Redaktor naczelny musi opublikować sprostowanie w tej samej formie, w której ukazał się materiał prasowy. W elektronicznej formie dziennika lub czasopisma należy to zrobić w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania sprostowania. W dzienniku sprostowanie powinno znaleźć się w najbliższym numerze przygotowywanym do druku. Jeżeli nie jest to technicznie możliwe, może zostać opublikowane w następnym numerze, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od jego otrzymania. W czasopiśmie publikuje się je w najbliższym przygotowywanym numerze albo w numerze następnym. W przekazie zawierającym dźwięk lub obraz i dźwięk sprostowanie powinno pojawić się w najbliższym przekazie tego samego rodzaju. Jeżeli możliwy termin publikacji przekracza 6 miesięcy, na żądanie osoby, która nadesłała sprostowanie, trzeba dodatkowo opublikować je w ciągu miesiąca od otrzymania, w odpowiednim ze względu na odbiorców dzienniku. Koszty publikacji ponosi wydawca prasy, w której zamieszczono materiał. Strony mogą jednak na piśmie ustalić inne terminy. W drukach periodycznych sprostowanie powinno ukazać się w tym samym dziale i taką samą czcionką jak materiał, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przekazie dźwiękowym lub audiowizualnym należy je wyraźnie zapowiedzieć oraz nadać w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze. Bez zgody osoby, która nadesłała sprostowanie, nie można skracać jego tekstu ani wprowadzać w nim innych zmian. Sprostowania nie wolno komentować w tym samym numerze, przekazie ani tego samego dnia w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma. Możliwa jest jedynie prosta zapowiedź polemiki lub wyjaśnień.

Prawo prasowe

Redaktor naczelny musi odmówić publikacji sprostowania, gdy sprostowanie nie jest rzeczowe albo nie odnosi się do faktów. Odmowa jest również obowiązkowa, gdy sprostowanie zostało nadane lub złożone po terminie, nie zostało podpisane, nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 31a ust. 4-7, zawiera treść karalną albo podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby, która domaga się publikacji sprostowania. Redaktor naczelny może odmówić publikacji, gdy sprostowanie dotyczy wiadomości już wcześniej sprostowanej, zostało wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przedstawione w prostowanym materiale, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2, albo zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe. W tych przypadkach przepis pozostawia redaktorowi naczelnemu możliwość odmowy, a nie nakłada na niego takiego obowiązku. O odmowie redaktor naczelny musi niezwłocznie, nie później niż w ciągu 7 dni od otrzymania sprostowania, zawiadomić wnioskodawcę na piśmie. Zawiadomienie powinno wskazywać odmowę i jej przyczyny. Jeżeli odmowa wynika z nierzeczowości lub braku odniesienia do faktów, zawarcia treści karalnej albo podważania faktów ustalonych prawomocnym orzeczeniem, należy także wskazać fragmenty, których nie można opublikować. Jeżeli wnioskodawca zastosuje się do wskazań redaktora naczelnego, redaktor nie może odmówić publikacji. Przy poprawionym sprostowaniu termin, o którym mowa w art. 31a ust. 3, liczy się od doręczenia zawiadomienia o odmowie i jej przyczynach.

Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania, zainteresowany podmiot wskazany w art. 31a ust. 1 lub 2 może wytoczyć powództwo o jego opublikowanie. Takie powództwo jest również możliwe wtedy, gdy sprostowanie nie ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 albo zostało opublikowane z naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5. Przepis przyznaje więc uprawnienie do dochodzenia opublikowania sprostowania w trzech sytuacjach: odmowy publikacji, braku publikacji w wymaganym terminie albo publikacji dokonanej niezgodnie ze wskazanymi wymaganiami. Uprawnienie to przysługuje zainteresowanemu podmiotowi, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub 2. Roszczenie o opublikowanie sprostowania nie jest bezterminowe. Wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od dnia opublikowania materiału prasowego. Przepis wskazuje zatem, że początek tego rocznego okresu wyznacza dzień publikacji materiału prasowego, a nie dzień odmowy opublikowania sprostowania ani dzień, w którym sprostowanie powinno się ukazać.

Przepis określa, czego dotyczy ustawa: prasowej działalności wydawniczej i dziennikarskiej. Prasą są publikacje periodyczne, czyli ukazujące się cyklicznie, co najmniej raz w roku. Nie mogą one tworzyć zamkniętej, jednorodnej całości. Powinny mieć stały tytuł albo nazwę, kolejny numer oraz datę. Do prasy zaliczają się między innymi dzienniki, czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe. Pojęcie prasy obejmuje również środki masowego przekazywania wykorzystujące druk, obraz, dźwięk lub inną technikę. Dotyczy to także rozgłośni oraz zakładowych tele- i radiowęzłów, jeżeli rozpowszechniają publikacje periodyczne. Prasą są ponadto zespoły ludzi i pojedyncze osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Dziennik to ogólnoinformacyjny druk albo przekaz dźwiękowy lub dźwiękowo-obrazowy, który ukazuje się częściej niż raz w tygodniu. Czasopismo ukazuje się nie częściej niż raz w tygodniu, ale nie rzadziej niż raz w roku. Te zasady stosuje się odpowiednio do innych przekazów dźwiękowych i dźwiękowo-obrazowych. Materiałem prasowym jest każdy opublikowany albo przekazany do opublikowania tekst lub obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym albo innym. Nie ma znaczenia jego forma, rodzaj, przeznaczenie, sposób przekazu ani autorstwo. Dziennikarz redaguje, tworzy lub przygotowuje takie materiały, pracując dla redakcji albo działając na jej rzecz i z jej upoważnienia. Redaktor decyduje lub współdecyduje o publikacji materiałów, redaktor naczelny może decydować o całokształcie działalności redakcji, a redakcja organizuje przygotowanie materiałów, w tym ich zbieranie, ocenianie i opracowywanie.

Redaktor naczelny

Redaktor naczelny w przepisach

Prawo prasowe4 przepisy