Podstawowym źródłem finansowania Policji jest budżet państwa. W określonych przypadkach koszty czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą być pokrywane także ze środków przekazanych przez państwa członkowskie, instytucje Unii Europejskiej, inne państwa i organizacje międzynarodowe, na zasadach wynikających z odrębnych przepisów. W wydatkach Policji mogą uczestniczyć między innymi samorządy, państwowe jednostki organizacyjne, stowarzyszenia, fundacje, banki i instytucje ubezpieczeniowe. Ich wsparcie może dotyczyć inwestycji, modernizacji, remontów, utrzymania jednostek oraz zakupu towarów i usług. Samorząd powiatu lub gminy może sfinansować zwiększenie liczby policyjnych etatów w rewirach dzielnicowych i posterunkach, jeżeli zobowiąże się do utrzymywania ich przez co najmniej pięć lat i zawrze wymagane porozumienie. Może też przekazać środki na rekompensaty za służbę ponad normę oraz nagrody za osiągnięcia w służbie prewencyjnej. Środki z takich umów i porozumień trafiają do Funduszu Wsparcia Policji, który jest państwowym funduszem celowym. Fundusz finansuje między innymi inwestycje, utrzymanie jednostek, rekompensaty i nagrody, a poszczególnymi jego częściami zarządzają wskazani komendanci.

o Policji

Przepis wskazuje, od kiedy należy stosować określone zmiany. W sprawach finansowych nowe zasady obejmują po raz pierwszy projekty i plany finansowe przygotowywane na rok wskazany w przepisie. Poszczególne regulacje mogą wejść w życie w różnych terminach: z dniem następującym po ogłoszeniu, po upływie określonego czasu albo w terminie wskazanym odrębnie. Oznacza to, że przy ustalaniu właściwych zasad trzeba sprawdzić, którego rozwiązania i którego momentu wejścia w życie dotyczy dana regulacja. Przepis obejmuje także niektóre sprawy już trwające przed wejściem zmian w życie. W określonych postępowaniach dotyczących żołnierzy i funkcjonariuszy stosuje się nowe zasady, jeżeli sprawy nie zostały wcześniej zakończone. Szczególne rozwiązanie dotyczy służby przy usuwaniu skutków powodzi: czas służby mógł przekroczyć zwykły tygodniowy limit, przy zachowaniu nieprzerwanego odpoczynku. Za dodatkowe godziny przysługuje rekompensata pieniężna z budżetu państwa, wypłacana w terminie określonym w przepisie. Uprawnienie to zależy od faktycznego wykonywania wskazanych zadań, a nie od stanowiska funkcjonariusza.

Służba policjanta powinna być tak zaplanowana, aby co do zasady mieściła się w wymiarze 40 godzin tygodniowo. Czas służby rozlicza się w dwóch okresach: od początku stycznia do końca czerwca oraz od początku lipca do końca grudnia. Zwykłe przekroczenie tygodniowej normy nie może przekroczyć 8 godzin w okresie rozliczeniowym. Ograniczenie to nie obowiązuje przy zadaniach o szczególnym znaczeniu dla ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Za służbę ponad normę policjant otrzymuje w okresie rozliczeniowym czas wolny w takim samym wymiarze. Jeżeli w ciągu 10 dni od zakończenia tego okresu nie złoży wniosku o czas wolny, może otrzymać rekompensatę pieniężną. Wynosi ona za każdą godzinę 1/172 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz ze stałymi dodatkami, należnego na ostatnim stanowisku w okresie rozliczeniowym. Łączny czas przekraczający normę zaokrągla się w górę do pełnej godziny, a rekompensata przysługuje za pełne godziny. Wypłata następuje najpóźniej do końca kolejnego kwartału, a także nie później niż w dniu zwolnienia ze służby. Szczególne zasady dotyczą śmierci lub zaginięcia policjanta. Opisana rekompensata nie obejmuje policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego.

Rekompensata pieniężna

Rekompensata pieniężna w przepisach

o Policji3 przepisy