Dobra osobiste człowieka, takie jak zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, są chronione przez prawo cywilne. Oznacza to, że mają one ochronę niezależną od innych przepisów prawnych.

Kodeks cywilny

Kodeks karny

Kodeks postępowania cywilnego

Jednostka o tym numerze nie zawiera już żadnej normy: została oznaczona jako przepis, który utracił moc. Nie ma zatem treści, którą można byłoby wyłożyć.

### Najważniejsze punkty

- Numer pozostaje w tekście ustawy wyłącznie dla zachowania ciągłości numeracji.
- Przepis nie tworzy praw ani obowiązków i nie może być podstawą rozstrzygnięcia.
- Powołanie się na tę jednostkę w piśmie procesowym jest bezprzedmiotowe.
- Aktualnej regulacji tej materii szuka się w innych, obowiązujących przepisach postępowania.

Art. 62 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje zasady, na jakich organizacje pozarządowe mogą wytaczać powództwa na rzecz osób fizycznych lub przedsiębiorców oraz przystępować do toczących się postępowań. Przepis ten ma na celu umożliwienie organizacjom pozarządowym aktywnego udziału w procesach sądowych, w których reprezentują interesy określonych osób, co jest szczególnie istotne w kontekście ochrony praw człowieka, praw konsumentów, czy praw pracowniczych.

**1. Wytaczanie powództw przez organizacje pozarządowe**

Pierwsza część artykułu odnosi się do sytuacji, w której organizacje pozarządowe wytaczają powództwa na rzecz osób fizycznych lub przedsiębiorców. W takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące prokuratora wytaczającego powództwo na rzecz oznaczonej osoby, z wyjątkiem art. 58 zdanie drugie k.p.c.

Art. 58 zdanie drugie k.p.c. stanowi, że prokurator nie może wytaczać powództwa w sprawach o prawa niemajątkowe, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyłączenie tego przepisu oznacza, że organizacje pozarządowe mogą wytaczać powództwa również w sprawach o prawa niemajątkowe, co jest istotnym rozszerzeniem ich kompetencji w porównaniu do prokuratora.

**2. Przystąpienie do toczącego się postępowania**

Druga część artykułu dotyczy przystąpienia organizacji pozarządowych do strony w toczącym się postępowaniu. W takim przypadku stosuje się odpowiednio przepisy o interwencji ubocznej, z wyłączeniem przepisów o współuczestnictwie jednolitym.

Interwencja uboczna polega na przystąpieniu osoby trzeciej do jednej ze stron postępowania w celu wsparcia jej stanowiska. Organizacja pozarządowa, przystępując do postępowania, działa na rzecz jednej ze stron, ale nie staje się współuczestnikiem jednolitym. Oznacza to, że organizacja pozarządowa nie ma takich samych praw i obowiązków jak strona postępowania, ale jej udział może znacząco wpłynąć na wynik sprawy, zwłaszcza jeśli wnosi istotne argumenty lub dowody.

**Podsumowanie**

Art. 62 k.p.c. jest istotnym przepisem, który umożliwia organizacjom pozarządowym aktywne uczestnictwo w postępowaniach sądowych na rzecz osób fizycznych i przedsiębiorców. Przepis ten rozszerza kompetencje organizacji pozarządowych w porównaniu do prokuratora, zwłaszcza w zakresie wytaczania powództw o prawa niemajątkowe. Ponadto, umożliwia organizacjom pozarządowym przystąpienie do toczących się postępowań na zasadach interwencji ubocznej, co może znacząco wpłynąć na ochronę praw i interesów reprezentowanych osób.

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Kodeks wykroczeń (kw)

**1. Wprowadzenie**

Art. 35a ustawy o finansach publicznych wprowadza obowiązek informacyjny dla podmiotów realizujących zadania finansowane lub dofinansowane z budżetu państwa lub z państwowych funduszy celowych. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i świadomości społecznej dotyczącej wykorzystania środków publicznych.

**2. Zakres obowiązku informacyjnego**

Obowiązek informacyjny dotyczy podmiotów realizujących zadania finansowane lub dofinansowane z budżetu państwa lub z państwowych funduszy celowych. Podmioty te są zobowiązane do podejmowania działań informacyjnych, które mogą obejmować różne formy i metody komunikacji, takie jak publikacje, kampanie informacyjne, konferencje prasowe, strony internetowe, media społecznościowe itp.

**3. Koszty działań informacyjnych**

Koszty działań informacyjnych mogą być pokrywane z trzech źródeł:
- z finansowania lub dofinansowania z budżetu państwa,
- z państwowych funduszy celowych,
- ze środków własnych podmiotów realizujących zadania.

Jest to istotne z punktu widzenia planowania budżetowego i zarządzania finansami przez podmioty realizujące zadania, ponieważ muszą one uwzględnić te koszty w swoich budżetach.

