Przepis określa podstawową właściwość Rady Mediów Narodowych oraz zasady, którymi powinna kierować się przy wykonywaniu swoich zadań. Rada jest organem właściwym w sprawach powoływania i odwoływania składów osobowych organów jednostek publicznej radiofonii i telewizji oraz Polskiej Agencji Prasowej. W przepisie podmioty te zostały określone wspólnym terminem „spółki”. Oznacza to, że zakres działania Rady obejmuje decyzje dotyczące obsady organów tych jednostek, zarówno na etapie powoływania, jak i odwoływania ich członków.

Zakres kompetencji Rady nie ogranicza się jednak do tych czynności. Przepis wskazuje również na „inne sprawy określone w ustawie”, bez ich wyliczania w tym miejscu. Konkretne znaczenie tego odesłania wynika z pozostałych przepisów ustawy.

Ustęp 2 określa sposób wykonywania zadań przez Radę. Powinna ona kierować się potrzebą zapewnienia, aby spółki rzetelnie wypełniały swoje ustawowe zadania. Jednocześnie jej działania mają uwzględniać ochronę samodzielności i niezależności redakcyjnej spółek. Przepis łączy więc kompetencje Rady dotyczące ich organów z dwoma celami: prawidłową realizacją zadań ustawowych oraz zachowaniem autonomii redakcyjnej. W praktyce art. 2 wyznacza ogólne ramy działania Rady, wskazując zarówno obszar jej właściwości, jak i wartości, które powinny towarzyszyć wykonywaniu tej właściwości.

o Radzie Mediów Narodowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/929/text/U/D20160929Lj.pdf

Art. 5 określa wymagania wobec osób ubiegających się o członkostwo w Radzie oraz sytuacje, które wykluczają pełnienie tej funkcji. Zgodnie z ust. 1 członkiem Rady może zostać wyłącznie osoba posiadająca obywatelstwo polskie, wyróżniająca się wiedzą i doświadczeniem w sprawach związanych z zadaniami i działaniem mediów oraz niekarana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Są to podstawowe warunki dotyczące kandydata.

Ust. 2 wskazuje funkcje i zatrudnienie, których nie można łączyć z członkostwem w Radzie. Ograniczenie obejmuje pełnienie funkcji w organie władzy wykonawczej, członkostwo w organie jednostki samorządu terytorialnego, zatrudnienie w administracji rządowej lub samorządowej, zatrudnienie w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a także członkostwo w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji lub zatrudnienie w jej biurze. Przepis rozdziela więc członkostwo w Radzie od wskazanych ról publicznych i zawodowych.

Dodatkowe wyłączenie zawiera ust. 3. Członkiem Rady nie może być osoba, która posiada udziały albo akcje spółki lub w inny sposób uczestniczy w podmiocie będącym dostawcą usługi medialnej albo producentem radiowym lub telewizyjnym. W praktyce art. 5 wyznacza zarówno kryteria dopuszczenia do członkostwa, jak i ograniczenia mające zastosowanie do statusu osoby związanej z Radą.

Przepis określa, jakie elementy mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu warunków uczestnictwa w przetargu, aukcji, postępowaniu selekcyjnym oraz konkursie. Jego zasadniczym celem jest powiązanie dostępu do postępowania i zakresu możliwej rezerwacji częstotliwości z zasobami, którymi dysponuje dany podmiot lub jego grupa kapitałowa.

W przypadku przetargu albo aukcji Prezes UKE może wskazać zasoby częstotliwości, których posiadanie:
- wyłącza podmiot lub podmioty z jego grupy kapitałowej z udziału w postępowaniu;
- ogranicza zasoby częstotliwości, o których rezerwację mogą się ubiegać;
- uprawnia podmiot lub podmioty z jego grupy kapitałowej do udziału w przetargu albo aukcji.

