Rozpowszechnianie filmu

„Rozpowszechnianie filmu” oznacza sposób udostępniania filmu publiczności, czyli kierowania go do nieokreślonego lub szerszego kręgu odbiorców, a nie wyłącznie do osób pozostających w prywatnej relacji z udostępniającym. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Kinematografia.” i służy wyznaczeniu zakresu czynności, które na potrzeby tej ustawy są traktowane jako rozpowszechnianie.

Z definicji wynikają trzy podstawowe elementy:

• przedmiotem udostępnienia musi być film,
• udostępnienie musi mieć publiczny charakter,
• może nastąpić w dowolny sposób, z jednym wyraźnym wyłączeniem.

Otwarty sposób ujęcia oznacza, że znaczenie ma skutek w postaci udostępnienia filmu publiczności, a nie konkretna technika lub forma przekazu. W praktyce może chodzić na przykład o pokaz filmu, udostępnienie go w miejscu dostępnym dla publiczności albo zapewnienie dostępu za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Istotne jest to, że film trafia do publiczności lub może być przez nią odbierany, niezależnie od tego, czy odbywa się to jednocześnie, czy przez dostęp do wybranej treści.

Publiczny charakter odróżnia rozpowszechnianie od przekazania filmu wyłącznie jednej osobie albo zamkniętej, prywatnej grupie. Sama forma udostępnienia nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu czynności, ponieważ definicja obejmuje wszelkie sposoby, o ile spełniony jest warunek publicznego dostępu.

Wyjątkiem jest nadawanie przez nadawców telewizyjnych. Taki sposób przekazywania filmu, mimo że może docierać do szerokiej publiczności, nie mieści się w pojęciu „rozpowszechniania filmu” używanym w tej ustawie. Wyłączenie pozwala odróżnić rozpowszechnianie filmu od nadawania telewizyjnego i zachować jasny zakres tego terminu. Praktyczne znaczenie definicji polega więc na tym, że wskazuje, jakie publiczne formy udostępniania filmu należy uwzględniać przy stosowaniu przepisów ustawy, a jakiego rodzaju przekaz należy traktować odrębnie.