**4. Zakres zadań objętych obowiązkiem**

Obowiązek informacyjny dotyczy specyficznych rodzajów zadań:
- infrastruktury,
- prac budowlanych,
- zakupu środków trwałych,
- realizacji projektów badawczo-rozwojowych,
- projektów edukacyjnych,
- projektów społecznych.

Warto zauważyć, że obowiązek ten jest ograniczony do przypadków, gdy wysokość finansowania lub dofinansowania przekracza określoną kwotę. Kwota ta jest określona w przepisach wydanych na podstawie art. 35d ustawy o finansach publicznych.

**5. Praktyczne implikacje**

Podmioty realizujące zadania muszą być świadome obowiązku informacyjnego i odpowiednio planować swoje działania komunikacyjne. W praktyce oznacza to konieczność przygotowania strategii informacyjnej, która będzie zgodna z wymogami ustawy. Niezastosowanie się do tego obowiązku może skutkować konsekwencjami prawnymi i finansowymi.

**6. Podsumowanie**

Art. 35a ustawy o finansach publicznych wprowadza ważny mechanizm zapewniający transparentność i odpowiedzialność w wykorzystaniu środków publicznych. Podmioty realizujące zadania finansowane lub dofinansowane z budżetu państwa lub z państwowych funduszy celowych muszą być świadome swoich obowiązków informacyjnych i odpowiednio je realizować, aby zapewnić zgodność z przepisami prawa oraz budować zaufanie społeczne do działań finansowanych ze środków publicznych.

o finansach publicznych

Wysokość straty podatkowej może zostać określona decyzją organu, także wtedy, gdy podatnik jej nie wykazał albo w ogóle nie złożył deklaracji. Organ sięga po ten tryb tylko wówczas, gdy poniesienie straty daje prawo do ulg podatkowych.

### Najważniejsze punkty

- Rozstrzygnięcie zapada w formie decyzji, podlega więc zaskarżeniu na zasadach ogólnych.
- Podstawą jest ustalenie poczynione w postępowaniu podatkowym, a nie samo porównanie danych z deklaracji.
- Trzy sytuacje uruchamiają ten tryb: brak deklaracji, niewykazanie straty w złożonej deklaracji oraz rozbieżność między stratą poniesioną a wykazaną.
- Warunkiem jest to, by poniesienie straty zgodnie z przepisami prawa podatkowego uprawniało do skorzystania z ulg podatkowych.
- Decyzja obejmuje wyłącznie wysokość straty, nie określa natomiast zobowiązania podatkowego za dany okres.

### W praktyce

Określenie straty działa przede wszystkim na przyszłość, bo od jej wysokości zależy zakres późniejszych rozliczeń. Rozbieżność bywa dwukierunkowa: organ może stratę obniżyć, ale też stwierdzić ją w kwocie wyższej niż zadeklarowana albo w sytuacji, w której deklaracji w ogóle nie było.

Ordynacja podatkowa

Art. 6 ustawy Prawo o adwokaturze stanowi fundament etyki zawodowej adwokatów, określając obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej. Jest to jeden z kluczowych elementów, który buduje zaufanie pomiędzy adwokatem a klientem, a także zapewnia prawidłowe funkcjonowanie systemu wymiaru sprawiedliwości.

#### Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej

Adwokat jest zobowiązany do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji, które uzyskał w związku z udzielaniem pomocy prawnej. Obowiązek ten jest bezwzględny i nie może być ograniczony w czasie, co oznacza, że adwokat musi zachować tajemnicę zawodową nawet po zakończeniu współpracy z klientem, a także po zakończeniu swojej kariery zawodowej.

#### Niezbywalność obowiązku

Przepis wyraźnie stwierdza, że adwokata nie można zwolnić od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej. Oznacza to, że nawet sąd nie ma kompetencji do zwolnienia adwokata z tego obowiązku. Jest to istotne zabezpieczenie, które ma na celu ochronę interesów klienta oraz integralności zawodu adwokata.

#### Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej

Mimo że obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej jest bardzo rygorystyczny, istnieją pewne wyjątki, które są ściśle określone w przepisach prawa. Art. 6 wskazuje na dwa główne obszary, w których adwokat może być zobowiązany do ujawnienia informacji:

1. **Przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu**:
   - Adwokat jest zobowiązany do udostępniania informacji w zakresie określonym przepisami o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Jest to zgodne z międzynarodowymi standardami i regulacjami, które mają na celu zapobieganie działalności przestępczej.

2. **Ordynacja podatkowa**:
   - Adwokat może być zobowiązany do przekazywania informacji na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 11a działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Przepisy te dotyczą m.in. obowiązków informacyjnych związanych z raportowaniem schematów podatkowych.