W postępowaniu selekcyjnym mogą zostać określone wymagania wobec podmiotu składającego ofertę, w szczególności dotyczące jego wiarygodności finansowej lub doświadczenia w wykonywaniu działalności telekomunikacyjnej. Możliwe jest także przyjęcie zasady, że z danej grupy kapitałowej uczestniczy tylko jeden podmiot.

Odrębnie uregulowano konkurs w zakresie dodatkowych obowiązków i zadań przedsiębiorcy dotyczących zawartości programowej, w tym transmisji obowiązkowej. W tym zakresie warunki określa Przewodniczący KRRiT, na wniosek Prezesa UKE, w terminie 30 dni od otrzymania wniosku. Przy ich ustalaniu uwzględnia pozaekonomiczne interesy narodowe dotyczące kultury, języka i pluralizmu mediów. W praktyce przepis pozwala kształtować warunki postępowań z uwzględnieniem dotychczasowego dostępu do częstotliwości, cech uczestników oraz, w konkursie, obowiązków związanych z programem.

Prawo komunikacji elektronicznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1221/text/U/D20241221Lj.pdf

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i nadaje im określone znaczenie. Obejmuje zarówno uczestników rynku, jak i elementy sieci, urządzenia, usługi oraz rodzaje połączeń. Dzięki temu wskazuje, jak należy rozumieć te terminy w dalszych regulacjach.

Wśród najważniejszych definicji znajdują się **abonent**, **konsument**, **dostawca usług komunikacji elektronicznej** oraz **przedsiębiorca komunikacji elektronicznej**. Przepis rozróżnia także dostarczanie sieci telekomunikacyjnej, dostęp telekomunikacyjny i dostęp do lokalnej pętli abonenckiej. Dostęp telekomunikacyjny może obejmować między innymi sieci, nieruchomości, systemy oprogramowania, bazy danych, interfejsy, usługi sieci wirtualnych i multipleks.

Definicje techniczne dotyczą między innymi infrastruktury telekomunikacyjnej, infrastruktury technicznej, interfejsu, interoperacyjności usług, kolokacji, lokalnej pętli abonenckiej, fal radiowych i częstotliwości zharmonizowanych. Osobno określono znaczenie urządzeń związanych z telewizją cyfrową i radiofonią cyfrową, elektronicznego przewodnika po programach, multipleksu, operatora multipleksu oraz operatora sieci nadawczej.

Przepis wyjaśnia również pojęcia związane z komunikowaniem się, takie jak **komunikat elektroniczny**, **połączenie**, **połączenie głosowe** i **połączenie sieci**, a także rozróżnia numer geograficzny, numer niegeograficzny i numer alarmowy. Obejmuje ponadto powiązane usługi i zasoby, nadużycie w komunikacji elektronicznej, kalkulację kosztów oraz instrukcję rachunkowości regulacyjnej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ujednoliceniu terminologii. Przy stosowaniu kolejnych przepisów ustawy wskazane pojęcia należy rozumieć zgodnie z ich definicjami, co pozwala precyzyjnie ustalić zakres obowiązków, uprawnień i analizowanych rozwiązań technicznych.

Przepis określa sposób ogłaszania i prowadzenia postępowania konsultacyjnego przez Prezesa UKE. Postępowanie rozpoczyna się od udostępnienia na stronie podmiotowej BIP UKE informacji dotyczących jego przedmiotu, sposobu zgłaszania stanowisk do projektu rozstrzygnięcia oraz terminu ich zgłaszania. Termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia udostępnienia informacji. Razem z tymi informacjami publikowany jest projekt rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem.

**Kluczowe elementy procedury** obejmują:
- określenie, czego dotyczy postępowanie konsultacyjne;
- wskazanie, w jaki sposób można zgłaszać stanowiska;
- podanie terminu na ich zgłoszenie, wynoszącego co najmniej 30 dni;
- udostępnienie projektu rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia.

