Przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi”

Hasło „przyjmujący zlecenie lub świadczący usługi” oznacza osobę, która wykonuje pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie umowy o pracę, w zakresie objętym ustawą o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Chodzi przede wszystkim o osobę przyjmującą zlecenie albo świadczącą usługi na podstawie umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu, określonych w art. 734 albo art. 750 Kodeksu cywilnego.

Istotne jest także to, na rzecz kogo wykonywane są czynności. W podstawowym ujęciu odbiorcą zlecenia lub usług musi być przedsiębiorca albo inna jednostka organizacyjna, która prowadzi działalność. Definicja obejmuje ponadto określone osoby fizyczne, w tym:

• osobę prowadzącą działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce albo w państwie spoza Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego, jeżeli nie zatrudnia pracowników i nie zawiera umów ze zleceniobiorcami;
• osobę fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej.

Definicja wskazuje więc nie tylko rodzaj wykonywanej pracy, lecz także formę prawną współpracy oraz status osoby wykonującej zlecenie lub usługę. Nie wystarcza samo faktyczne wykonywanie określonych czynności. Konieczne jest, aby podstawą współpracy była umowa należąca do kategorii wskazanych w przepisach Kodeksu cywilnego.

W ustawie pojęcie to służy ustaleniu, kogo dotyczą regulacje odnoszące się do minimalnego wynagrodzenia za pracę wykonywaną na podstawie umów cywilnoprawnych, w szczególności zasad minimalnego wynagrodzenia za godzinę. Ma ono znaczenie praktyczne przy ocenie, czy dana osoba jest objęta ochroną przewidzianą w tych przepisach oraz czy sposób rozliczania zlecenia lub usług powinien uwzględniać wymagania ustawy. O zakwalifikowaniu decyduje łączne spełnienie przesłanek dotyczących rodzaju umowy, charakteru wykonywanych czynności, podmiotu, na rzecz którego są wykonywane, oraz statusu osoby fizycznej.