Przewóz regularny specjalny

Przewóz regularny specjalny to szczególny rodzaj przewozu osób, przeznaczony nie dla ogółu zainteresowanych, lecz dla z góry określonej grupy. Definicja tego pojęcia znajduje się w art. 4 ustawy „Transport drogowy”. Jego istotą jest połączenie trzech elementów: przewóz ma charakter regularny, jest niepubliczny oraz służy wyłącznie wskazanej grupie osób.

Określenie „regularny” wskazuje, że nie chodzi o jednorazowe lub przypadkowe przemieszczenie osób, lecz o przewóz organizowany w sposób powtarzalny i według ustalonego założenia. Niepubliczny charakter oznacza natomiast, że przewóz nie jest dostępny dla wszystkich osób na takich samych zasadach. Korzystać z niego mogą osoby należące do grupy, dla której został zorganizowany.

Najważniejsze cechy przewozu regularnego specjalnego:

• obejmuje osoby tworzące określoną, możliwą do wyodrębnienia grupę,
• jest organizowany w sposób regularny, a więc nie ma charakteru przypadkowego,
• nie jest przewozem otwartym dla nieograniczonego kręgu pasażerów,
• wyłącza możliwość korzystania z niego przez osoby spoza wskazanej grupy.

W praktyce o zakwalifikowaniu przewozu jako regularnego specjalnego decyduje nie samo jego powtarzanie, lecz także to, dla kogo jest przeznaczony. Jeżeli przewóz ma służyć wyłącznie określonym osobom, a pozostali nie mogą z niego korzystać, spełnia podstawową cechę niepublicznego przewozu grupowego. Przykładem ogólnego zastosowania tej konstrukcji może być przewóz organizowany stale dla osób związanych z konkretną instytucją, zakładem lub inną zamkniętą grupą, o ile dostęp do niego nie obejmuje osób z zewnątrz.

Pojęcie to służy ustawie do odróżnienia przewozów przeznaczonych dla zamkniętego kręgu pasażerów od przewozów dostępnych publicznie. Ma więc znaczenie przy określaniu rodzaju wykonywanego przewozu drogowego i jego właściwej klasyfikacji. Sama nazwa nie przesądza jednak o wszystkich wymaganiach dotyczących organizacji lub wykonywania takiego przewozu.