Art. 125 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje kwestie związane z odpowiedzialnością posiłkową oraz stosowaniem odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania karnego (KPK) do podmiotów pociągniętych do tej odpowiedzialności. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia ochrony praw procesowych tych podmiotów oraz ich pełnomocników.

#### 1. Odpowiednie stosowanie przepisów KPK

Art. 125 KKS wskazuje, że do podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej oraz jego pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące podejrzanego, oskarżonego i obrońcy z KPK. Wymienione przepisy obejmują szeroki zakres regulacji, od prawa do obrony, przez zasady przesłuchiwania, aż po kwestie związane z kosztami postępowania.

#### 2. Ochrona praw osób najbliższych

Przepis ten przewiduje również ochronę praw osób najbliższych podmiotu pociągniętego do odpowiedzialności posiłkowej będącego osobą fizyczną. W tym kontekście stosuje się odpowiednio art. 182, 185 i 186 KPK, które dotyczą prawa do odmowy zeznań przez osoby najbliższe oraz ochrony ich interesów.

#### 3. Udział w czynnościach procesowych

Od chwili wydania postanowienia, o którym mowa w art. 124 § 1 KKS, podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej może być wezwany do udziału w czynnościach procesowych. Jest to istotne z punktu widzenia zapewnienia rzetelności postępowania oraz możliwości obrony swoich interesów przez ten podmiot.

#### 4. Zakaz przesłuchiwania w charakterze świadka

Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej nie może być przesłuchany w charakterze świadka, nawet jeśli jest interwenientem lub podmiotem obowiązanym do zwrotu korzyści majątkowej. Jest to ważne z punktu widzenia ochrony praw procesowych tego podmiotu i unikania konfliktu interesów.

#### 5. Przesłuchanie podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową

Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przesłuchuje w charakterze świadka podmiot, który uzyskał korzyść majątkową z przestępstwa. Jeśli podmiotem tym nie jest osoba fizyczna, przesłuchuje się organ uprawniony do działania w jego imieniu. Osoba ta może odmówić zeznań, co jest zgodne z zasadą ochrony przed samooskarżeniem.

#### 6. Odpowiednie stosowanie przepisów KPK do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową

Do podmiotu, który uzyskał korzyść majątkową, stosuje się odpowiednio przepisy KPK dotyczące m.in. prawa do obrony, przesłuchiwania świadków, oraz innych istotnych kwestii proceduralnych.

### Podsumowanie

Art. 125 KKS jest kluczowym przepisem zapewniającym ochronę praw procesowych podmiotów pociągniętych do odpowiedzialności posiłkowej oraz ich pełnomocników. Przepis ten gwarantuje, że do tych podmiotów stosuje się odpowiednio przepisy KPK, co ma na celu zapewnienie rzetelności i sprawiedliwości postępowania. Ochrona praw osób najbliższych oraz zakaz przesłuchiwania podmiotu w charakterze świadka dodatkowo wzmacniają te gwarancje.

Kodeks karny skarbowy

Art. 134 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) określa kompetencje różnych organów w zakresie prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe. Przepis ten jest istotny z punktu widzenia podziału kompetencji między różne organy ścigania oraz koordynacji działań w zakresie ścigania przestępstw skarbowych.

#### § 1 - Zakres kompetencji organów

W § 1 wymieniono organy, które są uprawnione do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe. Są to:

1. **Straż Graniczna** - w sprawach określonych w art. 63-71, art. 85-96 § 1, art. 106e, 106f oraz 106h KKS, ujawnionych w zakresie działania Straży Granicznej.
2. **Policja** - w sprawach ujawnionych w zakresie działania Policji.
3. **Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW)** - w sprawach ujawnionych w zakresie działania ABW.
4. **Żandarmeria Wojskowa** - w sprawach popełnionych przez osoby określone w art. 53 § 36 KKS, w zakresie podlegającym właściwości sądów wojskowych.
5. **Centralne Biuro Antykorupcyjne (CBA)** - w sprawach ujawnionych w zakresie swojej właściwości.

