Kodeks postępowania administracyjnego

Art. 1142^1 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadza regulację dotyczącą stosowania przepisów krajowych w kontekście postępowań związanych z europejskim poświadczeniem spadkowym (EPS). Przepis ten ma na celu uzupełnienie luk prawnych, które mogą wystąpić w wyniku stosowania Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r.

### Komentarz:

1. **Zakres zastosowania**:
   Art. 1142^1 k.p.c. odnosi się do postępowań dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego, które jest instrumentem prawnym umożliwiającym spadkobiercom, zapisobiercom, wykonawcom testamentów oraz zarządcom spadku łatwiejsze wykazanie swoich praw w innych państwach członkowskich UE.

2. **Subsydiarność przepisów krajowych**:
   Przepis ten stanowi, że w zakresie nieuregulowanym przez Rozporządzenie nr 650/2012, stosuje się odpowiednio przepisy krajowe dotyczące stwierdzenia nabycia spadku i przedmiotu zapisu windykacyjnego. Oznacza to, że przepisy k.p.c. dotyczące tych kwestii będą miały zastosowanie w sytuacjach, gdy Rozporządzenie nie przewiduje konkretnych rozwiązań.

3. **Odpowiednie stosowanie przepisów**:
   Użycie terminu „stosuje się odpowiednio” oznacza, że przepisy dotyczące stwierdzenia nabycia spadku i przedmiotu zapisu windykacyjnego powinny być stosowane z uwzględnieniem specyfiki postępowań dotyczących EPS. Nie jest to bezpośrednie przeniesienie przepisów, ale ich adaptacja do kontekstu EPS.

4. **Wyjątki**:
   Przepis ten zawiera klauzulę „chyba że przepisy niniejszego tytułu stanowią inaczej”, co oznacza, że w przypadku istnienia szczególnych regulacji w ramach tytułu dotyczącego EPS, to one mają pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami o stwierdzeniu nabycia spadku i przedmiotu zapisu windykacyjnego.

### Praktyczne znaczenie:

- **Ujednolicenie procedur**: Art. 1142^1 k.p.c. pomaga w ujednoliceniu procedur spadkowych w kontekście międzynarodowym, co jest szczególnie istotne w przypadku spadków transgranicznych.
- **Pewność prawa**: Przepis ten zwiększa pewność prawa, wskazując jednoznacznie, jakie przepisy mają zastosowanie w sytuacjach nieuregulowanych przez Rozporządzenie nr 650/2012.
- **Efektywność postępowań**: Dzięki odpowiedniemu stosowaniu przepisów krajowych, postępowania dotyczące EPS mogą być prowadzone sprawniej i bardziej efektywnie, co jest korzystne zarówno dla sądów, jak i dla uczestników postępowania.

### Podsumowanie:

Art. 1142^1 k.p.c. pełni istotną rolę w kontekście postępowań dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego, zapewniając odpowiednie stosowanie przepisów krajowych w zakresie nieuregulowanym przez Rozporządzenie nr 650/2012. Przepis ten przyczynia się do harmonizacji procedur spadkowych na poziomie międzynarodowym, co jest kluczowe w dobie rosnącej mobilności obywateli UE.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 1144^3 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) odnosi się do procedury europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, która została ustanowiona przez Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r. Celem tego rozporządzenia jest ułatwienie transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych i handlowych.

#### 1. Zakres stosowania przepisów krajowych

Art. 1144^3 k.p.c. stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w rozporządzeniu nr 655/2014, do postępowań dotyczących europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zabezpieczającym, chyba że przepisy niniejszego tytułu stanowią inaczej.

Oznacza to, że w sytuacjach, w których rozporządzenie nr 655/2014 nie dostarcza szczegółowych regulacji, polskie przepisy dotyczące postępowania zabezpieczającego będą miały zastosowanie. Jest to istotne, ponieważ rozporządzenie nr 655/2014, mimo że jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich UE, nie reguluje wszystkich aspektów proceduralnych, pozostawiając pewne kwestie do uregulowania przez prawo krajowe.

