Ustawa dotyczy przewozu osób i rzeczy, jeżeli jest on wykonywany odpłatnie, na podstawie umowy i przez przewoźnika uprawnionego do wykonywania takich przewozów. Obejmuje więc sytuacje, w których przewoźnik wykonuje przewóz w zamian za zapłatę, a podstawą tego przewozu jest zawarta umowa. Ustawa nie obejmuje jednak transportu morskiego, lotniczego ani konnego. Do przewozu nieodpłatnego ustawa ma zastosowanie odpowiednio, jeżeli taki przewóz wykonuje przewoźnik. Oznacza to, że przepisy mogą być stosowane także wtedy, gdy pasażer lub właściciel rzeczy nie płaci za przewóz, ale przewóz jest wykonywany przez przewoźnika. Zakres stosowania ustawy obejmuje również przewozy międzynarodowe, chyba że umowa międzynarodowa przewiduje inne zasady. Szczególna reguła dotyczy umowy przewozu podróżnego, gdy przewóz odbywa się śródlądową drogą wodną w rozumieniu wskazanego w przepisie rozporządzenia Unii Europejskiej. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy, ale tylko wtedy, gdy to rozporządzenie nie stanowi inaczej. Jeżeli rozporządzenie przewiduje odmienną regulację, pierwszeństwo w tym zakresie ma jego treść.

Prawo przewozowe

Przepis wskazuje, gdzie znajdują się wzory dwóch rodzajów zezwoleń. Dokument dotyczący międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Polski powinien odpowiadać wzorowi zamieszczonemu w załączniku nr 1. Z kolei zezwolenie na przewóz kabotażowy na terytorium Polski ma wzór określony w załączniku nr 2. Regulacja nie opisuje procedury uzyskania zezwoleń, lecz wskazuje właściwe dla nich formularze.

Przewóz międzynarodowy

Przewóz międzynarodowy w przepisach

Prawo przewozowe1 przepis

w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz przewóz kabotażowy1 przepis