O wszczęciu postępowania Prezes UKE informuje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, określanego w przepisie jako „Prezes UOKiK”. Jeżeli sprawa dotyczy rynków transmisji radiofonicznych i telewizyjnych, informacja o wszczęciu jest przekazywana także Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, określanemu jako „Przewodniczący KRRiT”.

Po zakończeniu konsultacji ich wyniki są udostępniane na stronie podmiotowej BIP UKE. Publikowane są stanowiska uczestników, ale tylko w zakresie, w jakim nie stanowią tajemnic prawnie chronionych. W praktyce przepis zapewnia więc określony, publiczny przebieg konsultacji, dostęp do projektu rozstrzygnięcia i uzasadnienia oraz późniejsze ujawnienie stanowisk, z ograniczeniem dotyczącym informacji chronionych.

Przepis określa, kiedy Prezes UKE może znieść wobec przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązek, o którym mowa w art. 407 ust. 1. Chodzi o przedsiębiorcę, który nie posiada znaczącej pozycji na rynku dostarczania systemów dostępu warunkowego. Zniesienie obowiązku nie następuje automatycznie, lecz wymaga wydania decyzji przez Prezesa UKE.

Warunkiem podjęcia takiej decyzji jest wcześniejsze przeprowadzenie analizy rynku zgodnie z art. 198, a także postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego. Samo spełnienie tych wymagań proceduralnych nie wystarcza. Uchylenie obowiązku jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy nie spowoduje naruszenia dwóch wskazanych obszarów:

1. dostępu użytkowników końcowych do programów radiofonicznych i telewizyjnych, wynikającego z nałożonego obowiązku transmisji obowiązkowej;
2. skutecznej konkurencji na rynku detalicznych usług telewizji cyfrowej, rynku detalicznych usług radiofonii cyfrowej, rynku dostarczania systemów dostępu warunkowego oraz rynku powiązanych zasobów.

Przepis łączy więc możliwość uchylenia obowiązku z oceną sytuacji rynkowej i wpływu takiego działania na użytkowników końcowych oraz konkurencję. W praktyce oznacza to, że decyzja wymaga uwzględnienia zarówno wyników analizy rynku i przeprowadzonych postępowań, jak i tego, czy zniesienie obowiązku nie ograniczy dostępu do programów ani nie osłabi skutecznej konkurencji na wymienionych rynkach.

Przepis określa szeroki zakres działania Prezesa UKE w obszarze komunikacji elektronicznej. Obejmuje on zarówno zadania regulacyjne i kontrolne, jak i zarządzanie częstotliwościami, współpracę z organami krajowymi i unijnymi oraz działania związane z bezpieczeństwem państwa i ciągłością funkcjonowania systemów komunikacji elektronicznej.

Do kluczowych zadań należy analiza rynków usług komunikacji elektronicznej, monitorowanie ich jakości oraz podejmowanie interwencji, także na wniosek zainteresowanych podmiotów, w szczególności użytkowników i przedsiębiorców. Prezes UKE kontroluje również wykonywanie obowiązków dotyczących roamingu, otwartego internetu oraz sprzedaży i wyposażenia pojazdów w określone odbiorniki radiowe i telewizyjne. W zakresie częstotliwości organ zarządza zasobami przeznaczonymi do użytku cywilnego i cywilno-rządowego, prowadzi koordynację transgraniczną oraz realizuje harmonogram ich rozdysponowania.

Istotnym obowiązkiem jest sporządzanie do 30 czerwca raportu o stanie rynku komunikacji elektronicznej za poprzedni rok. Raport powstaje na podstawie informacji od przedsiębiorców i innych podmiotów dysponujących infrastrukturą lub realizujących inwestycje. Obejmuje między innymi zasięg stacjonarnych i ruchomych publicznych sieci oraz prognozy inwestycyjne, a jego udostępnienie następuje na stronie podmiotowej BIP UKE.

