Scalone materiały pływające

Scalone materiały pływające to, w rozumieniu ustawy „Nowość Żegluga śródlądowa.”, obiekty przeznaczone do utrzymywania się na wodzie, które nie są statkami. Chodzi o konstrukcje utworzone z połączonych lub zestawionych elementów, tworzące całość zdolną do pływania. O zakwalifikowaniu danego obiektu do tej kategorii decydują przede wszystkim jego cechy techniczne i sposób wykorzystania, a nie sama nazwa używana w praktyce.

Podstawowe przesłanki tego pojęcia są następujące:

• obiekt musi być konstrukcją, czyli mieć określoną, połączoną postać;
• musi być przystosowany do pływania, a więc przeznaczony do utrzymywania się na powierzchni wody i przemieszczania się w środowisku wodnym;
• nie może być statkiem, ponieważ ustawa wyraźnie odróżnia tę kategorię od statków;
• jego charakter może wynikać z połączenia kilku podobnych elementów.

Ustawa wskazuje przykłady takich konstrukcji, między innymi tratwy, sprzężone łodzie flisackie oraz beczki. Przykłady te pokazują, że scalony materiał pływający może powstać zarówno z elementów wykonanych lub połączonych w celu wspólnego pływania, jak i z przedmiotów, które po zestawieniu tworzą większą konstrukcję na wodzie. Katalog przykładów nie zmienia jednak podstawowych wymagań, czyli przystosowania do pływania i braku statusu statku.

Pojęcie służy w ustawie „Nowość Żegluga śródlądowa.” do wyodrębnienia szczególnej kategorii obiektów używanych na wodach śródlądowych. Ma to znaczenie praktyczne przy rozpoznawaniu, z jakim rodzajem obiektu ma się do czynienia. Pozwala odróżnić konstrukcję pływającą, taką jak tratwa lub zestaw sprzężonych łodzi, od statku, który stanowi odrębną kategorię. Dzięki temu przepisy odnoszące się do obiektów pływających mogą być stosowane z uwzględnieniem ich rzeczywistego charakteru, budowy i przeznaczenia.