#### 2. Definicje rachunku bankowego i banku

Druga część artykułu precyzuje, że ilekroć w przepisach niniejszego tytułu jest mowa o rachunku bankowym lub banku, oznacza to rachunek bankowy lub bank w rozumieniu rozporządzenia nr 655/2014.

Rozporządzenie nr 655/2014 definiuje rachunek bankowy jako rachunek prowadzony przez instytucję kredytową dla klienta, na którym mogą być przechowywane środki pieniężne. Bank natomiast jest definiowany jako instytucja kredytowa, która prowadzi rachunki bankowe. Te definicje są kluczowe dla prawidłowego stosowania przepisów dotyczących europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym.

#### 3. Znaczenie praktyczne

Art. 1144^3 k.p.c. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ zapewnia spójność i komplementarność między prawem unijnym a krajowym. Dzięki temu przepisowi, w sytuacjach nieuregulowanych przez rozporządzenie nr 655/2014, polskie sądy mogą stosować krajowe przepisy dotyczące postępowania zabezpieczającego, co pozwala na efektywne i sprawiedliwe rozstrzyganie spraw.

#### 4. Wnioski

Art. 1144^3 k.p.c. jest przykładem harmonizacji prawa krajowego z prawem unijnym, co jest niezbędne dla skutecznego funkcjonowania procedur transgranicznych. Przepis ten zapewnia, że w przypadku luk w rozporządzeniu nr 655/2014, polskie przepisy o postępowaniu zabezpieczającym będą stosowane odpowiednio, co gwarantuje ciągłość i spójność proceduralną. Jednocześnie precyzuje definicje kluczowych terminów, co jest niezbędne dla prawidłowego stosowania przepisów w praktyce.

Art. 189 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane ze zleceniem płatności w ramach programów finansowanych z różnych źródeł, w tym środków europejskich oraz krajowych. Przepis ten jest kluczowy dla prawidłowego zarządzania środkami publicznymi, szczególnie w kontekście programów współfinansowanych przez Unię Europejską oraz inne fundusze międzynarodowe.

### 1. Zakres zastosowania

Art. 189 odnosi się do zlecenia płatności dotyczących wydatków kwalifikowalnych, które są zgodne z kryteriami określonymi w różnych aktach prawnych, takich jak:
- Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju,
- Ustawa o zasadach realizacji programów,
- Ustawa o zasadach realizacji programów 2021-2027,
- Ustawa o pomocy społecznej,
- Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) dotyczące instrumentu „Łącząc Europę”,
- Ustawy dotyczące wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego.

### 2. Procedura zlecenia płatności

Zlecenie płatności może być wystawione przez instytucję, o której mowa w art. 188 ust. 1, na podstawie pozytywnie zweryfikowanego wniosku o płatność. Instytucja ta ma również możliwość wystawienia zlecenia na płatność zaliczkową dla beneficjenta.

### 3. Konsekwencje niezłożenia wniosku o płatność

W przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę wydatków kwalifikowalnych lub niezwrócenia niewykorzystanej części zaliczki w terminie 14 dni od upływu określonego terminu, nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Odsetki te są liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność lub zwrócenia niewykorzystanej części zaliczki.

### 4. Wezwanie do zapłaty odsetek

Jeżeli stwierdzone zostaną okoliczności wskazane w ust. 3, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go do zapłaty odsetek lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności. W przypadku bezskutecznego upływu terminu, instytucja zarządzająca, pośrednicząca lub wdrażająca wydaje decyzję o zapłacie odsetek, określającą kwotę środków, od których nalicza się odsetki, termin ich naliczania oraz sposób zapłaty.