Raport służy następnie przy opracowywaniu programu rozwoju sieci szerokopasmowych oraz planów i strategii dotyczących środków publicznych, częstotliwości i dostępności usług powszechnych. Prezes UKE co najmniej raz na dwa lata przegląda także potrzebę utrzymywania określonych ograniczeń w rezerwacjach częstotliwości i publikuje wyniki tego przeglądu.

Przepis określa zasady opracowywania planów zagospodarowania częstotliwości oraz ich zmian. Organem właściwym w tym zakresie jest Prezes UKE, który ustala plany w miarę potrzeb i możliwości technicznych. W przypadku częstotliwości przeznaczonych do rozpowszechniania programów radiofonicznych i telewizyjnych działa on w uzgodnieniu z Przewodniczącym KRRiT, na jego wniosek albo z własnej inicjatywy.

Plany powinny uwzględniać w szczególności:
- politykę państwa dotyczącą gospodarki częstotliwościami, radiofonii i telewizji oraz telekomunikacji,
- wymagania kompatybilności elektromagnetycznej, obronności, bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego,
- uzgodnione przeznaczenia częstotliwości w ramach Unii Europejskiej,
- potrzebę efektywnego wykorzystania częstotliwości i założenia polityki wydawania uprawnień do ich wykorzystywania,
- neutralność technologiczną i usługową oraz zasadę zmniejszania ograniczeń sposobu wykorzystania częstotliwości.

Jednocześnie plan ani jego zmiana nie mogą naruszać dokonanych rezerwacji lub przydziałów częstotliwości. Chroni to istniejące rozstrzygnięcia dotyczące wykorzystania zasobów częstotliwości.

Proces opracowywania planu lub jego zmiany ma co do zasady charakter jawny. Prezes UKE publikuje w BIP UKE informację o rozpoczęciu prac, projekt wraz z uzasadnieniem, a do tego procesu stosuje się przepisy o postępowaniu konsultacyjnym, z wyjątkiem art. 31 ust. 2 zdanie pierwsze. Wyłączenie dotyczy planów częstotliwości przeznaczonych do analogowego rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiofonicznych. Ponadto zainteresowane podmioty mogą nieodpłatnie uzyskać od Prezesa UKE informacje o możliwości wykorzystania częstotliwości, o ile informacje te nie mają charakteru przetworzonego.

Przepis określa warunki, od których zależy dokonanie rezerwacji częstotliwości dla określonego podmiotu. Rezerwacja może zostać dokonana na rzecz podmiotu spełniającego wymagania określone ustawą, jeżeli jednocześnie spełnione są wymagania dotyczące samych częstotliwości.

Częstotliwości muszą być dostępne, z wyjątkiem sytuacji wskazanych w art. 65 ust. 6 i art. 105 ust. 2. Powinny być także przeznaczone w Krajowej Tablicy Przeznaczeń Częstotliwości dla wskazanej we wniosku służby radiokomunikacyjnej i sposobu użytkowania, a plan zagospodarowania częstotliwości musi przewidywać ich wykorzystanie zgodnie z wnioskiem. Przepis wymaga ponadto możliwości ochrony przed szkodliwymi zakłóceniami oraz takiego używania urządzenia radiowego, które nie powoduje zakłóceń ani kolizji z prawami przyznanymi innym podmiotom, w tym z rezerwacjami, przydziałami częstotliwości, pozwoleniami radiowymi i decyzjami, o których mowa w art. 152 ust. 1 i art. 153 ust. 1. Wykorzystanie częstotliwości powinno być efektywne. Jeżeli może dojść do zakłóceń poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, częstotliwości muszą zostać uzgodnione międzynarodowo w wymaganym zakresie i formie.

