Kodeks postępowania karnego (kpk)

Przepis określa zasady organizowania szkoleń zawodowych i innych form doskonalenia zawodowego przez Krajową Szkołę. Podstawą ich prowadzenia jest roczny harmonogram działalności szkoleniowej, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6. Obejmuje on szkolenia dla sędziów, asesorów sądowych, prokuratorów, asesorów prokuratury, referendarzy sądowych, asystentów sędziów, asystentów prokuratorów, kuratorów zawodowych oraz urzędników sądów i prokuratury.

Poza harmonogramem Krajowa Szkoła może organizować dodatkowe szkolenia, jeżeli przemawiają za tym uzasadnione potrzeby. W takim przypadku zasięga opinii Rady i zawiadamia zainteresowanych. Odrębne uprawnienia przyznano Ministrowi Sprawiedliwości, który może zlecić Krajowej Szkole organizację szkoleń nieuwzględnionych w harmonogramie albo opracowanie ich programów. Wydatki z tego tytułu są pokrywane z budżetu państwa z części „Sprawiedliwość”.

Minister Sprawiedliwości może także, na wniosek prezesa sądu apelacyjnego albo z własnej inicjatywy, zlecić dodatkowe szkolenia dla osób związanych z sądami. Natomiast na wniosek Prokuratora Krajowego Krajowa Szkoła może, po zasięgnięciu opinii Rady, organizować takie szkolenia dla prokuratorów, asesorów prokuratury, asystentów prokuratorów i urzędników prokuratury.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na rozdzieleniu szkoleń planowych i dodatkowych oraz wskazaniu podmiotów uprawnionych do ich inicjowania. Ustęp 6 przypisuje finansowanie szkoleń zlecanych na podstawie ust. 4 i 5 odpowiednio do budżetu części obszaru apelacji albo części „Powszechne jednostki organizacyjne prokuratury”.

o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2009/157/text/U/D20090157Lj.pdf

Przepis określa sposób powołania, skład i zasady działania zespołu konkursowego odpowiedzialnego za przygotowanie testu oraz zadań na drugi etap konkursu. Zespół powołuje Minister Sprawiedliwości na wniosek Dyrektora Krajowej Szkoły.

W jego skład wchodzą: sekretarz wskazany przez Dyrektora Krajowej Szkoły, dwóch sędziów lub prokuratorów będących wykładowcami Krajowej Szkoły, czterech sędziów wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, trzech prokuratorów wskazanych przez Prokuratora Generalnego po uzgodnieniu z Prokuratorem Krajowym oraz nauczyciel akademicki z co najmniej stopniem doktora habilitowanego w zakresie nauk prawnych, będący wykładowcą Krajowej Szkoły. Osoby te mają być specjalistami w dziedzinach prawa sprawdzanych w konkursie, a w odniesieniu do sekretarza i części członków dopuszczono także sędziów lub prokuratorów w stanie spoczynku.

Przewodniczącego zespołu wyznacza spośród jego członków Minister Sprawiedliwości. Przewodniczący kieruje pracami zespołu. Przepis wskazuje również przesłanki odwołania członka, obejmujące między innymi rezygnację, trwałą chorobę, cofnięcie rekomendacji, nienależyte wykonywanie obowiązków oraz określone skazanie lub wszczęcie postępowania karnego.

Istotnym elementem regulacji jest wyłączenie członka od udziału w pracach, gdy kandydat pozostaje z nim w relacji rodzinnej, osobistej, służbowej albo innej mogącej podważać jego obiektywizm. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Przed rozpoczęciem prac każdy członek składa pisemne oświadczenie o braku powodów wyłączenia oraz wybranych przesłanek odwołania. Rozwiązania te porządkują procedurę tworzenia zespołu i służą zapewnieniu bezstronności osób przygotowujących drugi etap konkursu.

