Rozporządzenie 2023/2859 to unijny akt prawny, który ustanawia europejski pojedynczy punkt dostępu do określonych informacji dostępnych publicznie. Chodzi o informacje mające znaczenie dla usług finansowych, funkcjonowania rynków kapitałowych oraz zrównoważonego rozwoju. Pojedynczy punkt dostępu oznacza scentralizowane rozwiązanie, za pośrednictwem którego można uzyskać dostęp do takich informacji, zamiast poszukiwać ich wyłącznie w wielu odrębnych źródłach.

W ustawie „Oferta publiczna i warunki wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz spółki publiczne” określenie to jest skróconym oznaczeniem konkretnego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. Definicja wskazuje zarazem zakres przedmiotowy tego aktu, czyli utworzenie mechanizmu gromadzenia lub udostępniania informacji istotnych dla wskazanych obszarów. Nie chodzi więc o dowolne informacje gospodarcze lub finansowe, lecz o informacje publicznie dostępne, które pozostają związane z usługami finansowymi, rynkami kapitałowymi albo zrównoważonym rozwojem.

Znaczenie praktyczne rozporządzenia polega na ujednoliceniu dostępu do rozproszonych danych i ułatwieniu ich odnajdywania przez osoby oraz podmioty korzystające z informacji rynku finansowego. Może to wspierać analizę danych, porównywanie informacji publikowanych przez różne podmioty oraz zwiększać przejrzystość rynku. W kontekście ustawy hasło służy przede wszystkim jednoznacznemu odwołaniu do unijnych zasad dotyczących tego punktu dostępu, bez konieczności każdorazowego przytaczania pełnego tytułu aktu.

Pojęcie ma znaczenie także w innych regulacjach dotyczących rynku finansowego, w tym w przepisach o dystrybucji ubezpieczeń, jeżeli przepisy te odwołują się do tego samego unijnego rozwiązania.

Art. 3 pełni funkcję słowniczka ustawy, porządkując podstawowe pojęcia związane z dystrybucją ubezpieczeń i reasekuracji. Ma to znaczenie dla ustalenia, jakie podmioty wykonują poszczególne czynności, kto jest ich klientem oraz jakie rejestry, zezwolenia i organy są właściwe.

Przepis rozróżnia przede wszystkim **agenta ubezpieczeniowego**, **agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające** oraz **brokera ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego**. Agent oferujący ubezpieczenia uzupełniające działa na podstawie umowy z zakładem ubezpieczeń, jest wpisany do rejestru agentów i wykonuje dystrybucję jako działalność uboczną. Muszą być przy tym spełnione łącznie warunki dotyczące podstawowej działalności przedsiębiorcy, rodzaju oferowanych ubezpieczeń oraz związku ubezpieczenia z dostarczanym towarem lub świadczoną usługą. „Dystrybutor ubezpieczeń” obejmuje zakład ubezpieczeń, obu wskazanych agentów oraz brokera ubezpieczeniowego, natomiast „dystrybutor reasekuracji” obejmuje zakład reasekuracji, zakład ubezpieczeń i brokera reasekuracyjnego.

Art. 3 określa również znaczenie pojęć związanych z klientem, poszukiwaniem ochrony ubezpieczeniowej, pośrednictwem, wynagrodzeniem i wskaźnikiem kosztów dystrybucji. Wskazuje, że klientem może być między innymi poszukujący ochrony, ubezpieczający lub ubezpieczony, a w przypadku gwarancji ubezpieczeniowej, jej zleceniodawca. Definiuje także organ nadzoru, rejestry agentów i brokerów, trwały nośnik oraz zasady wykonywania działalności w innych państwach członkowskich. Ustęp 2 rozszerza używane w ustawie pojęcie państw członkowskich Unii Europejskiej na państwa EFTA będące stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

o dystrybucji ubezpieczeń

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie dotyczącej oferty publicznej, obrotu instrumentami finansowymi i spółek publicznych. Wiele definicji odsyła do znaczenia określonego w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi albo w przepisach rozporządzeń wskazanych w art. 4. Dzięki temu te same terminy zachowują jednolite znaczenie w różnych regulacjach.

Zdefiniowano między innymi „rynek regulowany”, „alternatywny system obrotu”, „system obrotu instrumentami finansowymi”, „obrót pierwotny” i „obrót wtórny”. „Obrót pierwotny” obejmuje ofertę publiczną papierów wartościowych nowej emisji dokonywaną przez emitenta albo gwaranta emisji, a także zbywanie lub nabywanie papierów wartościowych na podstawie takiej oferty. Przepis wyjaśnia również pojęcia „oferta publiczna”, „pierwsza oferta publiczna”, „emitent”, „oferujący”, „papiery wartościowe” i „instrumenty finansowe”.

Istotną grupę stanowią definicje dotyczące struktury właścicielskiej i głosów. Podmiot dominujący jest określany przez kontrolę nad większością głosów, uprawnienie do powoływania lub odwoływania większości członków organów albo powiązania personalne w zarządach. Podmiot zależny, grupa kapitałowa i pośrednie nabycie akcji są definiowane z wykorzystaniem tych relacji.

Przepis wskazuje także, kiedy spółka ma status „spółki publicznej”, oraz określa znaczenie takich terminów jak „depozyt papierów wartościowych”, „rachunek papierów wartościowych”, „firma inwestycyjna”, „Komisja”, „Krajowy Depozyt”, „dzień roboczy”, „informacja poufna” i „reklama”. Obejmuje również pojęcia związane z wezwaniami na akcje oraz finansowaniem społecznościowym. W praktyce art. 4 pełni funkcję słownika ustawy, a prawidłowe odczytanie dalszych przepisów zależy od przyjętego w nim znaczenia tych terminów.

Rozporządzenie 2023/2859

Rozporządzenie 2023/2859 - definicja

Rozporządzenie 2023/2859 w przepisach

o dystrybucji ubezpieczeń1 przepis

o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych1 przepis