#### § 1a - Obowiązek informacyjny

Organy wymienione w § 1 mają obowiązek informować właściwe organy podatkowe lub celne o wszczęciu i prawomocnym zakończeniu postępowania, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem zobowiązania podatkowego lub powstaniem długu celnego. Jest to istotne z punktu widzenia koordynacji działań między organami ścigania a organami podatkowymi i celnymi.

#### § 2 - Zawiadomienie o wszczęciu postępowania

Organy określone w § 1 pkt 1-3 (Straż Graniczna, Policja, ABW) mają obowiązek niezwłocznie zawiadomić właściwe finansowe organy postępowania przygotowawczego o wszczęciu postępowania, chyba że ograniczają swoje czynności do zabezpieczenia śladów i dowodów oraz przekazania sprawy do dalszego prowadzenia tym organom.

#### § 3 - Zawiadomienie prokuratora wojskowego

Żandarmeria Wojskowa ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić właściwego prokuratora do spraw wojskowych o wszczęciu postępowania przygotowawczego.

#### § 4 - Dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

W przypadku zgłoszenia przez sprawcę wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, po otrzymaniu przez niego pouczenia na piśmie o warunkach dopuszczalności tego środka karnego, przekazanie sprawy właściwemu finansowemu organowi postępowania przygotowawczego jest obowiązkowe.

#### § 5 - Przepisy stosowane odpowiednio

Przepisy § 1, 1a, 2 i 4 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy organ określony w § 1 pkt 1-3 jest właściwy do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o czyn zabroniony jako przestępstwo lub wykroczenie określone w przepisach karnych innej ustawy, który wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

### Wnioski

Art. 134 KKS precyzyjnie określa kompetencje różnych organów w zakresie prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe. Przepis ten ma na celu zapewnienie efektywnej koordynacji działań między różnymi organami ścigania oraz organami podatkowymi i celnymi, co jest kluczowe dla skutecznego ścigania przestępstw skarbowych.

Kodeks karny wykonawczy

Art. 429 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje konsekwencje niestawiennictwa strony na posiedzeniu sądowym, do którego została wezwana osobiście. Przepis ten ma na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowania sądowego oraz dyscyplinowanie stron, aby stawiały się na wezwania sądu.

### Analiza przepisu:

1. **Wezwanie do osobistego stawiennictwa**:
   - Sąd może wezwać stronę do osobistego stawiennictwa, jeśli uzna to za konieczne dla prawidłowego przebiegu postępowania. Wezwanie takie może być wydane w różnych sytuacjach, np. gdy sąd chce przesłuchać stronę lub uzyskać od niej wyjaśnienia.

2. **Niestawiennictwo bez usprawiedliwionych powodów**:
   - Jeśli strona nie stawi się na posiedzenie sądowe bez usprawiedliwionych powodów, sąd ma prawo nałożyć na nią sankcję w postaci grzywny. Usprawiedliwione powody mogą obejmować np. chorobę, wypadek, czy inne okoliczności uniemożliwiające stawienie się w sądzie, które strona powinna odpowiednio udokumentować.

3. **Grzywna**:
   - Sąd może nałożyć grzywnę zgodnie z przepisami dotyczącymi kar za niestawiennictwo świadka. Wysokość grzywny oraz procedura jej nałożenia są regulowane przez odpowiednie przepisy k.p.c. dotyczące świadków.

4. **Brak możliwości przymusowego sprowadzenia**:
   - Przepis wyraźnie stanowi, że sąd nie może nakazać przymusowego sprowadzenia strony do sądu. Oznacza to, że jedyną sankcją za niestawiennictwo jest grzywna, a nie np. zatrzymanie przez policję i doprowadzenie do sądu.