### 5. Upoważnienie do wydawania decyzji

Instytucja zarządzająca lub pośrednicząca może upoważnić instytucję wdrażającą będącą jednostką sektora finansów publicznych do wydawania decyzji o zapłacie odsetek. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej lub pośredniczącej.

### 6. Rozporządzenia wykonawcze

Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego oraz minister właściwy do spraw rybołówstwa, w porozumieniu z Ministrem Finansów, określają w drodze rozporządzenia warunki i tryb udzielania oraz rozliczania zaliczek, w tym zwrotu środków pochodzących z dotacji z budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Rozporządzenia te uwzględniają rodzaje beneficjentów oraz sposób wdrażania działań w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

### 7. Projekty realizowane z udziałem środków międzynarodowych

Przepisy art. 189 ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do projektów realizowanych z udziałem środków międzynarodowych, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy o finansach publicznych. Udzielenie, wypłata i rozliczenie zaliczki następuje w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie, z uwzględnieniem wytycznych państw darczyńców lub umów zawartych z tymi państwami.

### Podsumowanie

Art. 189 ustawy o finansach publicznych jest kompleksowym przepisem regulującym procedury związane z zleceniem płatności w ramach programów finansowanych z różnych źródeł. Przepis ten zapewnia transparentność i odpowiedzialność w zarządzaniu środkami publicznymi, jednocześnie określając jasne zasady i konsekwencje dla beneficjentów, którzy nie spełniają swoich obowiązków w zakresie rozliczania otrzymanych środków.

o finansach publicznych

Art. 190 ustawy o finansach publicznych reguluje zasady rozliczania wydatków kwalifikowalnych przez jednostki sektora finansów publicznych, które są beneficjentami projektów finansowanych ze środków europejskich. Przepis ten odnosi się do dwóch różnych sposobów rozliczania wydatków kwalifikowalnych, zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013.

#### 1. Wydatek kwalifikowalny rozliczany zgodnie z art. 67 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1303/2013

Wydatki kwalifikowalne rozliczane w sposób określony w art. 67 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1303/2013, czyli na podstawie rzeczywiście poniesionych kosztów, muszą być ujęte we wniosku o płatność przekazywanym właściwej instytucji w terminie do 3 miesięcy od ostatniego dnia miesiąca, w którym wydatek został poniesiony. Przepis ten ma na celu zapewnienie terminowego i dokładnego rozliczania środków, co jest kluczowe dla transparentności i efektywności zarządzania funduszami europejskimi.

#### 2. Wydatek kwalifikowalny rozliczany zgodnie z art. 67 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia nr 1303/2013

W przypadku wydatków kwalifikowalnych rozliczanych w sposób określony w art. 67 ust. 1 lit. b-e rozporządzenia nr 1303/2013, czyli na podstawie uproszczonych metod rozliczania kosztów (np. ryczałtów, stawek jednostkowych, finansowania opartego na wynikach), wydatek powinien zostać ujęty we wniosku o płatność po spełnieniu warunków określonych w umowie lub decyzji o dofinansowaniu. W każdym przypadku, wydatki te muszą być ujęte najpóźniej we wniosku o płatność końcową. Taki sposób rozliczania ma na celu uproszczenie procedur administracyjnych i zmniejszenie obciążeń biurokratycznych dla beneficjentów.

#### Znaczenie praktyczne

Przepis ten jest kluczowy dla jednostek sektora finansów publicznych, które są beneficjentami funduszy europejskich. Określa on jasne terminy i zasady rozliczania wydatków, co jest niezbędne dla prawidłowego zarządzania projektami finansowanymi ze środków UE. Przestrzeganie tych zasad jest istotne nie tylko z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa, ale również dla zapewnienia płynności finansowej projektów oraz uniknięcia potencjalnych sankcji finansowych za nieterminowe lub nieprawidłowe rozliczenia.

