być może odmiennych, wymagań i procedur.

2. **Uznanie służby przygotowawczej odbytej przed dniem wejścia w życie ustawy**:
   - Druga część artykułu dotyczy osób, które ukończyły służbę przygotowawczą przed wejściem w życie nowej ustawy. Przepis ten stanowi, że taka służba przygotowawcza będzie uznawana za odbycie szkolenia podstawowego w ramach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej.
   - Jest to istotne z punktu widzenia prawnego i administracyjnego, ponieważ zapewnia, że osoby te nie będą musiały ponownie przechodzić szkolenia podstawowego, co mogłoby być nieefektywne i niepotrzebnie obciążać zarówno ich, jak i system szkoleniowy wojska.
   - Uznanie służby przygotowawczej za równoważną z dobrowolną zasadniczą służbą wojskową może również wpływać na uprawnienia i obowiązki tych osób, takie jak możliwość ubiegania się o określone stanowiska, awanse czy inne formy wsparcia i uznania ze strony wojska.

Podsumowując, Art. 799 ustawy o obronie Ojczyzny ma na celu zapewnienie płynności i sprawiedliwości w procesie szkolenia wojskowego w okresie przejściowym między starymi a nowymi regulacjami prawnymi. Przepis ten chroni interesy osób, które rozpoczęły lub ukończyły służbę przygotowawczą przed wejściem w życie nowej ustawy, zapewniając im uznanie ich dotychczasowego wysiłku i osiągnięć.

o obronie Ojczyzny

Policjant w służbie stałej otrzymuje odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Po przekroczeniu 5 lat nieprzerwanej służby odprawa rośnie o 20% takiej miesięcznej podstawy za każdy dalszy pełny rok wysługi. Nie może jednak przekroczyć równowartości sześciomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami. Okres służby przekraczający 6 miesięcy jest liczony jako pełny rok. Do stażu uwzględnianego przy odprawie można doliczyć okres nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli po jej zakończeniu żołnierz bezpośrednio rozpoczął służbę w Policji i nie otrzymał wcześniej odprawy za tę służbę. Podobna zasada ma zastosowanie przy wcześniejszej służbie w innych formacjach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju. Policjant w służbie przygotowawczej otrzymuje odprawę odpowiadającą jednomiesięcznemu uposażeniu zasadniczemu wraz ze stałymi dodatkami z ostatnio zajmowanego stanowiska.

o Policji

Stosunek służbowy policjanta powstaje przez mianowanie, ale wcześniej osoba musi dobrowolnie zgłosić się do służby. Mianowanie może obejmować służbę przygotowawczą lub kandydacką, służbę kontraktową albo służbę na stałe. Oznacza to, że rodzaj i czas trwania służby zależą od formy mianowania. Początek służby ustala się na podstawie rozkazu o mianowaniu. Jest nim dzień wskazany w tym rozkazie. Co do zasady mianowanie jest możliwe wobec osoby, która ma uregulowany stosunek do służby wojskowej. Tego warunku nie stosuje się do kobiet ani do policjantów w służbie kandydackiej. Przepis przewiduje także, że minister właściwy do spraw wewnętrznych określa rodzaje i wzory legitymacji służbowych oraz innych dokumentów policjantów, a także zasady ich wydawania i dokonywania wpisów.

Osoba przyjęta do Policji rozpoczyna służbę jako policjant w służbie przygotowawczej, która co do zasady trwa trzy lata. Po tym czasie policjant zostaje mianowany na stałe. Oznacza to, że stałe mianowanie jest zwykłym następstwem zakończenia tego okresu, a nie decyzją podejmowaną bezpośrednio przy przyjęciu do służby. Przepis przewiduje wyjątki i możliwość zmiany długości służby przygotowawczej. W szczególnie uzasadnionych przypadkach przełożony, z wyjątkiem komendanta powiatowego lub miejskiego Policji, może ten okres skrócić albo zwolnić policjanta z jego odbywania. Jeżeli przerwa w wykonywaniu obowiązków służbowych trwa dłużej niż trzy miesiące, przełożony może okres ten przedłużyć. Policjant ponownie przyjęty do służby, z wyjątkiem przyjętego do służby kontraktowej, jest mianowany na stałe, jeżeli przed zwolnieniem także był mianowany na stałe. Okres służby kontraktowej wlicza się do okresu służby przygotowawczej.

