Segregacja medyczna

Segregacja medyczna to sposób organizowania pomocy osobom znajdującym się w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Pojęcie, zdefiniowane w ustawie „o Państwowym Ratownictwie Medycznym”, odnosi się do procesu ustalania, komu i w jakiej kolejności należy udzielić świadczeń opieki zdrowotnej. Ma zastosowanie w szpitalnych oddziałach ratunkowych oraz w zespołach ratownictwa medycznego.

Podstawą ustalenia kolejności jest stan zdrowia poszczególnych osób. Oznacza to, że przy organizowaniu pomocy uwzględnia się przede wszystkim pilność i charakter ich potrzeb zdrowotnych, a nie tylko kolejność zgłoszenia się lub przybycia. Osoby wymagające szybszej reakcji powinny być w ten sposób odróżnione od osób, których stan pozwala na późniejsze udzielenie świadczeń.

Segregacja medyczna obejmuje w szczególności:

• osoby, wobec których jest prowadzona, czyli osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego,
• miejsce jej przeprowadzania, czyli szpitalny oddział ratunkowy albo zespół ratownictwa medycznego,
• ocenę stanu zdrowia,
• ustalenie kolejności udzielania świadczeń opieki zdrowotnej.

Celem tego procesu jest uporządkowanie udzielania pomocy w sytuacji, gdy jednocześnie potrzebuje jej więcej osób, a świadczenia nie mogą być udzielone wszystkim w tym samym momencie. Segregacja pozwala dopasować kolejność działań do zróżnicowanego stopnia zagrożenia zdrowia i skierować dostępne zasoby w pierwszej kolejności tam, gdzie zwłoka mogłaby mieć najpoważniejsze skutki. Nie jest więc samym udzieleniem świadczenia, lecz etapem poprzedzającym jego organizację i wykonanie. Jej praktyczne znaczenie polega na tym, że wspiera sprawne podejmowanie decyzji w warunkach nagłego zagrożenia zdrowotnego, zarówno w miejscu działania zespołu ratownictwa medycznego, jak i po przyjęciu pacjenta do szpitalnego oddziału ratunkowego.