#### Podsumowanie

Art. 6 ustawy Prawo o adwokaturze jest kluczowym przepisem, który chroni tajemnicę zawodową adwokatów. Obowiązek ten jest bezwzględny i nieograniczony w czasie, co podkreśla jego znaczenie dla ochrony interesów klientów oraz integralności zawodu adwokata. Wyjątki od tego obowiązku są ściśle określone i dotyczą przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, a także obowiązków wynikających z Ordynacji podatkowej. Przepis ten jest fundamentem zaufania, na którym opiera się relacja pomiędzy adwokatem a klientem, oraz zapewnia prawidłowe funkcjonowanie systemu wymiaru sprawiedliwości.

Prawo o adwokaturze

Art. 78a Prawa o ruchu drogowym reguluje procedurę czasowego wycofania pojazdu z ruchu, określając szczegółowe warunki, jakie muszą być spełnione, aby taki proces mógł zostać przeprowadzony. Przepis ten ma na celu umożliwienie właścicielom pojazdów czasowe wycofanie ich z ruchu, co może być szczególnie przydatne w sytuacjach, gdy pojazd wymaga naprawy lub nie jest używany przez dłuższy okres.

#### 1. Podmioty uprawnione do złożenia wniosku

Zgodnie z ust. 1, wniosek o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu może złożyć właściciel pojazdu lub podmiot, o którym mowa w art. 73 ust. 2 i 5. Są to podmioty, które mają prawo do rejestracji pojazdu, takie jak leasingodawcy czy firmy zajmujące się wynajmem pojazdów.

#### 2. Rodzaje pojazdów podlegających czasowemu wycofaniu

Ust. 2 określa, które pojazdy mogą być czasowo wycofane z ruchu. Są to:
- samochody ciężarowe i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 t,
- ciągniki samochodowe,
- pojazdy specjalne,
- autobusy,
- samochody osobowe, ale tylko w przypadku konieczności wykonania naprawy wynikającej z uszkodzenia zasadniczych elementów nośnych konstrukcji lub w przypadku wystąpienia szkody istotnej.

#### 3. Procedura wycofania pojazdu

Decyzję o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu wydaje organ rejestrujący właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu. Właściciel pojazdu lub uprawniony podmiot musi złożyć dowód rejestracyjny i tablice rejestracyjne do depozytu w organie rejestrującym oraz uiścić stosowną opłatę.

#### 4. Okres wycofania pojazdu

Ust. 4 i 5 precyzują okres, na jaki pojazd może być wycofany z ruchu:
- Pojazdy wymienione w ust. 2 pkt 1-4 mogą być wycofane na okres od 2 do 24 miesięcy, z możliwością przedłużenia do maksymalnie 48 miesięcy.
- Samochody osobowe mogą być wycofane na okres od 3 do 12 miesięcy bez możliwości przedłużenia, a ponowne wycofanie może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 3 lat od zakończenia poprzedniego okresu wycofania.

#### 5. Oświadczenie i odpowiedzialność karna

W przypadku samochodów osobowych, właściciel lub uprawniony podmiot musi złożyć oświadczenie, że pojazd wymaga naprawy zasadniczych elementów nośnych konstrukcji lub wystąpiła szkoda istotna. Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, co ma na celu zapobieżenie nadużyciom.

#### 6. Warunki dopuszczenia do ruchu po wycofaniu

Warunkiem dopuszczenia samochodu osobowego do ruchu po jego czasowym wycofaniu jest wykonanie dodatkowego badania technicznego, które musi być potwierdzone w centralnej ewidencji pojazdów. W przypadku braku takiej informacji, dopuszczenie do ruchu następuje na podstawie zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu.

#### 7. Obowiązki właściciela pojazdu

Właściciel pojazdu lub uprawniony podmiot musi zapewnić, że wycofany pojazd będzie parkowany poza drogą publiczną, strefą zamieszkania i strefą ruchu, co ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego.

#### 8. Rozporządzenie wykonawcze

Minister właściwy do spraw transportu jest zobowiązany do wydania rozporządzenia określającego tryb i warunki czasowego wycofania pojazdów z ruchu, wysokość opłat oraz wzory dokumentów. Rozporządzenie to ma na celu ujednolicenie procedur oraz zapewnienie, że opłaty nie przekroczą 150 zł.

### Podsumowanie

Art. 78a Prawa o ruchu drogowym wprowadza szczegółowe zasady dotyczące czasowego wycofania pojazdów z ruchu, co jest istotne zarówno dla właścicieli pojazdów, jak i dla organów administracji publicznej. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wycofanie pojazdu z ruchu odbywa się w sposób uporządkowany i zgodny z przepisami prawa, jednocześnie zapobiegając nadużyciom i zapewniając bezpieczeństwo publiczne.

Przepisy prawne

Przepisy prawne w przepisach

Kodeks cywilny1 przepis

Kodeks karny1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego3 przepisy

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Kodeks spółek handlowych (ksh)2 przepisy

Kodeks wykroczeń (kw)1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

Prawo o adwokaturze1 przepis

Prawo o ruchu drogowym1 przepis

o gospodarce nieruchomościami3 przepisy