Przepis wskazuje, jaką wysokość powinna mieć suma ubezpieczenia statku obejmująca odpowiedzialność za roszczenia morskie. Przy każdym odrębnym zdarzeniu suma ta powinna odpowiadać najwyższej kwocie odpowiedzialności ustalonej zgodnie z Konwencją o ograniczeniu odpowiedzialności. Ochrona ubezpieczeniowa nie może więc być określona całkowicie dowolnie. Jej poziom ma być powiązany z limitem odpowiedzialności właściwym dla danego zdarzenia, tak aby obejmował roszczenia do tej granicy.

Kodeks morski

Przepis oznacza, że statek o polskiej przynależności nie może być wykorzystywany do żeglugi, jeśli nie ma odpowiedniego certyfikatu. Dokument ten ma potwierdzać istnienie ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie. Sam fakt posiadania statku nie wystarcza więc do rozpoczęcia lub kontynuowania żeglugi. Brak certyfikatu oznacza, że jednostka nie spełnia wskazanego w przepisie warunku korzystania z niej w żegludze.

Przepis wskazuje organ odpowiedzialny za sprawdzanie, czy są przestrzegane przepisy dotyczące ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie. Taką kontrolę wykonują dyrektorzy urzędów morskich. Oznacza to, że właśnie te organy są wskazane jako właściwe do nadzorowania zgodności z tymi regulacjami. Przepis nie opisuje sposobu kontroli ani konsekwencji stwierdzenia naruszeń, lecz określa, kto się nią zajmuje.

Roszczenie morskie

Roszczenie morskie w przepisach

Kodeks morski3 przepisy