Ruch kierowany

„Ruch kierowany” to pojęcie używane w ustawie „Prawo o ruchu drogowym” dla określenia takiej organizacji ruchu, w której możliwość poruszania się jest kontrolowana i zależy od wyraźnego sygnału albo działania osoby mającej odpowiednie uprawnienia. Chodzi więc o sytuację, gdy ruch nie odbywa się całkowicie swobodnie, lecz jest naprzemiennie dopuszczany i wstrzymywany.

Podstawą kierowania ruchem może być sygnalizacja świetlna. W takim przypadku uczestnicy ruchu stosują się do nadawanych sygnałów, które wskazują, kiedy ruch jest otwarty, a kiedy należy go zatrzymać. Drugą możliwością jest kierowanie przez uprawnioną osobę, która organizuje przepływ ruchu i decyduje o jego rozpoczęciu lub zamknięciu w zakresie przewidzianym dla wykonywanej funkcji.

Istotą tego pojęcia są zatem dwa elementy: istnienie mechanizmu kontrolującego ruch oraz możliwość jego otwierania i zamykania. Nie jest konieczne, aby kontrola odbywała się wyłącznie za pomocą urządzeń. Ustawa uwzględnia również bezpośrednie kierowanie przez osobę, której przysługują odpowiednie uprawnienia.

W ustawie określenie „ruch kierowany” służy opisaniu szczególnego sposobu organizacji ruchu drogowego. Ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala odróżnić sytuacje, w których uczestnicy korzystają z drogi bez takiego mechanizmu, od sytuacji, w których ich przejazd lub przejście zależy od sygnału świetlnego albo polecenia osoby kierującej. Dzięki temu pojęciu można zwięźle wskazać, że ruch podlega bieżącej kontroli i jest dopuszczany lub zatrzymywany w sposób ustalony przez sygnalizację albo przez uprawnionego uczestnika organizującego ruch.