Przepis przewiduje odpowiedzialność za przypisanie sobie autorstwa cudzego utworu lub artystycznego wykonania. Karze podlega także osoba, która wprowadza innych w błąd co do tego, kto jest autorem całości albo części utworu lub artystycznego wykonania. W takich przypadkach możliwa jest grzywna, kara ograniczenia wolności albo kara pozbawienia wolności do 3 lat. Takiej samej karze podlega rozpowszechnianie cudzego utworu bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy. Dotyczy to utworu w wersji oryginalnej oraz jego opracowania, a także artystycznego wykonania. Przepis obejmuje również publiczne zniekształcanie utworu, artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu albo nadania. Łagodniejsza kara została przewidziana za inne naruszenia, jeżeli sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Chodzi o naruszenie wskazanych w przepisie cudzych praw autorskich lub praw pokrewnych, a także o niewykonanie określonych obowiązków. Jeżeli czyn nie został objęty dwoma wcześniejszymi przypadkami, sprawcy grozi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Są to różne możliwe rodzaje kary, a przepis wskazuje ich maksymalny wymiar w przypadku pozbawienia wolności.

o prawie autorskim i prawach pokrewnych

Przepis dotyczy osoby, która bez uprawnienia albo wbrew warunkom udzielonego uprawnienia rozpowszechnia cudzy utwór. Chodzi zarówno o utwór w wersji oryginalnej, jak i o jego opracowanie. Te same zasady obejmują także artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram oraz nadanie. Podstawowa kara za takie działanie to grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienie wolności do 2 lat. Jeżeli sprawca działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grozi mu pozbawienie wolności do 3 lat. Surowsza odpowiedzialność przewidziana jest wtedy, gdy sprawca uczynił sobie z popełniania tego przestępstwa stałe źródło dochodu albo organizuje lub kieruje działalnością przestępną określoną w tym przepisie. W takim przypadku kara wynosi od 6 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Przepis obejmuje również działanie nieumyślne, czyli takie, w którym sprawca nie działał umyślnie. Za taki czyn można wymierzyć grzywnę, karę ograniczenia wolności albo karę pozbawienia wolności do roku. Wysokość i rodzaj zagrożenia karą zależą więc między innymi od tego, czy działanie było umyślne, czy miało służyć osiągnięciu korzyści majątkowej oraz czy rozpowszechnianie stało się dla sprawcy stałym źródłem dochodu.

Co do zasady rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby, która jest na nim przedstawiona. Oznacza to, że przed rozpowszechnieniem wizerunku należy uzyskać zgodę tej osoby. Przepis nie określa szczególnej formy zezwolenia, ale wskazuje, że może ono wynikać z okoliczności opisanych w ustawie. Zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie, chyba że wyraźnie zastrzeżono inaczej. Istotne są więc dwa elementy: zapłata musi być umówiona, a osoba musi pozować. Jeżeli przy zapłacie za pozowanie wyraźnie zastrzeżono konieczność uzyskania zezwolenia, sam fakt zapłaty nie wystarcza. Zezwolenie nie jest również potrzebne w przypadku osoby powszechnie znanej, ale tylko wtedy, gdy wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych. Dotyczy to w szczególności funkcji politycznych, społecznych i zawodowych. Sam fakt, że dana osoba jest powszechnie znana, nie został w tym przepisie wskazany jako wystarczający. Zezwolenia nie wymaga także rozpowszechnianie wizerunku osoby, która stanowi jedynie szczegół większej całości. Przykładami takiej całości są zgromadzenie, krajobraz lub publiczna impreza. W takim przypadku osoba nie jest głównym przedstawionym elementem, lecz tylko częścią szerszego obrazu.

Przepis oznacza, że nadawca może zostać zobowiązany do rozpowszechniania określonej audycji lub przekazu albo otrzymać zakaz ich rozpowszechniania tylko wtedy, gdy wynika to z ustawy. Jeżeli materiał nie pochodzi od nadawcy, trzeba go wyraźnie oddzielić od pozostałej części programu i oznaczyć tak, aby odbiorca bez wątpliwości wiedział, że nadawca nie jest jego źródłem.

o radiofonii i telewizji

Przepis wskazuje, jakie zasady należy stosować przy rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych. Co do zasady w takich sytuacjach obowiązują regulacje prawa prasowego. Ustawa o radiofonii i telewizji ma jednak pierwszeństwo w zakresie, w którym sama przewiduje odmienne rozwiązania. Oznacza to, że przepisy prawa prasowego są punktem wyjścia, ale trzeba zastosować regulację tej ustawy, gdy stanowi ona inaczej.

