Relokacja

Relokacja to, w rozumieniu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zorganizowane przemieszczenie cudzoziemca z jednego państwa członkowskiego na terytorium Polski, przeprowadzane w ramach odpowiedzialności i solidarności między państwami członkowskimi. Pojęcie to odnosi się do osób związanych z procedurą ochrony międzynarodowej oraz do osób, którym takiej ochrony już udzielono.

Definicja obejmuje dwa podstawowe przypadki:

• przeniesienie do Polski cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w państwie członkowskim uznanym za odpowiedzialne za rozpatrzenie tego wniosku, a także osoby, w imieniu której ten wniosek został złożony;
• przeniesienie do Polski cudzoziemca objętego ochroną międzynarodową w innym państwie członkowskim.

W pierwszym przypadku istotne jest, aby państwo, z którego następuje przemieszczenie, było państwem odpowiedzialnym w rozumieniu kryteriów określonych w odpowiednim rozporządzeniu unijnym. Relokacja nie oznacza więc dowolnego przewiezienia cudzoziemca, lecz działanie mieszczące się w ustalonym systemie rozdzielania odpowiedzialności za osoby poszukujące ochrony lub już nią objęte.

W ustawie pojęcie to wyznacza zakres szczególnego mechanizmu przemieszczania cudzoziemców na terytorium Polski. Ma znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala określić, jakie przemieszczenia są traktowane jako element współpracy państw członkowskich w dziedzinie ochrony międzynarodowej. Podstawą relokacji jest związek cudzoziemca z procedurą ochrony albo posiadanie przez niego ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim, a jej celem jest realizacja zasady odpowiedzialności i solidarności między tymi państwami.