**Ustęp 2 wprowadza szczególny tryb** rezerwacji lub jej zmiany dla wskazanych celów związanych z rozpowszechnianiem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykonywaniem ustawowych zadań przez określone spółki. W tych przypadkach Prezes UKE wydaje decyzję niezwłocznie, a przepisów art. 104 i art. 105 nie stosuje się. Regulacja łączy więc szczegółowe wymogi techniczne i organizacyjne z przyspieszeniem postępowania w wymienionych sytuacjach.

Przepis określa sposób postępowania w razie zwolnienia części pojemności multipleksu objętego rezerwacją udzieloną nadawcy lub nadawcom. Chodzi o multipleks przeznaczony do cyfrowego rozpowszechniania lub rozprowadzania programów telewizyjnych drogą rozsiewczą naziemną.

Zgodnie z ust. 1, w takiej sytuacji Przewodniczący KRRiT przeprowadza postępowanie o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu w sposób cyfrowy, drogą rozsiewczą naziemną, właśnie w tym multipleksie. Postępowanie odbywa się zgodnie z przepisami ustawy o radiofonii i telewizji. Oznacza to, że zwolnienie części pojemności uruchamia określoną procedurę koncesyjną, a jej przedmiotem jest możliwość rozpowszechniania programu z wykorzystaniem dostępnej części tego samego multipleksu.

Ust. 2 odnosi się do kolejnego elementu procedury, czyli dokonania rezerwacji na zwolnioną część multipleksu. W tym zakresie nakazuje stosować przepis art. 69. Przepis nie opisuje samodzielnie zasad tej rezerwacji, lecz wskazuje regulację, która ma znaleźć zastosowanie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu dwóch działań: postępowania o udzielenie koncesji oraz rezerwacji zwolnionej części multipleksu. Dzięki temu określono, jaki organ podejmuje czynności po zwolnieniu pojemności, jakiego rodzaju uprawnienia mogą być przedmiotem postępowania oraz według jakiej regulacji dokonuje się rezerwacji.

Przepis wprowadza szeroki zestaw zmian w ustawie o gospodarce nieruchomościami, koncentrując się na gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, zasadach wyrażania zgód oraz kontroli obrotu tymi nieruchomościami. Wyłączenie stosowania ustawy do nieruchomości służących wykonywaniu zadań placówek zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej zostaje uzupełnione o zastrzeżenia dotyczące art. 60b ust. 1 i art. 61 ust. 3a.

Rada Ministrów ma przyjmować, na wniosek właściwego ministra, politykę gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa, a minister ogłasza ją w „Monitorze Polskim”. Starostowie sporządzają plany realizacji tej polityki i przedstawiają je wojewodzie do akceptacji. Wojewoda reprezentuje Skarb Państwa w postępowaniach, w których drugą stroną jest powiat albo miasto na prawach powiatu, oraz prowadzi ewidencję informacji o umowach i innych czynnościach związanych z obrotem nieruchomościami.

Doprecyzowano zasady darowizn, wymagających co do zasady określenia celu i zgody właściwego organu, a także zasady zawierania określonych umów dotyczących nieruchomości Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego. Wniosek o zgodę musi zawierać między innymi oznaczenie nieruchomości, jej wartość i cenę, sposób rozporządzenia oraz uzasadnienie gospodarcze. Przepis określa również wymagane załączniki, termin rozpatrzenia, możliwość jego przedłużenia oraz skutki braków formalnych. Czynność dokonana z naruszeniem lub w celu obejścia tych wymagań może zostać uznana przez sąd za nieważną.

Zmiany obejmują także trzyletnie plany wykorzystania zasobu, publiczne wykazy nieruchomości, zasady pierwszeństwa najemców i dzierżawców oraz organizację przetargów. Wykazy mają być publikowane przez 21 dni, a naruszenie określonych obowiązków może skutkować odpowiedzialnością Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego na zasadach ogólnych.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa oraz treści tych dokumentów. Zmiany dotyczą przede wszystkim przepisów określających właściwe organy i podmioty, a także zakresu odesłań do poszczególnych punktów.