#### Podsumowanie

Art. 190 ustawy o finansach publicznych wprowadza szczegółowe zasady dotyczące rozliczania wydatków kwalifikowalnych przez jednostki sektora finansów publicznych, będące beneficjentami projektów finansowanych ze środków europejskich. Przepis ten różnicuje zasady rozliczania w zależności od metody rozliczania kosztów, co ma na celu zapewnienie efektywnego i transparentnego zarządzania funduszami europejskimi.

**1. Kontekst i cel regulacji**

Art. 78b ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizm przyjmowania wolnych środków w depozyt przez Ministra Finansów. Regulacja ta ma na celu efektywne zarządzanie środkami finansowymi podmiotów zaliczanych do sektora instytucji rządowych i samorządowych, które nie są jednostkami sektora finansów publicznych. Przepisy te mają na celu zapewnienie płynności finansowej oraz optymalizację zarządzania środkami publicznymi.

**2. Zakres podmiotowy**

Przepis ten odnosi się do dwóch grup podmiotów:
- Podmiotów, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 4 ustawy o finansach publicznych.
- Podmiotów niebędących jednostkami sektora finansów publicznych, ale zaliczanych do sektora instytucji rządowych i samorządowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013.

**3. Warunki przyjmowania środków w depozyt**

Minister Finansów może przyjmować wolne środki tych podmiotów na warunkach określonych w umowie. Umowa ta powinna precyzować m.in. okres depozytu, oprocentowanie oraz inne warunki finansowe i operacyjne. Ważnym elementem jest również możliwość przyjmowania środków na okres do 3 dni, co może być istotne w kontekście krótkoterminowego zarządzania płynnością finansową.

**4. Rola Banku Gospodarstwa Krajowego**

Przyjęcie wolnych środków w depozyt na okres do 3 dni może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy obsługę bankową prowadzi Bank Gospodarstwa Krajowego (BGK). BGK pełni tutaj rolę instytucji obsługującej te operacje, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i efektywności zarządzania środkami finansowymi.

**5. Zastosowanie rozporządzenia UE**

Odwołanie się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 jest istotne, ponieważ definiuje ono sektor instytucji rządowych i samorządowych. Przepisy te mają na celu harmonizację rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej, co jest kluczowe dla spójności i porównywalności danych finansowych na poziomie międzynarodowym.

**6. Wnioski**

Art. 78b ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizm, który ma na celu efektywne zarządzanie wolnymi środkami finansowymi podmiotów sektora instytucji rządowych i samorządowych. Przepisy te są istotne z punktu widzenia zarządzania płynnością finansową oraz optymalizacji wykorzystania środków publicznych. Wprowadzenie możliwości krótkoterminowego depozytu oraz rola BGK jako instytucji obsługującej te operacje, zapewniają bezpieczeństwo i efektywność zarządzania finansami publicznymi.

Art. 32 ustawy o fundacji rodzinnej reguluje kwestie dotyczące listy beneficjentów oraz przetwarzania ich danych osobowych przez fundację rodzinną. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego artykułu:

#### 1. Zakres danych osobowych beneficjentów

Art. 32 ust. 1 określa, jakie dane osobowe muszą być zawarte na liście beneficjentów fundacji rodzinnej. Są to:
- Imię i nazwisko albo nazwa beneficjenta.
- Identyfikator podatkowy (numer PESEL albo NIP). W przypadku beneficjenta będącego osobą fizyczną, która nie posiada żadnego z tych numerów, wymagane są numer i seria paszportu lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny wraz z podaniem kraju nadania takiego numeru.
- Imiona rodziców.
- Adres zamieszkania lub adres do doręczeń beneficjenta.
- Inne dane niezbędne do spełnienia świadczenia na rzecz beneficjenta, w tym informacje o przysługujących mu uprawnieniach.

#### 2. Forma udostępnienia danych

Udostępnienie fundacji rodzinnej danych osobowych następuje w formie oświadczenia osoby, której dane dotyczą. Jest to istotne z punktu widzenia ochrony danych osobowych, ponieważ wymaga aktywnego działania ze strony beneficjenta, co zwiększa kontrolę nad przekazywanymi danymi.