Przepis określa, kto może pełnić funkcję wykładowcy Krajowej Szkoły oraz na jakich zasadach można powierzyć wybranej osobie koordynowanie zajęć. Wykładowcami mogą być sędziowie, prokuratorzy, nauczyciele akademiccy, osoby posiadające specjalistyczną wiedzę z określonej dziedziny, a także sędziowie i prokuratorzy w stanie spoczynku. W każdym przypadku znaczenie mają wiedza oraz doświadczenie zawodowe i dydaktyczne, które muszą dawać gwarancję należytego wykonywania funkcji. Do wyboru wykładowców nie stosuje się przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych.

W razie uzasadnionej potrzeby dyrektor Krajowej Szkoły może powołać koordynatora zajęć. Jego zadaniem jest ujednolicanie treści dydaktycznych przedstawianych podczas zajęć oraz sposobu oceniania sprawdzianów. Koordynator może zostać wybrany wyłącznie spośród wykładowców Krajowej Szkoły, którzy wyróżniają się wiedzą i doświadczeniem zawodowym oraz prowadzą zajęcia co najmniej od 2 lat. Funkcja ta ma charakter dodatkowo wynagradzany, jednak wynagrodzenie nie przysługuje, gdy koordynatorem jest sędzia, prokurator lub referendarz sądowy delegowany do Krajowej Szkoły.

Wysokość tego wynagrodzenia określa Minister Sprawiedliwości w rozporządzeniu. Nie może ona przekroczyć 40% wynagrodzenia zasadniczego sędziego i prokuratora w stawce pierwszej, a przy jej ustalaniu uwzględnia się zakres obowiązków koordynatora oraz nakład jego pracy. Przepis łączy więc wymagania dotyczące kwalifikacji wykładowców z mechanizmem zapewniającym spójność nauczania i oceniania.

Przepis określa, jakie elementy musi zawierać orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego oraz w jaki sposób sporządza się jego pisemne uzasadnienie. Regulacja porządkuje zarówno informacje dotyczące przebiegu postępowania, jak i dane pozwalające ustalić treść oraz skutki rozstrzygnięcia.

Orzeczenie powinno wskazywać skład orzekający i protokolanta, sygnaturę akt, datę, miejsce i tryb wydania, a także podmiot, który zainicjował postępowanie, oraz pozostałych uczestników. Musi również określać akt normatywny lub jego część objęte orzeczeniem i przedstawiać zarzuty inicjatora postępowania. Do jego podstawowych elementów należy rozstrzygnięcie Trybunału wraz z wynikiem głosowania sędziów, podpisy sędziów składu orzekającego oraz informacja o zgłoszeniu zdania odrębnego.

Jeżeli Trybunał zdecyduje, że utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego lub jego części nastąpi po dniu ogłoszenia orzeczenia stwierdzającego niezgodność z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, samo orzeczenie musi określać termin tej utraty. Dzięki temu rozstrzygnięcie wskazuje nie tylko ocenę badanego aktu, lecz także moment ustania jego mocy obowiązującej.

Pisemne uzasadnienie powinno zostać sporządzone nie później niż w ciągu miesiąca od dnia ogłoszenia orzeczenia. Podpisują je sędziowie, którzy głosowali nad orzeczeniem. Gdy któryś z nich nie może złożyć podpisu, na orzeczeniu zaznacza się przyczynę jego braku. Dokonuje tego przewodniczący składu, a jeśli sam nie może podpisać uzasadnienia, najstarszy stażem z głosujących sędziów. Te zasady stosuje się odpowiednio także do orzeczeń w innych sprawach niż badanie zgodności aktów normatywnych lub ich części.

Przepis określa procedurę wyłaniania i przedstawiania Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kandydatów na stanowisko Prezesa Trybunału, a także zasady kierowania pracami Trybunału do czasu powołania Prezesa. Zgromadzenie Ogólne ma na przedstawienie kandydatów miesiąc od powstania wakatu. W tym okresie pracami Trybunału kieruje sędzia z najdłuższym łącznym stażem, obejmującym pracę jako sędzia Trybunału, aplikant, asesor lub sędzia sądu powszechnego albo pracę w administracji państwowej szczebla centralnego.

Sędzia kierujący pracami zwołuje posiedzenie Zgromadzenia Ogólnego i zawiadamia pozostałych sędziów o jego terminie oraz porządku co najmniej 7 dni wcześniej. Obradom przewodniczy sędzia o najkrótszym stażu. W posiedzeniu uczestniczą sędziowie, którzy do jego dnia złożyli ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Każdy z nich może zgłosić własną kandydaturę, od ogłoszenia terminu posiedzenia do chwili jego otwarcia.

Głosowanie odbywa się na karcie, według wzoru określonego w regulaminie Trybunału. Nazwiska umieszcza się alfabetycznie, a ważny głos polega na postawieniu znaku „x” lub „+” przy jednym nazwisku. Kandydatami zostają wszyscy sędziowie, którzy uzyskali co najmniej 5 głosów. Jeżeli taki wynik osiągnie tylko jeden sędzia, jako drugiego przedstawia się osobę z najwyższym poparciem spośród pozostałych, a w razie remisu wszystkich sędziów z taką samą najwyższą liczbą głosów.

Gdy nie uda się wyłonić co najmniej dwóch kandydatów, głosowanie się powtarza. Ponowny brak wymaganego wyniku powoduje rozpoczęcie procedury od początku. Wynik zatwierdza uchwała przekazywana niezwłocznie Prezydentowi. Te same zasady stosuje się odpowiednio do Wiceprezesa Trybunału.

Przepis określa skład oraz zakres kompetencji Zgromadzenia Ogólnego Trybunału. Tworzą je urzędujący sędziowie Trybunału, pod warunkiem że złożyli ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że członkostwo w tym organie jest powiązane zarówno z pełnieniem urzędu sędziego, jak i ze złożeniem ślubowania.

Zakres działania Zgromadzenia Ogólnego obejmuje sprawy dotyczące organizacji Trybunału, jego sędziów oraz gospodarki finansowej. Zgromadzenie zatwierdza informację, o której mowa w art. 13 ust. 1, a także przedstawia kandydatów na stanowiska Prezesa i Wiceprezesa Trybunału. Do jego zadań należy również podejmowanie określonych decyzji dotyczących sędziów, w tym wyrażanie zgody na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie go wolności, stwierdzanie wygaśnięcia mandatu, przeniesienie w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków oraz stwierdzenie utraty statusu sędziego w stanie spoczynku. Czynności te są wykonywane na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

Istotną część kompetencji stanowi stanowienie wewnętrznych podstaw funkcjonowania Trybunału. Zgromadzenie uchwala regulamin Trybunału, statuty Kancelarii Trybunału i Biura Służby Prawnej Trybunału, projekt dochodów i wydatków Trybunału oraz Kodeks Etyczny Sędziego Trybunału Konstytucyjnego. Katalog kompetencji pozostaje otwarty, ponieważ obejmuje także inne czynności przewidziane dla Zgromadzenia Ogólnego w ustawach i regulaminie Trybunału. Przepis wyznacza więc Zgromadzenie Ogólne jako organ współdecydujący o obsadzie kierownictwa, statusie sędziów, zasadach organizacyjnych i finansowych oraz standardach etycznych Trybunału.

o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym

Przepis określa, w jaki sposób Trybunał Konstytucyjny działa jako sąd dyscyplinarny oraz jak ustalany jest skład orzekający w postępowaniu dyscyplinarnym. Rozróżnia dwa poziomy orzekania. W pierwszej instancji sprawę rozpoznaje skład trzech sędziów Trybunału, natomiast w drugiej instancji skład pięciu sędziów Trybunału. Liczebność składu jest więc uzależniona od instancji, w której toczy się postępowanie.

Sędziów do każdego składu orzekającego wyznacza Prezes Trybunału w drodze losowania. Oznacza to, że przepis wiąże ustalenie składu nie ze swobodnym wyborem konkretnych sędziów, lecz z formalnie określoną procedurą losową. Regulacja obejmuje zarówno skład pierwszej, jak i drugiej instancji.

