Składnik interoperacyjności

Składnik interoperacyjności to element techniczny lub programowy, od którego zależy możliwość prawidłowego współdziałania podsystemu z innymi częściami systemu kolejowego. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Transport kolejowy” i służy do wskazania tych części podsystemu, które mają znaczenie dla jego interoperacyjności, czyli zdolności do współpracy w ramach kolei.

Zakres tego pojęcia jest szeroki. Obejmuje zarówno pojedyncze, podstawowe składniki, jak i ich grupy, podzespoły oraz całe zespoły. Nie musi przy tym chodzić wyłącznie o element już zamontowany lub działający. Składnikiem interoperacyjności może być także część, która dopiero ma zostać włączona do podsystemu. Istotne jest więc jej przeznaczenie i przewidywana funkcja, a nie tylko aktualny stan techniczny.

Do uznania danego elementu za składnik interoperacyjności konieczne jest jego włączenie albo planowane włączenie do podsystemu oraz istnienie związku z interoperacyjnością tego podsystemu. Związek ten może być bezpośredni, gdy dany element sam wpływa na możliwość współdziałania, albo pośredni, gdy jego działanie oddziałuje na inne części mające takie znaczenie. Ustawowa definicja wyraźnie wskazuje również, że składnikiem interoperacyjności jest oprogramowanie. Oznacza to, że pojęcie nie odnosi się tylko do fizycznych części urządzeń lub instalacji.

W praktyce definicja pozwala wyodrębnić elementy, które powinny być brane pod uwagę przy ocenie zgodności i funkcjonowania podsystemu z punktu widzenia jego współpracy z pozostałymi elementami kolei. Dzięki temu analiza nie ogranicza się do całych podsystemów, lecz może obejmować także ich mniejsze części oraz rozwiązania informatyczne. Znaczenie ma również etap projektowania, ponieważ pojęcie obejmuje składniki przewidziane do przyszłego włączenia. Ułatwia to określenie, które elementy wymagają uwzględnienia w działaniach związanych z zapewnieniem interoperacyjności, niezależnie od ich rozmiaru, formy lub miejsca w strukturze podsystemu.