Rowy

W ustawie „Prawo wodne” pojęcie „rowy” oznacza określony rodzaj sztucznych koryt, czyli obiektów wykonanych lub ukształtowanych przez człowieka, którymi może przemieszczać się woda. Nie chodzi więc o każdy naturalny ciek ani o każde zagłębienie terenu, lecz o koryto mające techniczny, celowo utworzony charakter.

Aby dany obiekt mieścił się w tym pojęciu, muszą być spełnione łącznie podstawowe elementy:

• koryto powinno być sztuczne, a więc niepowstałe wyłącznie w wyniku naturalnych procesów;
• powinno prowadzić wodę, przy czym przepływ może odbywać się stale albo tylko w określonych okresach;
• szerokość jego dna przy ujściu musi być mniejsza niż 1,5 m.

Istotne jest zatem zarówno przeznaczenie koryta do odprowadzania lub prowadzenia wody, jak i jego wymiar w konkretnym miejscu. Ustawa odwołuje się do szerokości dna przy ujściu, dlatego właśnie ten punkt służy do oceny spełnienia kryterium szerokości. Nie oznacza to, że każda część koryta musi mieć identyczne wymiary na całej długości. Definicja nie uzależnia natomiast uznania obiektu za rów od wskazania jego głębokości, długości, materiału wykonania ani od tego, czy woda płynie nim przez cały czas.

Takie ustawowe doprecyzowanie pozwala odróżnić rowy od innych urządzeń lub koryt związanych z przepływem wody. Ma to znaczenie przy ustalaniu, czy konkretny obiekt należy zakwalifikować jako rów w rozumieniu przepisów prawa wodnego, a następnie czy przepisy posługujące się tym pojęciem mogą mieć do niego zastosowanie. W praktyce ocena wymaga zweryfikowania sposobu powstania koryta, jego funkcji wodnej oraz szerokości dna mierzonej przy ujściu. Sama obecność wody w zagłębieniu terenu nie wystarcza, jeżeli obiekt nie ma charakteru sztucznego albo nie spełnia wskazanego kryterium wymiarowego.