#### 3. Weryfikacja danych

Fundacja rodzinna ma prawo żądać udokumentowania danych, o których mowa w ust. 1 pkt 4 (adres zamieszkania lub adres do doręczeń), w zakresie niezbędnym do ich potwierdzenia. Jest to mechanizm zabezpieczający, który ma na celu zapewnienie, że dane są prawdziwe i aktualne.

#### 4. Przetwarzanie dodatkowych danych

Za zgodą beneficjenta, fundacja rodzinna może przetwarzać inne dane osobowe niż wymienione w ust. 1, z wyjątkiem danych osobowych, o których mowa w art. 10 RODO (dane dotyczące wyroków skazujących i naruszeń prawa). Przetwarzanie dodatkowych danych może być uzasadnione koniecznością zabezpieczenia praw i interesów beneficjenta lub obowiązkami wynikającymi ze statutu fundacji.

#### 5. Przechowywanie i ochrona danych

Fundacja rodzinna jest zobowiązana do prowadzenia i przechowywania dokumentów dotyczących przetwarzanych danych osobowych w sposób gwarantujący zachowanie ich poufności, integralności, kompletności oraz dostępności. Dokumenty te mogą być przechowywane w postaci papierowej lub elektronicznej, ale muszą być zabezpieczone przed utratą, uszkodzeniem lub zniszczeniem.

### Podsumowanie

Art. 32 ustawy o fundacji rodzinnej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z przetwarzaniem danych osobowych beneficjentów. Przepisy te mają na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony danych osobowych, zgodnie z wymogami RODO, oraz zabezpieczenie praw i interesów beneficjentów. Fundacja rodzinna musi przestrzegać tych przepisów, aby działać zgodnie z prawem i zapewnić transparentność oraz bezpieczeństwo przetwarzanych danych.

o fundacji rodzinnej

#### Wprowadzenie

Art. 3a Prawa łowieckiego wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące ochrony, zachowania różnorodności i gospodarowania populacjami zwierząt łownych, ze szczególnym uwzględnieniem eliminacji inwazyjnych gatunków obcych (IGO). Przepis ten jest istotnym elementem w kontekście zarządzania zasobami przyrodniczymi i ochrony ekosystemów przed negatywnym wpływem gatunków inwazyjnych.

#### Eliminacja inwazyjnych gatunków obcych

Art. 3a wskazuje na konieczność eliminacji ptaków i ssaków należących do inwazyjnych gatunków obcych poprzez polowania lub inne działania zaradcze. Przepis ten odnosi się do trzech kategorii IGO:

1. **IGO stwarzających zagrożenie dla Unii** - zgodnie z art. 3 pkt 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014.
2. **IGO stwarzających zagrożenie dla Polski** - umieszczonych na liście określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych.
3. **IGO, które prawdopodobnie spełniają kryteria uznania ich za stwarzające zagrożenie dla Unii** - umieszczonych na liście określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych.

#### Współpraca i działania zaradcze

Przepis podkreśla znaczenie współpracy, o której mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o gatunkach obcych, w kontekście eliminacji IGO. Współpraca ta może obejmować różne podmioty, w tym organy administracji publicznej, organizacje pozarządowe oraz inne instytucje zajmujące się ochroną środowiska.

#### Przepisy dotyczące IGO stwarzających zagrożenie dla Unii

Art. 3a stanowi, że do IGO, które prawdopodobnie spełniają kryteria uznania ich za stwarzające zagrożenie dla Unii, stosuje się przepisy dotyczące IGO stwarzających zagrożenie dla Unii. Oznacza to, że nawet gatunki, które jeszcze nie zostały oficjalnie uznane za stwarzające zagrożenie, ale spełniają odpowiednie kryteria, podlegają tym samym regulacjom.