### Komentarz:

Art. 429 k.p.c. wprowadza mechanizm dyscyplinujący strony postępowania cywilnego, jednocześnie respektując ich autonomię i wolność osobistą. Sankcja w postaci grzywny ma na celu zmotywowanie stron do stawienia się na wezwanie sądu, co jest istotne dla sprawnego i efektywnego prowadzenia postępowania.

Brak możliwości przymusowego sprowadzenia strony do sądu jest wyrazem poszanowania dla jej wolności osobistej. W postępowaniu cywilnym, w przeciwieństwie do postępowania karnego, nie stosuje się środków przymusu osobistego wobec stron, co jest zgodne z zasadą proporcjonalności i minimalnej ingerencji w prawa jednostki.

W praktyce, sądy powinny starannie oceniać, czy wezwanie strony do osobistego stawiennictwa jest rzeczywiście konieczne, aby uniknąć niepotrzebnych komplikacji i sankcji. Strony natomiast powinny być świadome konsekwencji niestawiennictwa i odpowiednio reagować na wezwania sądu, przedstawiając usprawiedliwienia w przypadku niemożności stawienia się.

Podsumowując, art. 429 k.p.c. jest ważnym narzędziem w rękach sądu, które pozwala na utrzymanie dyscypliny procesowej, jednocześnie chroniąc prawa stron postępowania.

Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks wykroczeń (kw)

Art. 19 Kodeksu wykroczeń (KW) stanowi, że kara aresztu trwa najkrócej 5, a najdłużej 30 dni, przy czym wymierza się ją w dniach. Jest to jedna z kar przewidzianych w polskim systemie prawnym za popełnienie wykroczenia, czyli czynu zabronionego o mniejszej społecznej szkodliwości niż przestępstwo.

Komentarz:

1. **Zakres czasowy kary aresztu**:
   - **Minimalny okres**: Kara aresztu nie może być krótsza niż 5 dni. Oznacza to, że nawet w przypadku najłagodniejszych wykroczeń, które są uznane za zasługujące na karę aresztu, sąd nie może orzec kary krótszej niż 5 dni.
   - **Maksymalny okres**: Kara aresztu nie może przekraczać 30 dni. Jest to górna granica, która ma na celu zapewnienie proporcjonalności kary do wykroczenia oraz ochronę przed nadmiernie surowymi sankcjami za czyny o mniejszej społecznej szkodliwości.

2. **Wymierzanie kary w dniach**:
   - Kara aresztu jest wymierzana w dniach, co oznacza, że sąd musi precyzyjnie określić liczbę dni, na które skazuje sprawcę wykroczenia. Nie ma możliwości wymierzania tej kary w innych jednostkach czasu (np. godzinach czy tygodniach).

3. **Cel kary aresztu**:
   - Kara aresztu ma na celu przede wszystkim prewencję, zarówno indywidualną, jak i ogólną. Ma odstraszać sprawcę od popełnienia kolejnych wykroczeń oraz działać prewencyjnie na społeczeństwo, pokazując, że za wykroczenia grożą realne sankcje.
   - Kara ta ma również charakter represyjny, czyli ma na celu ukaranie sprawcy za popełnione wykroczenie.

4. **Proporcjonalność kary**:
   - Sąd, wymierzając karę aresztu, powinien kierować się zasadą proporcjonalności, czyli dostosować długość kary do wagi popełnionego wykroczenia oraz okoliczności sprawy. W praktyce oznacza to, że za mniej poważne wykroczenia sąd powinien orzekać krótsze kary, a za bardziej poważne - dłuższe, ale zawsze w granicach określonych przez art. 19 KW.

5. **Alternatywne kary**:
   - W polskim systemie prawnym za wykroczenia mogą być również wymierzane inne kary, takie jak grzywna czy ograniczenie wolności. Sąd ma możliwość wyboru najodpowiedniejszej kary w zależności od charakteru wykroczenia i osoby sprawcy.

