Poseł jest przedstawicielem całego Narodu. Oznacza to, że wykonuje mandat w imieniu Narodu, a nie wyłącznie osób, które głosowały na niego w wyborach. Posła nie wiążą instrukcje wyborców, więc wyborcy nie mogą wydawać mu poleceń, które określałyby sposób wykonywania mandatu. Przed rozpoczęciem sprawowania mandatu poseł musi złożyć przed Sejmem ślubowanie. Przyrzeka w nim rzetelnie i sumiennie wykonywać obowiązki wobec Narodu, strzec suwerenności i interesów Państwa, działać dla pomyślności Ojczyzny i dobra obywateli oraz przestrzegać Konstytucji i innych praw Rzeczypospolitej Polskiej. Ślubowanie może zostać uzupełnione zdaniem „Tak mi dopomóż Bóg”. Złożenie ślubowania jest związane z rozpoczęciem wykonywania mandatu. Jeżeli poseł odmówi jego złożenia, oznacza to zrzeczenie się mandatu. Przepis wskazuje więc zarówno obowiązek złożenia ślubowania, jak i bezpośredni skutek odmowy.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Doradca podatkowy powinien wykonywać swoje obowiązki zgodnie z prawem, a także przestrzegać treści złożonego ślubowania i zasad etyki zawodowej. Nie wystarczy samo przestrzeganie tych reguł w chwili rozpoczęcia pracy: doradca ma stale uzupełniać i rozwijać swoje kwalifikacje. Jest również zobowiązany do regularnego opłacania składki członkowskiej. Przepis wymienia te obowiązki w szczególności, więc wskazuje podstawowe wymagania związane z wykonywaniem tego zawodu.

o doradztwie podatkowym

Przepis wskazuje szczególne obowiązki prezesa Instytutu Pamięci powołanego na pierwszą kadencję. W ciągu trzech miesięcy od złożenia ślubowania powinien on przedstawić Kolegium Instytutu statut, aby Kolegium go zatwierdziło. W tym samym terminie ma również utworzyć jednostki organizacyjne Instytutu. Termin liczy się od dnia złożenia ślubowania, a oba działania muszą zostać podjęte przed upływem trzech miesięcy.

o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

Przepis określa formalności związane z rozpoczęciem wykonywania obowiązków przez kuratora zawodowego. Przed przystąpieniem do pracy kurator składa ślubowanie przed prezesem sądu okręgowego, w obecności kuratora okręgowego. Treść ślubowania wskazuje podstawowe zobowiązania związane z pełnioną funkcją. Kurator przyrzeka wykonywać powierzone obowiązki zgodnie z prawem, sumiennie i rzetelnie, a w postępowaniu kierować się zasadami etyki zawodowej. Ma również uwzględniać dobro Rzeczypospolitej Polskiej oraz dobro osób pozostających pod jego pieczą. Istotnym elementem ślubowania jest także zobowiązanie do zachowania w tajemnicy wszystkich okoliczności, o których kurator dowiedział się w związku z pełnioną funkcją.

Ustawa dopuszcza złożenie ślubowania z dodaniem zdania „Tak mi dopomóż Bóg.” Dodanie tego zdania ma charakter fakultatywny, ponieważ przepis wskazuje, że ślubowanie „może być złożone” w takiej formie.

Z odebrania ślubowania sporządza się protokół. Dokument ten podpisują trzy osoby: składający ślubowanie, prezes sądu okręgowego oraz kurator okręgowy. Przepis reguluje więc zarówno sposób i miejsce złożenia ślubowania, jego treść oraz możliwość uzupełnienia, jak i obowiązek formalnego udokumentowania tej czynności.Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyraźnym powiązaniu rozpoczęcia obowiązków z publicznym przyjęciem określonych zobowiązań oraz z ich potwierdzeniem w protokole.

o kuratorach sądowych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1071/text/U/D20011071Lj.pdf

Przepis określa czynność, którą aplikant kuratorski musi wykonać przed podjęciem obowiązków. Jest nią złożenie ślubowania wobec prezesa sądu okręgowego i kuratora okręgowego. Oznacza to, że rozpoczęcie wykonywania obowiązków aplikanta zostało powiązane z formalnym przyjęciem określonej roty, a nie z dowolnym oświadczeniem składanym w innej formie.

