Rośliny przeznaczone do sadzenia

Rośliny przeznaczone do sadzenia to określenie używane w ustawie „Ochrona roślin przed agrofagami” w znaczeniu wynikającym z przepisu unijnego, do którego ustawa odsyła. Chodzi o rośliny, które nie są jeszcze posadzone, lecz są przeznaczone do pozostawienia w miejscu posadzenia albo do posadzenia lub ponownego posadzenia.

Najważniejsze elementy tego pojęcia to:

• przedmiotem są rośliny, a więc żywy materiał roślinny, który może zostać umieszczony w podłożu lub w innym miejscu przeznaczenia;
• rośliny w chwili oceny nie są jeszcze posadzone;
• istnieje określony zamiar związany z ich dalszym wykorzystaniem, czyli posadzenie, ponowne posadzenie albo pozostawienie w miejscu, w którym mają rosnąć.

O zakwalifikowaniu do tej kategorii decyduje zatem nie tylko sam rodzaj rośliny, lecz także jej aktualny stan i przeznaczenie. Pojęcie obejmuje materiał przygotowany do rozpoczęcia uprawy lub do dalszego wzrostu po przeniesieniu. Nie odnosi się natomiast do roślin, które już znajdują się w miejscu, w którym mają pozostać, ponieważ definicja wyłącza rośliny już posadzone.

W ustawie definicja służy wyznaczeniu zakresu przepisów dotyczących ochrony roślin przed agrofagami, czyli organizmami mogącymi powodować szkody w roślinach lub produktach roślinnych. Ustalenie, czy dany materiał jest rośliną przeznaczoną do sadzenia, ma znaczenie przy ocenie, czy powinien być traktowany jako materiał mogący przenosić zagrożenia i podlegać wymaganiom przewidzianym dla takiej kategorii. W praktyce pozwala to odróżnić rośliny przygotowane do dalszego sadzenia od roślin, które nie mają takiego przeznaczenia.

Pojęcie może mieć znaczenie między innymi przy stosowaniu przepisów dotyczących przemieszczania, kontroli i wymogów fitosanitarnych. Dzięki odesłaniu do wskazanego przepisu unijnego ma ono jednolite znaczenie w zakresie, w jakim jest wykorzystywane przez ustawę.