Regionalizacja nasienna

Regionalizacja nasienna to sposób uporządkowania zasad dotyczących wykorzystywania leśnego materiału rozmnożeniowego, przyjęty w ustawie „Leśny materiał rozmnożeniowy”. Polega na wyodrębnieniu regionów pochodzenia oraz na określeniu, jak materiał określonych gatunków może być używany w poszczególnych regionach.

Pojęcie obejmuje dwa ściśle powiązane elementy:

• podział obszaru na regiony pochodzenia,
• zasady wykorzystywania w tych regionach leśnego materiału rozmnożeniowego określonych gatunków.

Region pochodzenia wskazuje zatem nie tylko obszar związany z pochodzeniem materiału, lecz także stanowi punkt odniesienia przy ustalaniu zasad jego zastosowania. Regionalizacja nasienna łączy informację o pochodzeniu materiału z regułami jego używania. Nie odnosi się więc do dowolnego materiału ani do wszystkich gatunków łącznie, lecz do materiału leśnego przypisanego do określonych gatunków.

W ustawie pojęcie to służy stworzeniu przejrzystych ram postępowania z leśnym materiałem rozmnożeniowym. Pozwala rozpatrywać jego wykorzystanie w powiązaniu z regionem pochodzenia, zamiast traktować cały materiał tego samego rodzaju jako jednakowy i możliwy do użycia w każdy sposób. Dzięki temu przepisy mogą odwoływać się zarówno do granic poszczególnych regionów, jak i do zasad obowiązujących przy wykorzystywaniu materiału na ich obszarze.

Znaczenie praktyczne regionalizacji nasiennej polega na tym, że porządkuje ona decyzje dotyczące doboru i użycia materiału rozmnożeniowego. Osoba lub podmiot korzystający z takiego materiału powinien uwzględnić, z jakiego regionu pochodzi materiał, jakiego gatunku dotyczy oraz jakie zasady jego wykorzystania wiążą się z danym regionem. W rezultacie regionalizacja nasienna tworzy wspólny schemat oceny pochodzenia materiału i jego dopuszczalnego zastosowania w ramach regulacji dotyczących leśnego materiału rozmnożeniowego.