Punkt ładowania o normalnej mocy

Punkt ładowania o normalnej mocy to, w rozumieniu ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych, punkt przeznaczony do ładowania pojazdu, którego moc nie przekracza 22 kW. Jest to zatem kategoria określona przede wszystkim przez maksymalny poziom mocy. Do tej grupy mogą należeć zarówno punkty o mocy wyższej niż 3,7 kW, jak i urządzenia o mniejszej mocy, jednak w tym drugim przypadku znaczenie ma także miejsce ich zainstalowania.

Ustawodawca wyłączył z tej kategorii urządzenia o mocy nie większej niż 3,7 kW, jeżeli znajdują się w miejscach innych niż ogólnodostępne stacje ładowania. W szczególności dotyczy to urządzeń zainstalowanych w budynkach mieszkalnych. Oznacza to, że samo spełnienie kryterium mocy nie zawsze wystarcza do zakwalifikowania urządzenia jako punktu ładowania o normalnej mocy. Trzeba dodatkowo sprawdzić, czy nie zachodzi wskazane wyłączenie.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• moc punktu wynosi najwyżej 22 kW;
• urządzenia o mocy najwyżej 3,7 kW są wyłączone, gdy zainstalowano je poza ogólnodostępną stacją ładowania;
• miejsce instalacji ma znaczenie przede wszystkim przy urządzeniach o najniższej mocy;
• urządzenie o mocy najwyżej 3,7 kW zainstalowane w ogólnodostępnej stacji ładowania nie jest objęte tym wyłączeniem.

Takie rozróżnienie porządkuje terminologię stosowaną w przepisach dotyczących elektromobilności i pozwala odróżnić punkty o normalnej mocy od innych kategorii punktów ładowania. W praktyce kwalifikacja zależy więc od dwóch informacji: mocy urządzenia oraz tego, czy znajduje się ono w ogólnodostępnej stacji ładowania. Ma to znaczenie przy ustalaniu, czy dany punkt mieści się w zakresie pojęcia używanego przez ustawę, zwłaszcza gdy chodzi o niewielkie urządzenia przeznaczone do ładowania w budynkach mieszkalnych lub innych miejscach niepublicznych.