Reintegracja

Reintegracja, w rozumieniu ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”, oznacza nie pojedynczą czynność ani sam udział w określonym działaniu, lecz jego prawnie rozumiany rezultat. Chodzi o efekt działań prowadzonych na podstawie wskazanych przepisów ustawy o zatrudnieniu socjalnym, obejmujących art. 14-16 oraz art. 18. Aby mówić o reintegracji, konieczne jest więc wystąpienie dwóch elementów: podjęcie działań przewidzianych w tych regulacjach oraz osiągnięcie efektu, który wynika z ich przeprowadzenia.

Najważniejsze cechy pojęcia:

• reintegracja jest skutkiem działań, a nie ich nazwą ani etapem formalnej procedury;
• jej podstawą muszą być działania określone w konkretnych przepisach o zatrudnieniu socjalnym;
• zakres pojęcia wynika z połączenia definicji zawartej w ustawie „o przeciwdziałaniu narkomanii” z treścią przepisów, do których ta definicja odsyła.

Takie ujęcie sprawia, że ustawa „o przeciwdziałaniu narkomanii” nie opisuje reintegracji samodzielnie. Posługuje się pojęciem zdefiniowanym przez odesłanie do innego aktu prawnego. Dla ustalenia, czy dany rezultat można uznać za reintegrację, trzeba zatem uwzględnić nie tylko sam fakt podjęcia działań, lecz także ich zgodność z regulacjami o zatrudnieniu socjalnym oraz efekt, jaki te działania wywołały.

W praktyce definicja wyznacza granice używania tego terminu w systemie prawnym. Pozwala odróżnić reintegrację od ogólnie rozumianej pomocy, wsparcia lub aktywizacji, jeżeli nie są one działaniami objętymi wskazanymi przepisami albo nie prowadzą do efektu wymaganego przez ustawę. Ma to znaczenie przy odczytywaniu przepisów, w których reintegracja jest elementem działań podejmowanych wobec osób objętych obszarem regulacji ustawy „o przeciwdziałaniu narkomanii”. Termin ten łączy więc dwa porządki prawne: przeciwdziałanie narkomanii oraz zatrudnienie socjalne, a jego treść zależy od skutku działań opisanych w przepisach, do których ustawodawca odsyła.