Sektorowy program operacyjny

Sektorowy program operacyjny to dokument planistyczny wykorzystywany do realizacji Narodowego Planu Rozwoju w określonej dziedzinie gospodarki. Jego zadaniem jest przełożenie ogólnych założeń tego planu na uporządkowany zestaw celów i sposobów działania dotyczących konkretnego sektora.

Z definicji zawartej w ustawie „Narodowy Plan Rozwoju” wynika, że program musi mieć kilka istotnych cech:

• jest związany z realizacją Narodowego Planu Rozwoju, a więc nie stanowi samodzielnego, oderwanego od niego dokumentu;
• odnosi się do wybranego sektora gospodarki, przez co koncentruje się na jego potrzebach, problemach i kierunkach rozwoju;
• obejmuje spójne zestawienie priorytetów operacyjnych oraz działań, czyli uporządkowane i powiązane ze sobą wskazania dotyczące tego, co ma zostać osiągnięte i jakie czynności mają temu służyć;
• jest przygotowywany przez właściwego ministra, odpowiedzialnego za dany obszar gospodarki.

Określenie „spójne zestawienie” wskazuje, że poszczególne priorytety i działania powinny tworzyć logiczną całość. Program nie jest więc wyłącznie listą haseł, lecz narzędziem porządkującym realizację założeń rozwojowych w ramach konkretnego sektora. Jego treść pozwala powiązać cele o charakterze operacyjnym z działaniami, które mają prowadzić do ich urzeczywistnienia.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na wyodrębnieniu sektorowego poziomu planowania. Narodowy Plan Rozwoju określa szerszy kierunek, natomiast sektorowy program operacyjny koncentruje się na jego zastosowaniu w jednej dziedzinie gospodarki. Dzięki temu łatwiej wskazać priorytety, uporządkować planowane działania i przypisać odpowiedzialność za przygotowanie dokumentu właściwemu ministrowi. Program pełni zatem funkcję narzędzia organizującego realizację polityki rozwoju w określonym sektorze.