#### Znaczenie regulacji

Regulacje zawarte w art. 3a mają na celu ochronę rodzimych ekosystemów przed negatywnym wpływem inwazyjnych gatunków obcych. IGO mogą powodować poważne szkody ekologiczne, ekonomiczne oraz zdrowotne, dlatego ich eliminacja jest kluczowa dla zachowania bioróżnorodności i stabilności ekosystemów.

#### Podsumowanie

Art. 3a Prawa łowieckiego wprowadza istotne mechanizmy ochrony przyrody poprzez eliminację inwazyjnych gatunków obcych. Przepis ten jest zgodny z unijnymi regulacjami oraz krajowymi przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, co zapewnia spójność i skuteczność działań zaradczych. Współpraca różnych podmiotów oraz stosowanie odpowiednich przepisów do gatunków potencjalnie inwazyjnych stanowi fundament efektywnej ochrony ekosystemów przed zagrożeniami ze strony IGO.

Prawo łowieckie

Art. 95q Prawa o notariacie wprowadza istotne uregulowanie dotyczące europejskiego poświadczenia spadkowego (EPS), które zostało ustanowione na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012. Przepis ten ma na celu zapewnienie spójności i jednolitości w zakresie czynności notarialnych związanych z EPS, w sytuacjach, które nie są bezpośrednio uregulowane w rozporządzeniu unijnym.

### Analiza przepisu

1. **Zakres stosowania**:
   - Art. 95q odnosi się do sytuacji, w których rozporządzenie nr 650/2012 nie reguluje pewnych aspektów dotyczących EPS. W takich przypadkach, przepis ten nakazuje stosowanie odpowiednich przepisów krajowych dotyczących sporządzania aktu poświadczenia dziedziczenia.

2. **Odpowiednie stosowanie przepisów**:
   - Przepis wskazuje na stosowanie przepisów o sporządzaniu aktu poświadczenia dziedziczenia, co oznacza, że notariusze powinni kierować się krajowymi regulacjami dotyczącymi tej czynności, o ile nie są one sprzeczne z przepisami rozdziału dotyczącego EPS w Prawie o notariacie.

3. **Wyjątki**:
   - Art. 95q zawiera klauzulę „chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej”, co oznacza, że w przypadku, gdy istnieją szczególne przepisy w rozdziale dotyczącym EPS, to one mają pierwszeństwo przed ogólnymi przepisami o sporządzaniu aktu poświadczenia dziedziczenia.

### Znaczenie praktyczne

- **Ułatwienie pracy notariuszy**:
  - Przepis ten ma na celu ułatwienie pracy notariuszy, którzy w przypadku braku szczegółowych regulacji unijnych mogą odwołać się do krajowych przepisów, co zapewnia ciągłość i pewność prawną w procesie sporządzania EPS.

- **Jednolitość procedur**:
  - Dzięki temu przepisowi, procedury związane z EPS są bardziej jednolite i przewidywalne, co jest korzystne zarówno dla notariuszy, jak i dla spadkobierców.

- **Kompatybilność z prawem unijnym**:
  - Art. 95q zapewnia, że krajowe przepisy są stosowane w sposób zgodny z rozporządzeniem unijnym, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania EPS w ramach Unii Europejskiej.

### Podsumowanie

Art. 95q Prawa o notariacie stanowi ważny element regulacji dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego, zapewniając spójność i jednolitość w sytuacjach nieuregulowanych bezpośrednio przez rozporządzenie nr 650/2012. Przepis ten umożliwia notariuszom stosowanie krajowych przepisów dotyczących aktu poświadczenia dziedziczenia, co ułatwia praktyczne wykonywanie czynności związanych z EPS, jednocześnie zapewniając zgodność z prawem unijnym.

