Sektor ubezpieczeniowy

Sektor ubezpieczeniowy to ustawowo wyodrębniona część podmiotów działających w obszarze ubezpieczeń i reasekuracji. Pojęcie to służy określeniu, jakie podmioty są zaliczane do sektora ubezpieczeniowego na potrzeby ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami działającymi w ramach konglomeratu finansowego.

Do tego sektora mogą należeć:

• zakłady ubezpieczeń,
• zakłady reasekuracji,
• dominujący podmiot ubezpieczeniowy, rozumiany zgodnie z odesłaniem do art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Wymienione kategorie mają charakter alternatywny. Oznacza to, że dla zakwalifikowania podmiotu do sektora wystarczy, aby należał do jednej z nich. Definicja nie obejmuje więc wszystkich podmiotów, które w szerokim znaczeniu mogą być kojarzone z rynkiem ubezpieczeniowym, lecz wskazuje grupę podmiotów istotnych z punktu widzenia konstrukcji nadzoru uzupełniającego.

Znaczenie tego pojęcia polega przede wszystkim na rozróżnieniu sektora ubezpieczeniowego od innych sektorów uwzględnianych w regulacji dotyczącej konglomeratów finansowych, w szczególności sektora bankowego oraz sektora firm inwestycyjnych. Pozwala to ustalić, czy w danej strukturze występuje działalność ubezpieczeniowa lub reasekuracyjna oraz które podmioty należy brać pod uwagę przy ocenie powiązań między różnymi rodzajami instytucji finansowych.

W praktyce definicja wyznacza zakres podmiotowy przepisów, które posługują się pojęciem sektora ubezpieczeniowego. Ma znaczenie przy identyfikowaniu podmiotów tworzących konglomerat finansowy, określaniu jego struktury oraz stosowaniu mechanizmów nadzoru uzupełniającego. Dzięki temu wiadomo, jakie podmioty są traktowane jako część ubezpieczeniowego segmentu takiej grupy. Definicja pochodzi z ustawy o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego.