Kodeks karny skarbowy

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Likwidacja wierzytelności upadłego może nastąpić na dwa sposoby: przez ich zbycie albo przez ściągnięcie. Zbycie oznacza przekazanie wierzytelności innemu podmiotowi, natomiast ściągnięcie polega na doprowadzeniu do uzyskania należności od osoby lub podmiotu, który powinien ją zapłacić. Przepis nie wskazuje z góry, który sposób należy zastosować w każdym przypadku. Przed wyborem sposobu likwidacji trzeba ocenić, które rozwiązanie pozwoli zaspokoić wierzycieli w jak największym stopniu. Ocena powinna uwzględniać koszty związane z każdym z rozważanych sposobów oraz ryzyko, że ściągnięcie wierzytelności się nie powiedzie. Oznacza to, że nie wystarczy porównać możliwej kwoty uzyskanej z wierzytelności. Trzeba także wziąć pod uwagę wydatki oraz prawdopodobieństwo braku skutecznego ściągnięcia należności. Przy wyborze należy również uwzględnić konieczność zaspokojenia zobowiązań wskazanych w art. 230, jeżeli są one związane z przedłużeniem postępowania upadłościowego. W praktyce wybór powinien więc uwzględniać nie tylko przewidywany wpływ dla wierzycieli, lecz także koszty i ryzyko dalszego prowadzenia czynności oraz zobowiązania wynikające z przedłużenia postępowania. Celem jest takie przeprowadzenie likwidacji, aby przy uwzględnieniu tych okoliczności wierzyciele zostali zaspokojeni w możliwie największym stopniu.

Ściągnięcie

Ściągnięcie w przepisach

Kodeks karny skarbowy3 przepisy

Kodeks postępowania karnego (kpk)4 przepisy

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo wodne1 przepis