Szczególne ograniczenie dotyczy losowania składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji. Nie mogą w nim uczestniczyć sędziowie Trybunału, którzy orzekali w tej samej sprawie w pierwszej instancji. W praktyce zapewnia to rozdzielenie składów orzekających na obu poziomach postępowania. Sędzia uczestniczący w rozstrzyganiu sprawy w pierwszej instancji nie może więc zostać wylosowany do składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji w tej sprawie. Przepis wskazuje tym samym zarówno właściwe liczebności składów, jak i sposób ich wyłaniania oraz ograniczenie mające zapobiegać ponownemu udziałowi tych samych sędziów w rozpoznawaniu sprawy na kolejnym poziomie.

o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2073/text/U/D20162073Lj.pdf

Przepis określa, które kategorie osób wykonują w sądach zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości oraz zadania z zakresu ochrony prawnej, inne niż wymiar sprawiedliwości. Podstawową zasadą jest powierzenie wymiaru sprawiedliwości sędziom.

W sądach rejonowych zadania te mogą wykonywać także asesorzy sądowi. Ich kompetencje są jednak ograniczone. Nie obejmują one:  
1. stosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym wobec zatrzymanego przekazanego do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o zastosowanie tego środka;  
2. rozpoznawania zażaleń na określone postanowienia dotyczące wszczęcia lub umorzenia śledztwa albo dochodzenia, w tym na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw.  

Punkt 3 w § 1a jest uchylony, więc nie zawiera obowiązującej treści.

Odrębną kategorię stanowią zadania z zakresu ochrony prawnej, które nie są wymiarem sprawiedliwości. W sądach wykonują je referendarze sądowi i starsi referendarze sądowi. Przepis wyraźnie zrównuje te określenia na potrzeby innych regulacji, wskazując, że użycie pojęcia „referendarze sądowi” obejmuje również starszych referendarzy sądowych.

Zadania ochrony prawnej mogą wykonywać także asesorzy sądowi. Sędziowie mogą wykonywać te zadania tylko wtedy, gdy ich wykonanie przez referendarzy sądowych lub asesorów sądowych nie jest możliwe. Przepis rozdziela więc zasadniczo wymiar sprawiedliwości od pozostałych zadań ochrony prawnej, a jednocześnie wskazuje osoby uprawnione do ich realizacji oraz wyjątki od tego podziału. § 3 jest uchylony i nie ustanawia odrębnej reguły.

Przepis ustanawia samorząd sędziowski i określa jego podstawową strukturę organizacyjną. Zgodnie z § 1 sędziowie tworzą samorząd sędziowski, co oznacza, że obejmuje on sędziów jako wspólnotę zawodową. Przepis nie wskazuje odrębnych warunków jego utworzenia ani nie uzależnia jego istnienia od dodatkowych czynności.

§ 2 wymienia organy samorządu sędziowskiego. Są nimi trzy rodzaje zgromadzeń ogólnych sędziów, związane z różnymi szczeblami organizacji sądownictwa:

1. zgromadzenie ogólne sędziów sądu apelacyjnego;
2. zgromadzenie ogólne sędziów sądu okręgowego;
3. zgromadzenie ogólne sędziów sądu rejonowego.

Regulacja wskazuje więc, że samorząd sędziowski ma strukturę opartą na zgromadzeniach ogólnych działających przy sądzie apelacyjnym, okręgowym i rejonowym. Każdy z tych organów jest określony przez rodzaj sądu, z którym pozostaje związany, oraz przez krąg sędziów tworzących dane zgromadzenie. Przepis porządkuje tym samym podstawowy podział organizacyjny samorządu i wylicza jego organy na trzech poziomach. Nie określa natomiast kompetencji tych organów, sposobu ich działania ani wzajemnych relacji, ograniczając się do wskazania, że sędziowie tworzą samorząd, a jego organami są wymienione zgromadzenia.

Prawo o ustroju sądów powszechnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1070/text/U/D20011070Lj.pdf

Przepis określa skład, zasady działania i zwoływania zgromadzenia ogólnego sędziów sądu apelacyjnego. Zgromadzenie tworzą sędziowie tego sądu. W posiedzeniach mogą uczestniczyć sędziowie delegowani do pełnienia obowiązków sędziego w tym sądzie oraz inni sędziowie niebędący członkami zgromadzenia, jednak osoby te nie mają prawa głosowania. Udział sędziów w posiedzeniu staje się obowiązkowy, jeżeli zarządzi tak prezes sądu apelacyjnego.