Przepis ustanawia dwie zasady dotyczące nadawców. Po pierwsze, nie odpowiadają oni za treść audycji i ogłoszeń referendalnych, które rozpowszechniają. Oznacza to, że sama publikacja takiego materiału nie powoduje odpowiedzialności nadawcy za jego zawartość. Po drugie, nadawca nie może odmówić emisji audycji ani ogłoszenia referendalnego. Musi więc je rozpowszechnić, a przepis nie przewiduje możliwości uchylenia się od tego obowiązku.

o referendum ogólnokrajowym

Przepis nakłada na prowadzących badania statystyczne statystyki publicznej obowiązek przekazywania informacji uzyskanych w wyniku tych badań. Informacje te powinny być ogłaszane, udostępniane oraz rozpowszechniane. Wszystkie te działania muszą odbywać się z zachowaniem przepisów wskazanych w art. 10 i 14. Obowiązek obejmuje więc nie tylko samo opublikowanie wyników, lecz także ich udostępnienie i rozpowszechnienie zgodnie z określonymi tam zasadami.

o statystyce publicznej

Przepis określa organizację pisemnej części egzaminu. Kandydat rozwiązuje test wielokrotnego wyboru obejmujący 150 pytań, a na wykonanie zadania ma 150 minut. Przewodniczący komisji wyznacza godzinę rozpoczęcia i zakończenia tej części. Oznacza to, że czas egzaminu jest ustalany przez komisję, a nie przez uczestnika. Testy wykorzystane podczas egzaminu nie mogą być rozpowszechniane.

w sprawie egzaminu dla kandydatów na członków organów nadzorczych

Jeżeli mienie wydobyte z morza jest rzeczą, której posiadanie, rozpowszechnianie albo obrót są zakazane na podstawie odrębnych przepisów, dyrektor urzędu morskiego musi je zabezpieczyć. Ma również obowiązek zawiadomić właściwy organ, czyli taki, który jest uprawniony do odbioru tego mienia. Przepis określa więc dwa działania: zabezpieczenie rzeczy i powiadomienie właściwego organu.

w sprawie określenia sposobu postępowania z mieniem wydobytym z morza

Przepis wprowadza czasowe rozwiązanie dla reklam produktów leczniczych, które zaczęto rozpowszechniać przed wejściem w życie nowych zasad, ale nie spełniają ich wymogów. Taką reklamę można nadal rozpowszechniać po wejściu rozporządzenia w życie, jednak tylko przez sześć miesięcy od tego dnia. Po upływie tego terminu dalsze rozpowszechnianie nie mieści się już w opisanym wyjątku. Przepis nie wskazuje innych warunków ani nie przedłuża tego sześciomiesięcznego okresu.

w sprawie reklamy produktów leczniczych

Przy ustalaniu, ile czasu poświęcono na rozpowszechnianie audycji informujących o nieodpłatnej działalności organizacji pożytku publicznego, nie bierze się pod uwagę audycji objętych patronatem medialnym przez jednostkę publicznej radiofonii i telewizji. Oznacza to, że takie audycje są pomijane przy obliczaniu tego czasu. Sam fakt objęcia audycji patronatem przez tę jednostkę wystarcza do wyłączenia jej z tego rozliczenia.

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego

Rozpowszechnianie

Rozpowszechnianie w przepisach

o prawie autorskim i prawach pokrewnych3 przepisy

o radiofonii i telewizji2 przepisy

o referendum ogólnokrajowym1 przepis

o statystyce publicznej1 przepis

w sprawie egzaminu dla kandydatów na członków organów nadzorczych1 przepis

w sprawie określenia sposobu postępowania z mieniem wydobytym z morza1 przepis

w sprawie reklamy produktów leczniczych1 przepis

w sprawie trybu postępowania związanego z nieodpłatnym informowaniem w programach jednostek publicznej radiofonii i telewizji o prowadzonej przez organizacje pożytku publicznego nieodpłatnej działalności pożytku publicznego1 przepis