Rośliny wysokoskrobiowe

Określenie „rośliny wysokoskrobiowe” oznacza w ustawie „o biokomponentach i biopaliwach ciekłych” grupę roślin wyróżnionych ze względu na ich rodzaj i właściwości związane z wysoką zawartością skrobi. Nie chodzi więc o jedną konkretną roślinę, lecz o szerszą kategorię obejmującą kilka typów upraw i surowców roślinnych.

Do tej grupy zaliczają się przede wszystkim:

• zboża,
• rośliny bulwiaste i korzeniowe, wśród których wskazano ziemniaka, słodkiego ziemniaka, topinambur, maniok oraz ignam,
• rośliny cebulowe, takie jak kolokazja jadalna i ksantosoma.

Wymienione gatunki pokazują, jakie rośliny ustawodawca wiąże z tą kategorią. Zboża oraz rośliny gromadzące substancje zapasowe w bulwach, korzeniach albo częściach cebulowych mogą być rozpatrywane jako odrębna grupa w stosunku do innych roślin wykorzystywanych w rolnictwie. Definicja ma charakter przedmiotowy, ponieważ odnosi się do rodzaju rośliny, a nie do konkretnego gospodarstwa, producenta, produktu handlowego czy sposobu uprawy.

Znaczenie tego pojęcia polega na wyznaczeniu kategorii roślin, do której mogą odwoływać się przepisy ustawy dotyczącej biokomponentów i biopaliw ciekłych. Dzięki ustawowemu wskazaniu grup roślin i przykładowych gatunków łatwiej ustalić, jakie surowce mieszczą się w zakresie tego określenia. Ma to znaczenie przy interpretacji przepisów, które posługują się pojęciem roślin wysokoskrobiowych, oraz przy odróżnianiu tych roślin od innych grup surowców rolniczych.

W praktyce definicja porządkuje nazewnictwo stosowane w ustawie. Pozwala traktować wymienione rośliny jako wspólną kategorię, mimo że różnią się budową, sposobem uprawy i częścią rośliny, w której magazynują skrobię. Jej zastosowanie nie polega na opisaniu wszystkich cech botanicznych tych gatunków, lecz na wskazaniu, które rodzaje roślin mają być rozumiane jako rośliny wysokoskrobiowe na potrzeby tej ustawy.