Regulacje sektorowe

„Regulacje sektorowe” to określenie używane w ustawie o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego. Oznacza ono zbiór przepisów odnoszących się do działalności podmiotów regulowanych, czyli podmiotów, których funkcjonowanie podlega szczególnym wymaganiom wynikającym z prawa.

Istotą tego pojęcia jest związek między przepisami a warunkami prowadzenia działalności. Regulacje sektorowe nie opisują więc dowolnych zasad dotyczących rynku, lecz wskazują, na jakich zasadach dany podmiot może wykonywać swoją działalność. Mogą one wyznaczać ramy, ograniczenia i wymagania, których przestrzeganie jest związane z legalnym i prawidłowym funkcjonowaniem podmiotu regulowanego. O tym, czy dany przepis należy do regulacji sektorowych, decyduje jego przedmiot, a więc to, czy określa warunki wykonywania działalności przez taki podmiot.

W praktyce pojęcie to służy do wyodrębnienia przepisów właściwych dla poszczególnych sektorów rynku finansowego. Ma znaczenie przy ustalaniu, jakie normy powinny być uwzględniane przy ocenie działalności podmiotów objętych regulacją oraz przy wykonywaniu nadzoru uzupełniającego. Pozwala odróżnić przepisy kształtujące warunki działalności od regulacji, które nie odnoszą się bezpośrednio do wykonywania tej działalności.

W kontekście tej ustawy regulacje sektorowe stanowią punkt odniesienia dla analizy sytuacji podmiotów wchodzących w skład konglomeratu finansowego. Dzięki temu możliwe jest uwzględnienie wymagań wynikających z przepisów dotyczących działalności poszczególnych podmiotów, a nie tylko zasad odnoszących się do samego konglomeratu. Pojęcie ma zatem znaczenie porządkujące i praktyczne: wskazuje zakres przepisów, które należy brać pod uwagę przy stosowaniu ustawy i ocenie działalności podmiotów regulowanych.