Ratownik górski

„Ratownik górski” to, w rozumieniu ustawy „Bezpieczeństwo i ratownictwo w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich”, osoba przygotowana do wykonywania zadań z zakresu ratownictwa górskiego i związana z podmiotem uprawnionym do prowadzenia takiej działalności. Pojęcie to nie oznacza wyłącznie osoby uczestniczącej w akcji ratunkowej, lecz osobę spełniającą określone warunki dotyczące kwalifikacji, wiedzy oraz przynależności do właściwej struktury ratowniczej.

Do uznania za ratownika górskiego konieczne jest łączne spełnienie kilku przesłanek:

• posiadanie uprawnień ratowniczych albo instruktorskich w zakresie ratownictwa górskiego,
• posiadanie specjalistycznej wiedzy dotyczącej technik ratownictwa górskiego,
• znajomość topografii obszaru, na którym działa dany podmiot uprawniony do wykonywania ratownictwa górskiego,
• zatrudnienie w tym podmiocie, pełnienie w nim służby albo członkostwo w tym podmiocie,
• spełnianie wymagań przewidzianych dla określonych osób wykonujących lub doskonalących swoje kwalifikacje zawodowe.

Ostatni element odnosi się do osób wskazanych w przepisach o Państwowym Ratownictwie Medycznym, czyli lekarza systemu, pielęgniarki systemu oraz ratownika realizujących doskonalenie zawodowe, a także do ratownika medycznego realizującego takie doskonalenie na podstawie przepisów o zawodzie ratownika medycznego i samorządzie ratowników medycznych.

Definicja ma znaczenie praktyczne, ponieważ wyznacza, kogo ustawa może traktować jako ratownika górskiego w ramach działania uprawnionego podmiotu. Łączy przygotowanie specjalistyczne z rzeczywistym związkiem organizacyjnym z podmiotem prowadzącym ratownictwo oraz z odpowiednimi wymaganiami dotyczącymi osób wykonujących zawody medyczne. Dzięki temu pojęcie odnosi się do osób posiadających nie tylko ogólne umiejętności ratownicze, lecz także wiedzę potrzebną do działania w konkretnym terenie górskim. W tej ustawie służy więc określeniu kręgu osób tworzących wyspecjalizowany system ratownictwa górskiego.