Przyjmujące państwo członkowskie Unii Europejskiej

Przyjmujące państwo członkowskie Unii Europejskiej to państwo, w którym zakład ubezpieczeń albo zakład reasekuracji prowadzi działalność poza państwem swojej siedziby. Działalność ta może polegać na posiadaniu oddziału albo na świadczeniu usług transgranicznych. Istotne jest więc połączenie dwóch elementów: wykonywania działalności na terytorium danego państwa oraz tego, że nie jest to państwo, w którym zakład ma siedzibę.

Pojęcie nie oznacza wyłącznie państwa, w którym znajduje się fizyczna placówka zakładu. W przypadku świadczenia usług ustawa wiąże je z państwem członkowskim umiejscowienia ryzyka. Oznacza to, że przy ustalaniu państwa przyjmującego należy uwzględnić miejsce, w którym znajduje się ryzyko objęte ochroną ubezpieczeniową, jeżeli jest ono pokrywane przez zakład lub przez jego oddział położony w innym państwie członkowskim. W takiej sytuacji państwem przyjmującym może być państwo związane z lokalizacją ryzyka, a nie państwo, w którym działa zakład lub jego oddział.

Znaczenie pojęcia w ustawie polega na rozróżnieniu państwa siedziby zakładu od państwa, w którym zakład faktycznie podejmuje działalność na rynku. Pozwala to jednoznacznie opisać transgraniczne wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej oraz wskazać państwo, którego dotyczy dana aktywność zakładu. Ma to praktyczne znaczenie przy stosowaniu przepisów regulujących działalność zakładu poza państwem jego siedziby, w tym przy ustalaniu, czy działalność jest prowadzona przez oddział, czy w formie świadczenia usług.

W konsekwencji przyjmujące państwo członkowskie jest państwem, do którego działalność zakładu jest kierowana lub w którym jest ona wykonywana, przy czym jego identyfikacja zależy od rodzaju tej działalności i, w przypadku usług, od miejsca umiejscowienia ryzyka. Pojęcie służy zatem uporządkowaniu relacji między zakładem a państwami, w których prowadzi on działalność poza państwem swojej siedziby.