Funkcję przewodniczącego pełni prezes sądu apelacyjnego. Podczas jego nieobecności zastępuje go najstarszy służbą wiceprezes tego sądu. Uchwały są podejmowane zwykłą większością głosów obecnych członków zgromadzenia. Głosowanie ma charakter imienny, a lista oddanych głosów jest jawna i dołączana do uchwały. Rozwiązanie to pozwala ustalić sposób głosowania poszczególnych członków oraz zachować przejrzystość podejmowania uchwał.

Zgromadzenie musi odbywać się co najmniej raz w roku. Posiedzenie zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej inicjatywy albo na wniosek kolegium sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej liczby członków zgromadzenia lub Ministra Sprawiedliwości. Prezes zawiadamia o terminie z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem i przedstawia planowany porządek obrad. Przepis wskazuje więc zarówno osoby uprawnione do udziału, jak i tryb organizacji posiedzeń, podejmowania uchwał oraz zapewnienia jawności głosowania.

Przepis określa skład, sposób działania i zasady zwoływania zgromadzenia ogólnego sędziów sądu okręgowego. Zgromadzenie tworzą wszyscy sędziowie tego sądu. Mogą w nim uczestniczyć także sędziowie delegowani do pełnienia obowiązków sędziego w tym sądzie oraz sędziowie niebędący członkami zgromadzenia, jednak osoby te nie mają prawa udziału w głosowaniu.

Funkcję przewodniczącego pełni prezes sądu okręgowego. Jeżeli jest nieobecny, zastępuje go najstarszy służbą wiceprezes tego sądu. Udział w posiedzeniu staje się obowiązkowy, gdy zarządzi tak prezes sądu okręgowego. Rozwiązanie to pozwala powiązać organizację posiedzenia z decyzją osoby kierującej sądem, a jednocześnie wyraźnie rozdziela uczestnictwo w obradach od prawa głosu.

Uchwały są podejmowane zwykłą większością głosów obecnych członków zgromadzenia. Głosowanie ma charakter imienny, a lista oddanych głosów jest jawna i dołączana do uchwały. Przepis zapewnia więc możliwość ustalenia sposobu głosowania poszczególnych członków oraz dostęp do tej informacji w dokumentacji uchwały.

Zgromadzenie musi zebrać się co najmniej raz w roku. Posiedzenie zwołuje prezes sądu okręgowego z własnej inicjatywy albo na wniosek prezesa sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej członków zgromadzenia lub Ministra Sprawiedliwości. O terminie należy zawiadomić z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem i przedstawić planowany porządek obrad. Przepis wyznacza zatem zarówno minimalną częstotliwość posiedzeń, jak i krąg podmiotów uprawnionych do wystąpienia z inicjatywą ich zwołania.

Przepis określa, kto sprawuje nadzór administracyjny nad działalnością sądów wskazaną w art. 8 pkt 2. Wprowadza przy tym rozróżnienie na nadzór wewnętrzny i zewnętrzny, przypisując je różnym organom oraz opierając ich wykonywanie na odmiennych strukturach.

**Nadzór wewnętrzny** należy do prezesów sądów. Oznacza to, że w ramach samego sądownictwa prezesi sądów odpowiadają za administracyjny nadzór nad działalnością objętą zakresem przepisu. Regulacja nie wskazuje w tym miejscu szczegółowych czynności wykonywanych przez prezesów, lecz przesądza o ich właściwości w tej dziedzinie.

