Rachunek w podmiocie objętym systemem gwarantowania

„Rachunek w podmiocie objętym systemem gwarantowania” to określenie stosowane w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja” dla rachunków prowadzonych przez wskazane w niej rodzaje instytucji. Nie opisuje ono konkretnego rodzaju rachunku pod względem jego przeznaczenia, waluty czy sposobu korzystania. Najważniejsze jest to, gdzie rachunek jest prowadzony.

Zakres tego pojęcia obejmuje trzy podstawowe przypadki:

• rachunek bankowy prowadzony w banku,
• rachunek bankowy prowadzony w oddziale banku zagranicznego,
• rachunek prowadzony w kasie.

Elementem rozstrzygającym jest więc zarówno istnienie rachunku, jak i jego związek z jednym z wymienionych podmiotów. Sam fakt, że rachunek służy do przechowywania środków lub wykonywania rozliczeń, nie wystarcza do zakwalifikowania go na podstawie tej definicji. Konieczne jest również ustalenie, czy został prowadzony przez bank, oddział banku zagranicznego albo kasę.

Pojęcie ma znaczenie przede wszystkim jako kategoria porządkująca przepisy ustawy. Pozwala wskazać, jakiego rodzaju rachunki należy brać pod uwagę przy stosowaniu regulacji dotyczących systemu gwarantowania depozytów oraz innych mechanizmów opisanych w tej ustawie. Dzięki temu przepisy mogą odnosić się nie tylko do rachunków prowadzonych przez banki, lecz także do rachunków związanych z oddziałami banków zagranicznych i kasami.

W praktyce określenie to pomaga ustalić, czy dany rachunek należy do grupy rachunków rozpatrywanych na gruncie ustawy. Nie przesądza jednak samo w sobie o wszystkich skutkach prawnych związanych z konkretnym rachunkiem. Dla oceny tych skutków mogą mieć znaczenie także inne przepisy, w tym regulacje określające zakres systemu gwarantowania oraz warunki stosowania poszczególnych instrumentów ustawowych.