Reintegracja zawodowa

Reintegracja zawodowa to, w rozumieniu ustawy „o zatrudnieniu socjalnym”, proces ukierunkowany na przywrócenie i utrzymanie zdolności osoby uczestniczącej w zajęciach w centrum integracji społecznej lub klubie integracji społecznej do samodzielnego wykonywania pracy na rynku pracy. Nie chodzi więc wyłącznie o samo podjęcie zatrudnienia, lecz o działania służące odbudowie możliwości potrzebnych do niezależnego świadczenia pracy oraz podtrzymaniu tych możliwości.

W definicji można wyróżnić kilka istotnych elementów:

• adresat działań, czyli osoba uczestnicząca w zajęciach w centrum integracji społecznej albo klubie integracji społecznej;
• cel procesu, którym jest odbudowanie zdolności do samodzielnego świadczenia pracy;
• trwałość oddziaływania, ponieważ reintegracja obejmuje także podtrzymanie tej zdolności;
• miejsce realizacji celu, czyli rynek pracy, rozumiany jako środowisko, w którym osoba ma móc samodzielnie wykonywać pracę.

Ustawa ujmuje reintegrację zawodową jako część działań związanych z zatrudnieniem socjalnym. Jej znaczenie polega na skoncentrowaniu podejmowanych działań nie tylko na bieżącym funkcjonowaniu osoby podczas zajęć, ale przede wszystkim na przygotowaniu jej do samodzielnego świadczenia pracy oraz na utrwaleniu tej gotowości. Reintegracja ma zatem wymiar odbudowujący i podtrzymujący. Obejmuje sytuacje, w których zdolność do pracy trzeba odzyskać, a także takie, w których należy ją zachować i wzmocnić.

W praktyce pojęcie to wyznacza kierunek działań prowadzonych w centrum integracji społecznej i klubie integracji społecznej. Ich znaczenie ocenia się przez odniesienie do tego, czy służą odzyskaniu albo utrzymaniu przez uczestnika możliwości samodzielnego wykonywania pracy na rynku pracy. Definicja podkreśla również, że reintegracja zawodowa dotyczy konkretnej osoby i jej zdolności do samodzielnego działania, a nie samego faktu udziału w zajęciach.