**Nadzór zewnętrzny** sprawuje Minister Sprawiedliwości za pośrednictwem służby nadzoru. W jej skład wchodzą sędziowie delegowani do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie art. 77. Przepis przewiduje również szczególne rozwiązanie dotyczące nadzoru nad prowadzeniem ksiąg wieczystych, rejestru zastawów i Krajowego Rejestru Sądowego. W tym zakresie służbę nadzoru tworzą także referendarze sądowi delegowani do Ministerstwa Sprawiedliwości na podstawie art. 151a § 5.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyraźnym rozdzieleniu odpowiedzialności za nadzór administracyjny. Na poziomie sądu wykonują go prezesi sądów, natomiast na poziomie zewnętrznym kompetencja należy do Ministra Sprawiedliwości, działającego przez określone osoby delegowane. W sprawach dotyczących wskazanych ksiąg i rejestrów przewidziano udział nie tylko sędziów, lecz także referendarzy sądowych.

Przepis ustanawia granicę dla czynności podejmowanych w ramach nadzoru administracyjnego nad działalnością sądów. Takie czynności nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której sędziowie i asesorzy sądowi są niezawiśli. Oznacza to, że nadzór administracyjny nie może obejmować sfery objętej niezawisłością tych osób ani wpływać na sposób wykonywania przez nie czynności pozostających w tej sferze.

Kluczowe znaczenie ma połączenie dwóch elementów: rodzaju czynności, czyli czynności z zakresu nadzoru administracyjnego, oraz chronionej dziedziny, w której występuje niezawisłość sędziów i asesorów sądowych. Zakaz ma charakter bezwzględny, ponieważ przepis stanowi, że czynności nadzorcze „nie mogą wkraczać” w tę dziedzinę. Nie uzależnia tego zakazu od celu, zakresu ani skutku konkretnej czynności.

Praktycznie przepis rozdziela nadzór administracyjny od sfery niezawisłości. Samo wykonywanie nadzoru nie może prowadzić do naruszenia tej sfery. Ochrona obejmuje zarówno sędziów, jak i asesorów sądowych, a więc każda z tych grup korzysta z tej samej granicy wyznaczonej dla czynności nadzoru administracyjnego. Znaczenie przepisu polega na tym, że wskazuje on ograniczenie zakresu nadzoru, pozostawiając poza nim dziedzinę, w której sędziowie i asesorzy sądowi są niezawiśli.

Przepis określa procedurę wyłaniania przez Zgromadzenie Ogólne kandydatów na stanowisko Prezesa Trybunału i przekazania ich Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Posiedzenie zwołuje niezwłocznie sędzia pełniący obowiązki Prezesa Trybunału, który zawiadamia sędziów o jego terminie, ustala porządek obrad i przewodniczy posiedzeniu. Uczestniczą w nim sędziowie Trybunału, którzy złożyli ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Kandydować może każdy uprawniony sędzia, zgłaszając własną osobę od ogłoszenia terminu posiedzenia do chwili jego otwarcia. Nazwiska zgłoszonych sędziów umieszcza się na karcie alfabetycznie. Głosowanie jest tajne i obejmuje wszystkie kandydatury łącznie. Głos uznaje się za ważny, gdy przy nazwisku jednego sędziego w wyznaczonym polu postawiono znak „x” lub „+”. Wzór karty określa w zarządzeniu sędzia pełniący obowiązki Prezesa Trybunału.

Co do zasady uchwała obejmuje wszystkich sędziów, którzy uzyskali co najmniej 5 głosów. Jeżeli taki wynik osiągnie tylko jedna osoba, dołącza się sędziego z najwyższym poparciem spośród pozostałych. W razie równego, najwyższego poparcia uwzględnia się wszystkich sędziów z takim samym wynikiem. Uchwałę podpisuje sędzia przewodniczący obradom i niezwłocznie przekazuje ją Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

Praktyczne znaczenie ma wymóg wyłonienia co najmniej dwóch kandydatów. Jeżeli procedura nie doprowadzi do osiągnięcia tego rezultatu, posiedzenie zostaje zamknięte, a Zgromadzenie Ogólne zwołuje się ponownie. Do kolejnego posiedzenia stosuje się te same zasady.

Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego

Sędziowie

Sędziowie w przepisach

Kodeks postępowania karnego (kpk)2 przepisy

o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury3 przepisy

o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym3 przepisy

o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego1 przepis

Prawo o ustroju sądów powszechnych.6 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym oraz ustawę o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego1 przepis