Kodeks wykroczeń (kw)

Art. 121 Kodeksu wykroczeń (KW) reguluje kwestie związane z wyłudzaniem świadczeń bez zamiaru ich uiszczenia, co stanowi wykroczenie. Przepis ten ma na celu ochronę interesów przedsiębiorstw świadczących usługi oraz innych podmiotów oferujących płatne świadczenia.

#### § 1. Wyłudzenie przejazdu koleją lub innym środkiem lokomocji

Pierwszy paragraf art. 121 KW odnosi się do sytuacji, w której osoba, pomimo dwukrotnego nałożenia na nią kary pieniężnej za wcześniejsze wyłudzenia, po raz trzeci w ciągu roku wyłudza przejazd koleją lub innym środkiem lokomocji bez zamiaru uiszczenia należności. W takim przypadku sprawca podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

#### § 2. Wyłudzenie innych świadczeń

Drugi paragraf rozszerza zakres wykroczenia na inne sytuacje, w których sprawca bez zamiaru uiszczenia należności wyłudza:
- pożywienie lub napój w zakładzie żywienia zbiorowego,
- przejazd środkiem lokomocji należącym do przedsiębiorstwa niedysponującego karami pieniężnymi określonymi w taryfie,
- wstęp na imprezę artystyczną, rozrywkową lub sportową,
- działanie automatu,
- inne podobne świadczenie, o którym wie, że jest płatne.

W tych przypadkach również przewidziane są kary aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

#### § 3. Obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia

W razie popełnienia wykroczenia określonego w § 2, sąd może orzec obowiązek zapłaty równowartości wyłudzonego mienia. Jest to dodatkowa sankcja, która ma na celu zrekompensowanie strat poniesionych przez poszkodowanego.

### Analiza

Art. 121 KW wprowadza surowe sankcje za powtarzające się wyłudzenia, co ma na celu zniechęcenie do tego typu działań. Przepis ten jest szczególnie istotny w kontekście ochrony interesów przedsiębiorstw transportowych, gastronomicznych oraz organizatorów imprez, którzy mogą ponosić znaczne straty w wyniku takich wykroczeń.

Warto zwrócić uwagę, że przepis ten wymaga, aby sprawca działał „bez zamiaru uiszczenia należności”. Oznacza to, że musi istnieć zamiar bezprawnego uzyskania świadczenia bez zapłaty, co wyklucza przypadki, w których osoba nie zapłaciła z powodu np. zapomnienia czy chwilowego braku środków.

### Wnioski

Art. 121 KW jest przepisem mającym na celu ochronę interesów ekonomicznych przedsiębiorstw i innych podmiotów oferujących płatne usługi. Przewiduje on surowe sankcje za powtarzające się wyłudzenia, co ma na celu zniechęcenie do takich działań i zapewnienie rekompensaty dla poszkodowanych. Przepis ten podkreśla również znaczenie zamiaru sprawcy, co jest kluczowe dla kwalifikacji czynu jako wykroczenia.

Jeżeli stwierdzono nieważność orzeczenia, osobie uprawnionej zwraca się mienie, którego przepadek lub konfiskatę orzeczono na rzecz Skarbu Państwa. Zwrot obejmuje także przedmioty zatrzymane podczas postępowania. Warunkiem jest to, aby mienie lub przedmioty znajdowały się w posiadaniu państwowej jednostki organizacyjnej. Zwrot nie obejmuje przedmiotów, których posiadanie jest zakazane albo wymaga zezwolenia. Jeżeli zwrot mienia lub przedmiotów nie jest możliwy, osobie uprawnionej wypłaca się ich równowartość. Środki na ten cel pochodzą z Funduszu Reprywatyzacji. W sprawach dotyczących zwrotu Skarb Państwa jest reprezentowany przez państwową jednostkę organizacyjną, która włada mieniem podlegającym zwrotowi albo mieniem zatrzymanym podczas postępowania. Jeżeli nie ma takiej jednostki, Skarb Państwa reprezentuje organ administracji rządowej, któremu przekazano mienie do dysponowania w wyniku wskazanego w przepisie orzeczenia sądu. W razie braku również takiego organu Skarb Państwa reprezentuje minister właściwy do spraw finansów publicznych.

Równowartość mienia

Równowartość mienia w przepisach

Kodeks wykroczeń (kw)2 przepisy

o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego1 przepis