Podsumowując, art. 19 Kodeksu wykroczeń precyzyjnie określa ramy czasowe kary aresztu, co ma na celu zapewnienie jednolitości i proporcjonalności w wymierzaniu tej kary. Sąd, orzekając karę aresztu, musi brać pod uwagę zarówno minimalne, jak i maksymalne granice czasowe, a także dostosować długość kary do konkretnego przypadku, kierując się zasadą sprawiedliwości i proporcjonalności.

Przepis rozszerza zastosowanie trzech wskazanych regulacji Kodeksu karnego na funkcjonariuszy ABW i AW. Oznacza to, że regulacje te należy uwzględniać również w sytuacjach dotyczących tych funkcjonariuszy, ale z uwzględnieniem ich odpowiedniego, a nie automatycznego, zastosowania. Sam przepis nie wyjaśnia treści tych regulacji. Wskazuje jedynie, że obejmują one także funkcjonariuszy obu Agencji.

o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu

Art. 691 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza szczególne regulacje dotyczące odpowiedzialności karnej osób pełniących służbę w jednostkach zmilitaryzowanych w czasie mobilizacji lub wojny. Przepis ten ma na celu zapewnienie dyscypliny i porządku w sytuacjach nadzwyczajnych, kiedy to sprawne funkcjonowanie struktur obronnych państwa jest kluczowe dla jego bezpieczeństwa.

#### 1. Odpowiedzialność karna

Zgodnie z art. 691 ust. 1, osoby pełniące służbę w jednostkach zmilitaryzowanych albo do niej powołane ponoszą odpowiedzialność karną za przestępstwa popełnione w związku z tą służbą według przepisów odnoszących się do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej. Oznacza to, że w czasie mobilizacji lub wojny, osoby te są traktowane na równi z żołnierzami w czynnej służbie wojskowej pod względem odpowiedzialności karnej.

#### 2. Właściwość sądów wojskowych

Art. 691 ust. 2 precyzuje, że sprawy o przestępstwa określone w ust. 1 należą do właściwości sądów wojskowych. Jest to istotne z punktu widzenia procedury karnej, ponieważ sądy wojskowe mają specyficzne kompetencje i procedury dostosowane do rozpatrywania spraw związanych z działalnością wojskową.

#### 3. Równoważność obowiązków i konsekwencji

Art. 691 ust. 3 wprowadza kilka kluczowych równoważności:

1. **Niezgłoszenie się do służby**: Niezgłoszenie się do służby w jednostkach zmilitaryzowanych w określonym terminie i miejscu jest równoznaczne z niezgłoszeniem się do pełnienia służby wojskowej. Oznacza to, że konsekwencje prawne za takie działanie są identyczne jak w przypadku niezgłoszenia się do służby wojskowej.

2. **Obowiązek służby**: Obowiązek służby w jednostkach zmilitaryzowanych jest równoznaczny z obowiązkiem służby wojskowej. W praktyce oznacza to, że osoby powołane do służby w jednostkach zmilitaryzowanych mają takie same obowiązki jak żołnierze w czynnej służbie wojskowej.

3. **Służba w jednostkach zmilitaryzowanych**: Służba w jednostkach zmilitaryzowanych jest równoznaczna z czynną służbą wojskową. W związku z tym, wszelkie przepisy dotyczące czynnej służby wojskowej mają zastosowanie również do służby w jednostkach zmilitaryzowanych.

4. **Niewykonanie polecenia**: Niewykonanie lub odmowa wykonania polecenia przełożonego, wydanego w sprawach służbowych osobie pełniącej służbę w jednostce zmilitaryzowanej, jest równoznaczna z niewykonaniem lub odmową wykonania rozkazu. Oznacza to, że takie działanie podlega tym samym sankcjom jak niewykonanie rozkazu w wojsku.