W art. 4 uchylone zostają pkt 38 i 41. Oznacza to usunięcie tych jednostek redakcyjnych z treści przepisu. Natomiast w art. 8 zmieniono brzmienie pkt 18, 37 i 39. We wszystkich tych regulacjach, w zakresie dotyczącym wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa, wskazano jako właściwy organ lub podmiot ten, który jest uprawniony do wykonywania tych praw.

Szczególne rozwiązanie przewidziano w zmienionym pkt 18. W odniesieniu do członków rad nadzorczych jednostek publicznej radiofonii i telewizji właściwy pozostaje organ powołujący. Przepis rozdziela więc tę sytuację od ogólnej reguły dotyczącej praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa.

Znaczenie praktyczne zmiany polega na aktualizacji wskazania podmiotów właściwych w przepisach ustawy. Po zmianie punkty 18, 37 i 39 art. 8 odsyłają do organu lub podmiotu uprawnionego do wykonywania praw z akcji lub udziałów należących do Skarbu Państwa, przy czym pkt 18 zachowuje dodatkowe unormowanie dotyczące członków rad nadzorczych jednostek publicznej radiofonii i telewizji.

Przepis wprowadza jedną, precyzyjnie określoną zmianę w ustawie o radiofonii i telewizji. Polega ona na uchyleniu ust. 1 w art. 29 tej ustawy. Oznacza to, że wskazany ustęp zostaje usunięty z jej treści i przestaje stanowić element regulacji zawartej w art. 29.

Zakres zmiany jest ograniczony wyłącznie do tego przepisu. Art. 9 nie wskazuje na modyfikację pozostałych ustępów art. 29 ani innych jednostek redakcyjnych ustawy. Nie określa też nowego brzmienia uchylanego ustępu, lecz posługuje się formułą „uchyla się ust. 1”, która służy do wyeliminowania tej części przepisu.

Znaczenie praktyczne regulacji sprowadza się do aktualizacji tekstu ustawy o radiofonii i telewizji. Przy odczytywaniu art. 29 po wejściu tej zmiany w życie nie uwzględnia się już jego ust. 1, natomiast sam art. 29 pozostaje wskazanym w przepisie artykułem ustawy. Przepis nie ustanawia odrębnych warunków, wyjątków ani dodatkowych czynności związanych z uchyleniem. Jego treść ogranicza się do wskazania ustawy, jednostki redakcyjnej podlegającej zmianie oraz rodzaju tej zmiany.

Przepis wprowadza zmiany w ustawie o radiofonii i telewizji, dostosowując jej treść do ustawy „Prawo komunikacji elektronicznej”. Zmiany mają przede wszystkim charakter porządkujący i polegają na zastąpieniu odesłań do ustawy „Prawo telekomunikacyjne” odesłaniami do nowych regulacji.

W art. 4 pkt 30 zmieniono wskazanie ustawy, do której odwołuje się definicja lub inne określenie użyte w tym przepisie. W art. 26 uchylono ust. 5, usunięto w ust. 6 pkt 1 wyrazy „art. 26”, a w ust. 8 zastąpiono odesłanie do art. 115 ust. 3 ustawy „Prawo telekomunikacyjne” odesłaniem do art. 87 ust. 5 ustawy „Prawo komunikacji elektronicznej”.

Kolejne zmiany dotyczą art. 37, art. 38a, art. 38b i art. 40. W art. 37 ust. 3 odesłanie do art. 114 ust. 3 zastąpiono odesłaniem do art. 69, a ust. 3a uchylono. W art. 38a ust. 5 oraz w art. 40 ust. 1 w zdaniu pierwszym zaktualizowano ogólne odwołania do właściwej ustawy. W art. 38b ust. 1 zmieniono odesłanie do art. 123 ust. 13 na odesłanie do art. 101 ust. 1.

