Rekultywacja terenu

Rekultywacja terenu oznacza przywracanie obszaru, na który oddziaływał obiekt unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, do odpowiedniego stanu użytkowego i przyrodniczego. W rozumieniu ustawy „Odpady wydobywcze” nie jest to wyłącznie usunięcie zanieczyszczeń. Pojęcie obejmuje szersze zagospodarowanie terenu, którego częścią może być oczyszczanie gruntu oraz takie uporządkowanie i ukształtowanie obszaru, aby mógł ponownie właściwie pełnić swoje funkcje i zachował wartości środowiskowe.

Zakres rekultywacji wyznaczają przede wszystkim:

• wpływ obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych na dany teren,
• działania dotyczące zagospodarowania obszaru, w tym oczyszczenia gruntu,
• dążenie do odzyskania zarówno użyteczności terenu, jak i jego właściwego stanu przyrodniczego,
• uwzględnienie jakości gleby, dzikich zwierząt i roślin, siedlisk naturalnych, systemów słodkiej wody oraz krajobrazu.

Oznacza to, że ocena rekultywacji nie powinna ograniczać się do wyglądu powierzchni ani do samego stanu gruntu. Znaczenie mają również warunki życia organizmów, zachowanie lub odtworzenie siedlisk, funkcjonowanie wód słodkich oraz spójność krajobrazu. Rekultywacja ma więc charakter kompleksowy i łączy cele związane z dalszym użytkowaniem terenu z ochroną jego elementów przyrodniczych.

W ustawie pojęcie to wskazuje, jaki powinien być zasadniczy rezultat działań podejmowanych po oddziaływaniu obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych. W praktyce pomaga określić zakres prac oraz kryteria oceny, czy teren został przywrócony do właściwego stanu. Nie chodzi tylko o techniczne uporządkowanie obszaru, lecz o osiągnięcie takiego jego stanu, który jest odpowiedni zarówno z punktu widzenia użytkowego, jak i środowiskowego.