Treść ślubowania wskazuje podstawowe standardy, którymi aplikant powinien kierować się przy wykonywaniu swojej roli. Obejmuje ona trzy zasadnicze elementy:

- sumienne wypełnianie obowiązków aplikanta kuratorskiego,
- kierowanie się w postępowaniu zasadami godności i uczciwości,
- dochowanie tajemnicy prawnie chronionej.

Przepis wymaga złożenia ślubowania „uroczyście”, co podkreśla jego formalny charakter. Jednocześnie dokładnie określa osoby, wobec których ślubowanie jest składane, oraz podaje jego pełne brzmienie. Dzięki temu zakres deklarowanych zobowiązań jest jednoznaczny i obejmuje zarówno sposób wykonywania obowiązków, jak i standard zachowania w postępowaniu oraz ochronę informacji objętych tajemnicą prawnie chronioną. Znaczenie praktyczne przepisu polega na ustanowieniu wyraźnego warunku poprzedzającego podjęcie obowiązków oraz na wskazaniu zasad, które aplikant przyjmuje w chwili składania ślubowania.

Przepis określa formalności, które musi spełnić kurator społeczny przed przystąpieniem do pełnienia funkcji. Kluczowym elementem jest złożenie ślubowania przed prezesem właściwego sądu rejonowego. Czynność ta odbywa się w obecności kierownika zespołu, a treść ślubowania została określona w art. 6 ust. 1. Oznacza to, że przepis wskazuje zarówno moment złożenia ślubowania, jak i osoby uczestniczące w tej czynności.

Z odebrania ślubowania sporządza się protokół. Dokument ten potwierdza dokonanie czynności i powinien zostać podpisany przez trzy osoby: kuratora społecznego składającego ślubowanie, prezesa sądu rejonowego oraz kierownika zespołu. Podpisy pozwalają ustalić, kto złożył ślubowanie, przed kim je odebrano i w czyjej obecności nastąpiła ta czynność.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na uporządkowaniu rozpoczęcia pełnienia funkcji kuratora społecznego. Ślubowanie ma nastąpić przed rozpoczęciem wykonywania funkcji, a jego odebranie musi zostać utrwalone w protokole. Przepis wyraźnie rozdziela więc samą czynność złożenia ślubowania od jej dokumentowania, a także wskazuje osoby odpowiedzialne za potwierdzenie jej przebiegu. Mechanizm ten zapewnia formalne udokumentowanie, że kurator społeczny złożył wymagane ślubowanie w określonym miejscu i w obecności wskazanych osób.

Strażak może ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną, jeżeli z własnej winy niewłaściwie wykonuje obowiązki służbowe albo postępuje wbrew złożonemu ślubowaniu. Taka odpowiedzialność może powstać także wtedy, gdy popełni przestępstwo lub wykroczenie. Nie zastępuje ona odpowiedzialności karnej i nie zależy od jej zastosowania, dlatego za ten sam czyn mogą mieć znaczenie oba rodzaje odpowiedzialności.

o Państwowej Straży Pożarnej

Przed rozpoczęciem służby policjant musi złożyć ślubowanie według określonej roty. Jest to formalne zobowiązanie do wiernej służby Narodowi, ochrony porządku prawnego ustanowionego Konstytucją oraz dbania o bezpieczeństwo państwa i obywateli, nawet w sytuacji zagrożenia życia. Policjant przyrzeka także przestrzegać prawa, być wiernym konstytucyjnym organom państwa, zachowywać dyscyplinę służbową oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Ślubowanie obejmuje również obowiązek ochrony tajemnic związanych ze służbą, dbałości o jej honor, godność i dobre imię, a także przestrzegania zasad etyki zawodowej. Przepis nie opisuje szczegółowo samej ceremonii. Upoważnia ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia jej organizacji, w tym warunków, trybu i terminu składania ślubowania, osób uprawnionych do jego przyjmowania, przebiegu, sposobu dokumentowania oraz wzoru aktu ślubowania.

o Policji

Policjant musi przestrzegać obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania. Dotyczy to jego służby jako całości. Jednocześnie ma obowiązek odmówić wykonania rozkazu lub polecenia, jeżeli jego realizacja wiązałaby się z popełnieniem przestępstwa. Nie ma znaczenia, czy polecenie wydał przełożony, prokurator, organ administracji państwowej czy organ samorządu terytorialnego. W każdym z tych przypadków decydujące jest to, czy wykonanie polecenia prowadziłoby do popełnienia przestępstwa. O odmowie wykonania takiego rozkazu lub polecenia policjant powinien zameldować Komendantowi Głównemu Policji. W tym przypadku ma pominąć drogę służbową, czyli nie przekazywać informacji kolejno przez swoich przełożonych. Przepis wskazuje więc zarówno obowiązek odmowy, jak i szczególny sposób poinformowania o tej odmowie.