W praktyce przepis porządkuje terminologię i podstawy prawne stosowane w ustawie o radiofonii i telewizji. Jednocześnie usuwa wskazane jednostki redakcyjne, które przestają być częścią tej ustawy, oraz zapewnia zgodność pozostałych odesłań z nowym aktem prawnym.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1222/text/U/D20241222Lj.pdf

Przepis wprowadza do ustawy o radiofonii i telewizji zmiany dotyczące definicji, udzielania koncesji, aktualizacji danych oraz kontroli działalności gospodarczej.

W art. 4 ujednolicono odesłania do innych ustaw. „Osoba zagraniczna” ma być rozumiana zgodnie z ustawą o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast „przedsiębiorca” zgodnie z ustawą - Prawo przedsiębiorców.

Najbardziej rozbudowana część zmian dotyczy przetargu na udzielenie koncesji. Przetarg jest zarządzany wtedy, gdy po ocenie wniosków liczba wnioskodawców przewyższa liczbę dostępnych koncesji. Przewodniczący Krajowej Rady ogłasza przetarg i określa między innymi minimalną opłatę, termin i miejsce składania ofert, zasady wniesienia wadium oraz termin rozstrzygnięcia. Oferty składa się w języku polskim, w zapieczętowanych kopertach, a po ich złożeniu nie można ich wycofać. Oferta musi wskazywać wnioskodawcę oraz deklarowaną wysokość opłaty.

O wyborze decyduje wysokość zadeklarowanej opłaty, przy czym wybiera się liczbę ofert odpowiadającą liczbie koncesji. W razie równych ofert zainteresowani wnioskodawcy są wzywani do ponownego określenia opłaty. Wadium jest zwracane osobom, których oferty odrzucono, a w przypadku ofert wybranych zalicza się je na poczet opłaty. Koncesję otrzymują wnioskodawcy, których oferty zostały wybrane.

Przepis przewiduje także możliwość objęcia klauzulą poufności informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, pod warunkiem uzasadnienia wniosku i przygotowania streszczenia dostępnego dla innych uczestników. Nadawca musi zgłaszać zmiany danych zawartych we wniosku o koncesję w terminie 14 dni od ich powstania. Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy odbywa się według przepisów rozdziału 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

Przepis zmienia brzmienie art. 2 pkt 2 i 4 ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Jego istotą jest określenie, w dwóch punktach, katalogu stanowisk objętych regulacją dotyczącą wynagrodzeń osób pełniących funkcje kierownicze w państwie.

W pkt 2 wymieniono stanowiska zaliczone do jednej z kategorii, w tym między innymi Marszałka Sejmu, Marszałka Senatu, Prezesa Rady Ministrów, ministrów, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, Rzecznika Finansowego oraz Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. W tym samym punkcie wskazano także inne funkcje, między innymi związane z kierowaniem urzędami państwowymi, Kancelarią Sejmu, Kancelarią Senatu, Kancelarią Prezesa Rady Ministrów, Służbą Cywilną, Państwową Inspekcją Pracy i Krajowym Biurem Wyborczym.

Pkt 4 obejmuje kolejną grupę stanowisk, w szczególności Prezesa i wiceprezesa Polskiej Akademii Nauk, sekretarza stanu, podsekretarza stanu, członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, zastępców wybranych rzeczników, kierownika urzędu centralnego, wojewodę, wicewojewodę oraz ich odpowiednie zastępstwa wskazane w przepisie.

**Znaczenie praktyczne** polega na uporządkowaniu i doprecyzowaniu wykazu stanowisk przypisanych do pkt 2 i 4 art. 2. Zmienione brzmienie stanowi podstawę do ustalenia, które funkcje są kwalifikowane do poszczególnych kategorii przewidzianych w ustawie o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe.

Radiofonia i telewizja

Radiofonia i telewizja w przepisach

o Radzie Mediów Narodowych2 przepisy

Prawo komunikacji elektronicznej8 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym3 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo komunikacji elektronicznej1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej2 przepisy