Rejestru zabytków

Art. 109. ugn Prawo pierwokupu gminy dotyczy różnych rodzajów nieruchomości, takich jak te nabyte od Skarbu Państwa, nieruchomości publiczne, zabytkowe, obszary rewitalizacji i Specjalne Strefy Rewitalizacji. Istnieją jednak wyjątki, na przykład w przypadku sprzedaży nieruchomości osobom bliskim sprzedawcy, między osobami prawnymi tego samego kościoła, w zamian za odszkodowanie lub w celu budowy dróg krajowych. W przypadku niektórych inwestycji, takich jak lotniska czy budowle przeciwpowodziowe, prawo pierwokupu przysługuje Krajowemu Zasobowi Nieruchomości. Wykonywaniem prawa pierwokupu zajmują się wójt, burmistrz albo prezydent miasta

Art. 73. ugn Ustalanie stawki opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej oparte jest na celu podstawowym. Zmiana celu użytkowania wieczystego wymaga zgody organu lub użytkownika wieczystego. W przypadku zmiany celu, strony mogą ustalić jednorazową opłatę. Organ proponuje zmianę, a użytkownik ma czas na odpowiedź. W przypadku braku zgody, organ może wystąpić do sądu. Stawka opłaty rocznej ustalana jest na podstawie zgody stron lub orzeczenia sądu. Bonifikaty mogą być udzielane na podstawie zarządzenia wojewody lub uchwały rady. Opłaty mogą być obniżane o 50% dla nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków. Bonifikaty mogą być wypowiadane w przypadku zbycia nieruchomości przed upływem 10 lat od ustanowienia prawa użytkowania wieczystego

Art. 84. ugn Podstawowy cel nieruchomości w trwałym zarządzie determinuje stawkę opłaty rocznej. Zmiana sposobu korzystania z nieruchomości powoduje zmianę stawki. Bonifikaty mogą być udzielane jednostkom charytatywnym, organom publicznym oraz obiektom karnej izolacji. Opłaty mogą być obniżane o połowę dla zabytków. Decyzje dotyczące wysokości opłat podejmuje właściwy organ

Art. 96. ugn Podział nieruchomości: decyzje administracyjne i sądowe, opinie konserwatora zabytków, brak decyzji przy wywłaszczaniu, wpisy w księdze wieczystej i katastrze nieruchomości

§ 65. Rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości Wartość nieruchomości zabytkowych określa się przez analizę cech materialnych i niematerialnych, ceny transakcyjne podobnych nieruchomości oraz aspekty dochodowe i koszty związane z ochroną konserwatorską. Przepisy te mają zastosowanie do różnych form ochrony zabytków