Rzecznik Praw Dziecka pełni funkcję przez pięć lat. Ten okres liczy się od dnia, w którym Rzecznik złoży ślubowanie przed Sejmem. Kadencja może zakończyć się wcześniej w razie śmierci Rzecznika albo jego odwołania. Ta sama osoba może pełnić funkcję najwyżej przez dwie kolejne kadencje, czyli następujące bezpośrednio po sobie.

o Rzeczniku Praw Dziecka

Rzecznik Praw Obywatelskich pełni funkcję przez pięć lat. Okres ten nie zaczyna się automatycznie w dniu wyboru, lecz od dnia, w którym osoba obejmująca stanowisko złoży ślubowanie przed Sejmem. Po upływie kadencji ta sama osoba może zostać Rzecznikiem ponownie, ale tylko raz. Oznacza to, że jedna osoba może sprawować ten urząd najwyżej przez dwie kadencje, czyli łącznie przez maksymalnie dziesięć lat, jeśli kadencje trwają pełne pięć lat.

o Rzeczniku Praw Obywatelskich

Przepis określa sposób mianowania asesora sądowego, rozpoczęcia przez niego służby oraz czas wykonywania obowiązków sędziego. Asesora mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na czas nieokreślony, ale dokonuje tego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa. W akcie mianowania wskazuje również miejsce służbowe, czyli siedzibę asesora, zgodnie z wyborem dokonanym w trybie określonym w przepisie.

Warunkiem objęcia służby jest złożenie ślubowania wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Rota obejmuje zobowiązanie do wiernej służby Rzeczypospolitej Polskiej, stania na straży prawa, sumiennego wykonywania obowiązków, bezstronnego wymierzania sprawiedliwości, dochowania prawnie chronionej tajemnicy oraz kierowania się godnością i uczciwością. Osoba składająca ślubowanie może na końcu dodać zwrot „Tak mi dopomóż Bóg”.

Stosunek służbowy powstaje po doręczeniu asesorowi aktu mianowania. Od dnia otrzymania tego aktu asesor ma czternaście dni na zgłoszenie się w celu objęcia stanowiska. Jeżeli bez usprawiedliwienia nie obejmie stanowiska w tym terminie, mianowanie traci moc, a tę okoliczność stwierdza Minister Sprawiedliwości.

Asesor pełni obowiązki sędziego przez cztery lata od dnia objęcia stanowiska asesorskiego. Przepis wskazuje ponadto, że § 7, § 9 i § 10 zostały uchylone.

Prawo o ustroju sądów powszechnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1070/text/U/D20011070Lj.pdf

Przepis określa, kto jest sędzią sądu powszechnego, jakie stanowiska sędziowskie występują w tych sądach oraz jakie znaczenie ma powołanie sędziego dla jego miejsca służbowego i możliwości orzekania.

Za sędziego sądu powszechnego uznaje osobę, która została powołana na stanowisko przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i złożyła wobec niego ślubowanie. Oba te elementy składają się na wskazaną w przepisie definicję. Sędziowie sądów powszechnych są powoływani na stanowiska sędziego sądu rejonowego, okręgowego albo apelacyjnego. § 2a jest uchylony, dlatego nie zawiera obowiązującej regulacji.

Powołując sędziego do pełnienia urzędu, Prezydent wyznacza jego miejsce służbowe, czyli siedzibę. Zmiana tego miejsca może nastąpić bez zmiany stanowiska, ale tylko w przypadkach i trybie określonych w art. 75. Ma to znaczenie dla ustalenia podstawowego miejsca wykonywania obowiązków sędziego.

Przepis wyjaśnia także pojęcie „jurysdykcji sędziego”. Sędzia może orzekać we wszystkich sprawach w swoim miejscu służbowym, a w innych sądach tylko w przypadkach określonych w ustawie. Jednocześnie przepisy dotyczące przydziału spraw, wyznaczania i zmiany składu sądu oraz delegowania sędziego nie ograniczają tej jurysdykcji. Nie mogą też stanowić podstawy do uznania, że skład sądu jest sprzeczny z prawem, sąd został nienależycie obsadzony albo w wydaniu orzeczenia uczestniczyła osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania.