Osoba podlegająca kwalifikacji wojskowej może, za swoją zgodą, zostać skierowana do służby w oddziałach prewencji Policji. W takim przypadku zostaje mianowana policjantem w służbie kandydackiej na okres określony w przepisach dotyczących obrony Ojczyzny. Służba ta odbywa się w systemie skoszarowanym, co oznacza, że jej organizacja wiąże się z pobytem w wyznaczonym miejscu zakwaterowania. Policjant musi również przejść szkolenie przeznaczone dla osób odbywających służbę kandydacką. Po ukończeniu tego szkolenia policjant może wykonywać wyłącznie czynności administracyjno-porządkowe. Przepis ogranicza więc zakres jego zadań na tym etapie służby. Czas służby kandydackiej może zostać zaliczony do służby przygotowawczej, ale tylko wtedy, gdy rozpoczęcie służby przygotowawczej nastąpi nie później niż po upływie trzech miesięcy od zakończenia służby kandydackiej.

Przeniesienie na niższe stanowisko jest obowiązkowe, gdy policjant otrzyma karę dyscyplinarną polegającą na wyznaczeniu na takie stanowisko. W innych sytuacjach ustawa przewiduje możliwość przeniesienia. Dotyczy to między innymi trwałej niezdolności do służby na obecnym stanowisku, jeżeli nie ma stanowiska równorzędnego, nieprzydatności stwierdzonej w opinii w czasie służby przygotowawczej oraz niewywiązywania się z obowiązków w służbie stałej. W tym ostatnim przypadku potrzebne są dwie kolejne opinie służbowe, sporządzone w odstępie co najmniej sześciu miesięcy. Przeniesienie może być także związane z likwidacją stanowiska, innymi potrzebami organizacyjnymi albo odmową przyjęcia stanowiska w czasie pozostawania w dyspozycji przełożonego, jeżeli nie ma możliwości przydzielenia stanowiska równorzędnego. Policjant może również sam wystąpić o przeniesienie na niższe stanowisko. Jeżeli odmówi przeniesienia z jednej z opisanych przyczyn, może zostać zwolniony ze służby. Sam przepis nie oznacza jednak, że zwolnienie następuje automatycznie.

Przepis rozróżnia sytuacje, w których policjanta trzeba zwolnić ze służby, oraz takie, w których przełożony może podjąć decyzję o zwolnieniu. Obowiązkowe zwolnienie następuje między innymi w razie stwierdzenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do służby, uznania policjanta za nieprzydatnego w okresie służby przygotowawczej, wymierzenia kary wydalenia ze służby albo prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe ścigane z oskarżenia publicznego. Dotyczy to także prawomocnego zakazu wykonywania zawodu policjanta, utraty obywatelstwa polskiego lub nabycia obywatelstwa innego państwa, a także zakończenia służby kontraktowej bez kolejnego kontraktu lub mianowania na stałe. Zwolnienie jest również obowiązkowe po upływie okresu próbnego służby kontraktowej, jeżeli policjant albo przełożony skorzystał z odpowiedniego uprawnienia. Możliwe zwolnienie może nastąpić między innymi z powodu niewywiązywania się z obowiązków, jeżeli zostało to stwierdzone w dwóch kolejnych opiniach służbowych, wydanych w odstępie co najmniej sześciu miesięcy. Podstawą może być także prawomocne skazanie za inne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, powołanie do innej służby państwowej albo objęcie funkcji z wyboru. Przepis wskazuje również na ważny interes służby, likwidację lub reorganizację jednostki połączoną ze zmniejszeniem obsady, długotrwałą chorobę, określone przypadki niestawienia się na badania lub obserwację, oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, długotrwałe zawieszenie oraz usunięcie ze szkolenia zawodowego podstawowego. Jeżeli policjant pisemnie zgłosi wystąpienie ze służby, zwolnienie następuje w terminie do trzech miesięcy od tego zgłoszenia. W przypadku likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji zwolnienie następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia podjęcia decyzji, a w służbie przygotowawczej po upływie trzech miesięcy.

Policjant pełniący służbę stałą ma prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której służy, albo w miejscowości pobliskiej. Przy ustalaniu tego prawa uwzględnia się liczbę członków rodziny policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z innych przepisów. Oznacza to, że lokal powinien odpowiadać sytuacji rodzinnej policjanta w zakresie przewidzianym w tych przepisach. Policjant w służbie przygotowawczej lub kontraktowej może otrzymać tymczasową kwaterę. Przepis nie przyznaje mu wprost takiego samego prawa do lokalu mieszkalnego, jakie ma policjant w służbie stałej. Prawo do lokalu mieszkalnego zostaje utracone w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Miejscowość pobliska to taka, z której dojazd do służby i powrót, korzystając z publicznego transportu zbiorowego zgodnie z rozkładem jazdy, trwa łącznie nie więcej niż dwie godziny. Do tego czasu wlicza się przesiadki, ale nie dolicza się przejścia lub dojazdu do stacji albo przystanku w obrębie miejscowości zamieszkania i miejscowości służby.

Służba przygotowawcza

Służba przygotowawcza w przepisach

o obronie Ojczyzny1 przepis

o Policji7 przepisów