Sektor bankowy

„Sektor bankowy” to ustawowo określona część rynku finansowego, wyodrębniona na potrzeby przepisów o nadzorze uzupełniającym nad podmiotami tworzącymi konglomerat finansowy. Nie chodzi tu wyłącznie o banki w potocznym znaczeniu. Zakres tego pojęcia zależy od tego, czy dany podmiot należy do jednej z kategorii wskazanych w ustawie.

W skład sektora bankowego wchodzą:

• instytucje kredytowe,
• instytucje finansowe w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo bankowe,
• przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych w rozumieniu tej ustawy.

Są to zatem trzy grupy podmiotów, które ustawodawca wiąże z działalnością bankową lub z usługami wspierającymi taką działalność. O zakwalifikowaniu do sektora decyduje przynależność do jednej z tych grup, a nie sama nazwa podmiotu ani jego ogólne powiązanie z rynkiem finansowym. Definicja nie opisuje więc sektora bankowego jako całego obszaru gospodarki związanego z bankami, lecz nadaje temu pojęciu konkretne, prawne znaczenie.

Definicja pochodzi z ustawy „Nadzór uzupełniający nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego.” Jej funkcją jest wskazanie, które podmioty należy uwzględniać jako bankową część konglomeratu finansowego przy stosowaniu przepisów tej ustawy. Pozwala to określić zakres podmiotowy nadzoru uzupełniającego oraz uporządkować analizę powiązań między podmiotami należącymi do różnych sektorów rynku finansowego.

W praktyce prawnej pojęcie ma znaczenie przede wszystkim wtedy, gdy trzeba ustalić, czy określona instytucja lub przedsiębiorstwo jest elementem sektora bankowego w rozumieniu ustawy. Od tego może zależeć sposób kwalifikowania całego konglomeratu finansowego i zakres uwzględniania jego bankowych podmiotów w ramach nadzoru.