#### Wnioski

Art. 691 ustawy o obronie Ojczyzny jest kluczowym przepisem zapewniającym, że osoby pełniące służbę w jednostkach zmilitaryzowanych w czasie mobilizacji lub wojny są objęte tymi samymi rygorami prawnymi co żołnierze w czynnej służbie wojskowej. Przepis ten ma na celu utrzymanie dyscypliny i skuteczności działań obronnych państwa w sytuacjach nadzwyczajnych. Wprowadzenie równoważności obowiązków i konsekwencji prawnych między służbą w jednostkach zmilitaryzowanych a służbą wojskową jest logicznym krokiem w zapewnieniu spójności i efektywności systemu obronnego kraju.

o obronie Ojczyzny

Przepis określa zasady czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, jeżeli jest ono traktowane w sposób wskazany w art. 6 ust. 2. O odebraniu decyduje wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Decyzja jest podejmowana z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii albo upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem jest ochrona zwierząt.

Przepis wskazuje także miejsca, do których zwierzę może zostać przekazane, zależnie od jego rodzaju lub sposobu wykorzystywania. Zwierzę domowe lub laboratoryjne trafia do schroniska, gospodarskie do gospodarstwa rolnego wskazanego przez organ, a zwierzę wykorzystywane między innymi do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych lub sportowych może zostać przekazane do ogrodu zoologicznego, schroniska, azylu albo Centralnego Azylu dla Zwierząt. Przekazanie wymaga zgody podmiotu przyjmującego. W razie jej braku albo innych przeszkód zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innemu podmiotowi lub osobie, która zapewni mu właściwą opiekę.

Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu, ale można się od niej odwołać do samorządowego kolegium odwoławczego w terminie 3 dni od doręczenia, a kolegium rozpoznaje odwołanie w terminie 7 dni. W sytuacji niecierpiącej zwłoki, gdy pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, uprawnione osoby mogą odebrać je bez wcześniejszej decyzji, zawiadamiając niezwłocznie właściwy organ. Właściciel lub opiekun ponosi koszty transportu, utrzymania i koniecznego leczenia, dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd nie orzeknie jego przepadku albo postępowanie karne zostanie umorzone.

o ochronie zwierząt.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1997/724/text/U/D19970724Lj.pdf

Przepis określa zakres przedmiotowy ustawy o żegludze śródlądowej. W pierwszej kolejności odnosi ją do żeglugi uprawianej na wodach śródlądowych uznanych za żeglowne na podstawie przepisów Prawa wodnego. W ustawie wody te są określane jako „śródlądowe drogi wodne”.

Art. 1 ust. 2 wylicza najważniejsze obszary regulacji. Obejmują one organy administracji żeglugi śródlądowej i ich kompetencje, warunki uprawiania żeglugi, rejestr administracyjny oraz pomiar statków. Ustawa określa także wymagania bezpieczeństwa żeglugi, zasady klasyfikacji i utrzymania śródlądowych dróg wodnych, prowadzenia zharmonizowanego systemu usług informacji rzecznej oraz bazy danych statków. Ponadto reguluje wykonywanie pilotażu, postępowanie w razie wypadku żeglugowego i przepisy karne.

Znaczenie praktyczne ma również art. 1 ust. 3, który rozszerza stosowanie ustawy na określone statki używane na innych wodach śródlądowych niż wskazane w ust. 1. Chodzi o statki służące między innymi do przewozów międzybrzegowych, przewozu osób lub ładunków, sportu lub rekreacji, połowu ryb, robót technicznych albo eksploatacji złóż kruszywa. Wobec statków wykorzystywanych do celów niezwiązanych ze sportem, rekreacją lub przewozem osób, których kadłub ma długość nie większą niż 7,5 m, nie mają napędu mechanicznego o mocy silnika przekraczającej 10 kW i są kierowane przez osoby pełnoletnie, stosuje się wyłącznie przepisy dotyczące bezpieczeństwa ruchu, wyposażenia, sygnalizacji i łączności.

o żegludze śródlądowej.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/43/text/U/D20010043Lj.pdf

Przepisy karne

Przepisy karne w przepisach

Kodeks karny skarbowy3 przepisy

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks wykroczeń (kw)2 przepisy

o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o ochronie zwierząt.1 przepis

o żegludze śródlądowej.1 przepis