Na końcu ustanowiono dodatkową ochronę prawomocności i oceny orzeczeń, wskazując, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą być wyłączną podstawą podważenia wydanego z jego udziałem orzeczenia ani kwestionowania jego niezawisłości lub bezstronności.

Przepis określa sposób objęcia stanowiska przez sędziego sądu powszechnego w zakresie złożenia ślubowania oraz skutek odmowy jego złożenia. Ślubowanie następuje **przy powołaniu**, wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, według określonej roty. Jej treść wyznacza podstawowe zobowiązania sędziego: wierną służbę Rzeczypospolitej Polskiej, stanie na straży prawa, sumienne wykonywanie obowiązków, wymierzanie sprawiedliwości zgodnie z przepisami prawa oraz bezstronnie, według własnego sumienia. Obejmuje także obowiązek dochowania tajemnicy prawnie chronionej i kierowania się w postępowaniu zasadami godności oraz uczciwości.

Rota ma charakter uroczystej deklaracji związanej z pełnieniem urzędu. Składający ślubowanie może na jego końcu dodać zwrot „Tak mi dopomóż Bóg.” Z przepisu wynika, że jest to możliwość, a nie element obowiązkowej treści ślubowania, ponieważ zasadnicza rota została określona odrębnie i szczegółowo.

**Odmowa złożenia ślubowania** powoduje skutek wskazany w § 2, jest równoznaczna ze zrzeczeniem się stanowiska sędziowskiego. Przepis wiąże więc samo objęcie i dalsze zachowanie stanowiska z dopełnieniem obowiązku złożenia ślubowania. W praktyce oznacza to, że powołanie sędziego nie prowadzi do utrzymania stanowiska w razie odmowy złożenia wymaganej deklaracji.

Przepis określa podstawowe wymagania dotyczące postępowania sędziego, zarówno w związku z pełnioną służbą, jak i poza nią. Jego celem jest powiązanie wykonywania funkcji sędziego z treścią ślubowania oraz ochrona powagi stanowiska, godności sędziego i zaufania do jego bezstronności.

Zgodnie z § 1 sędzia jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim. Oznacza to, że ślubowanie stanowi punkt odniesienia dla jego zachowania i wykonywania obowiązków. Przepis nie ogranicza tego wymagania do określonych czynności lub sytuacji, lecz ujmuje je ogólnie jako obowiązek sędziego.

§ 2 odnosi się do zachowania sędziego w dwóch sferach, w służbie i poza służbą. Sędzia powinien w obu tych obszarach strzec powagi swojego stanowiska oraz unikać wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności sędziego albo osłabiać zaufanie do jego bezstronności. Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na tym, że ocena zachowania sędziego nie została ograniczona wyłącznie do aktywności związanej z orzekaniem. Przepis wskazuje również na potrzebę ochrony społecznego zaufania do bezstronności sędziego, a więc do jego zdolności do zachowania obiektywizmu w pełnieniu funkcji.

Regulacja ma charakter ogólny. Nie zawiera zamkniętego wykazu zachowań, które naruszałyby wskazane wymagania, lecz wyznacza standard postępowania przez odwołanie do ślubowania, powagi stanowiska, godności sędziego i zaufania do jego bezstronności. § 3 jest uchylony i nie ustanawia obecnie żadnej dodatkowej reguły.

Przewodniczący izby morskiej informuje ławników o ich powołaniu, przesyłając im odpowiednie zawiadomienie. Przy pierwszym posiedzeniu odbiera od nich ślubowanie. Ławnicy składają je według roty przewidzianej dla sędziów, ale dostosowanej do ich funkcji. Z przebiegu tej czynności trzeba sporządzić protokół, czyli pisemny zapis potwierdzający złożenie ślubowania.

Ślubowanie

Ślubowanie w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o doradztwie podatkowym1 przepis

o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu1 przepis

o kuratorach sądowych.3 przepisy

o Państwowej Straży Pożarnej1 przepis

o Policji2 przepisy

o Rzeczniku Praw Dziecka1 przepis

o Rzeczniku Praw Obywatelskich1 przepis

Prawo o ustroju sądów powszechnych.4 przepisy

w sprawie ławników izb morskich1 przepis