Prawo o notariacie

Art. 129 Prawa o ruchu drogowym określa szeroki zakres uprawnień Policji oraz innych organów odpowiedzialnych za kontrolę ruchu drogowego. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na drogach, a także dla egzekwowania przepisów ruchu drogowego.

#### 1. Zakres uprawnień Policji

Policja, jako główny organ odpowiedzialny za nadzór nad ruchem drogowym, posiada szerokie uprawnienia, które obejmują:

- **Legitymowanie uczestników ruchu**: Policjant ma prawo legitymować uczestników ruchu drogowego, co jest podstawowym narzędziem identyfikacji osób i weryfikacji ich uprawnień do kierowania pojazdami.
- **Wydawanie poleceń**: Policjant może wydawać wiążące polecenia dotyczące sposobu korzystania z drogi, co jest niezbędne dla utrzymania porządku i bezpieczeństwa.
- **Sprawdzanie dokumentów**: Policjant ma prawo sprawdzać wymagane dokumenty, takie jak prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, a także zezwolenia na przewóz towarów niebezpiecznych.
- **Kontrola stanu technicznego pojazdu**: Policjant może sprawdzać stan techniczny pojazdu, jego wyposażenie, ładunek, wymiary, masę oraz nacisk osi, co jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa na drogach.
- **Badanie trzeźwości**: Policjant ma prawo żądać poddania się badaniu na zawartość alkoholu lub środków działających podobnie do alkoholu, co jest istotne dla eliminacji zagrożeń związanych z nietrzeźwymi kierowcami.
- **Zatrzymywanie dokumentów**: W przypadkach przewidzianych w ustawie, policjant może zatrzymać dokumenty stwierdzające uprawnienie do kierowania pojazdem lub jego używania.

#### 2. Uprawnienia innych organów

Art. 129 przewiduje również uprawnienia dla innych organów, takich jak:

- **Żandarmeria Wojskowa**: Ma uprawnienia do kontroli ruchu drogowego w stosunku do pojazdów wojskowych oraz żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową.
- **Straż Graniczna i Służba Celno-Skarbowa**: Funkcjonariusze tych służb mają uprawnienia do kontroli ruchu drogowego w określonym zakresie, co jest istotne dla zapewnienia bezpieczeństwa na granicach oraz w kontekście przewozu towarów.
- **Inspekcja Ochrony Środowiska**: Inspektorzy tej inspekcji mają uprawnienia do kontroli przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz transportu odpadów.

#### 3. Odmowa prawa wjazdu

Przepis ten przewiduje również sytuacje, w których funkcjonariusze mogą odmówić prawa wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdom, jeżeli:

- Kierujący pojazdem jest w stanie nietrzeźwości lub po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.
- Kierujący pojazdem nie posiada wymaganych dokumentów.
- Stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego.
- Kierujący pojazdem nienormatywnym nie posiada wymaganego zezwolenia.
- Stwierdzono naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

#### 4. Wyłączenia

Przepis ten przewiduje również wyłączenia dla szefów i cudzoziemskiego personelu przedstawicielstw dyplomatycznych oraz innych osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych.

### Podsumowanie

Art. 129 Prawa o ruchu drogowym jest kluczowym przepisem regulującym uprawnienia Policji oraz innych organów odpowiedzialnych za kontrolę ruchu drogowego. Przepis ten zapewnia szeroki zakres narzędzi niezbędnych do utrzymania bezpieczeństwa i porządku na drogach, jednocześnie przewidując wyłączenia dla osób korzystających z immunitetów dyplomatycznych. W kontekście praktycznym, skuteczna realizacja uprawnień przewidzianych w tym artykule jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego.

Rozporządzenie Parlamentu

Rozporządzenie Parlamentu w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego2 przepisy

o finansach publicznych3 przepisy

o fundacji rodzinnej1 przepis

Prawo łowieckie1 przepis

Prawo o notariacie1 przepis

Prawo o ruchu drogowym1 przepis