Replika tradycyjnej jednostki pływającej

Replika tradycyjnej jednostki pływającej to statek, który odtwarza tradycyjną jednostkę zarówno pod względem użytych materiałów, jak i sposobu wykonania. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Nowość Żegluga śródlądowa.”, w art. 5, i służy określeniu, jakie statki mogą być uznane za repliki dawnych lub tradycyjnych jednostek pływających.

Aby statek mieścił się w tym pojęciu, powinny być spełnione łącznie dwa podstawowe warunki:

• większość jego materiałów musi odpowiadać materiałom typowym dla tradycyjnej jednostki pływającej,
• sposób konstrukcji musi być zgodny z planami albo wzorami odnoszącymi się do takiej jednostki.

Pierwszy warunek dotyczy przede wszystkim materiałowej strony budowy. Nie chodzi o użycie pojedynczych elementów kojarzonych z tradycyjnym statkiem, lecz o to, aby przeważająca część materiałów miała charakter właściwy dla odtwarzanego rodzaju jednostki. Drugi warunek odnosi się do techniki i układu konstrukcji. Statek powinien być wykonany według zachowanych planów lub wzorów, a więc w sposób nawiązujący do rozwiązań stosowanych przy tradycyjnej jednostce pływającej.

Samo podobieństwo wyglądu albo stylizowanie współczesnego statku nie przesądza jeszcze o uznaniu go za replikę. Znaczenie mają jednocześnie materiały oraz zgodność sposobu budowy z odpowiednimi planami lub wzorami. Definicja pozwala odróżnić rzeczywistą replikę od statku jedynie inspirowanego tradycyjną formą.

W praktyce pojęcie to porządkuje klasyfikację statków na potrzeby stosowania ustawy. Ułatwia ocenę, czy konkretny statek należy do kategorii replik tradycyjnych jednostek pływających, a tym samym, czy przepisy posługujące się tym określeniem mogą mieć do niego zastosowanie. Przy ocenie istotne jest więc ustalenie pochodzenia i charakteru użytych materiałów oraz sprawdzenie, czy konstrukcja odpowiada planom lub wzorom tradycyjnej jednostki.