Przenośny wolno stojący maszt antenowy

Przenośny wolno stojący maszt antenowy to w rozumieniu ustawy „Prawo budowlane” określony rodzaj konstrukcji przeznaczonej do czasowego ustawiania, a następnie wielokrotnego demontażu i ponownego montażu. Istotne jest, aby rozłożenie i złożenie masztu nie powodowało utraty jego wartości technicznej. Nie chodzi więc o konstrukcję wykonaną wyłącznie do jednorazowego ustawienia w konkretnym miejscu, lecz o rozwiązanie zachowujące swoje właściwości przy kolejnych instalacjach.

Najważniejsze cechy tego pojęcia to:

• konstrukcja jest wykonana z metalu albo materiału kompozytowego;
• może funkcjonować samodzielnie lub być połączona z przyczepą, rusztem, kontenerem technicznym albo szafami telekomunikacyjnymi;
• jest posadowiona na gruncie;
• obejmuje nie tylko sam maszt, lecz także odciągi, balasty i inne elementy konstrukcyjne;
• w jej skład wchodzą również instalacja radiokomunikacyjna oraz infrastruktura służąca do zasilania;
• została zaprojektowana z myślą o wielokrotnym montażu i demontażu bez pogorszenia jej wartości technicznej.

Określenie „wolno stojący” wskazuje, że maszt tworzy samodzielny układ ustawiony na gruncie, a nie element trwale związany z innym obiektem, na przykład budynkiem. Nie oznacza to jednak, że musi składać się wyłącznie z pionowej konstrukcji masztowej. Ustawowa definicja obejmuje także wyposażenie i elementy potrzebne do jej stabilizacji, obsługi radiokomunikacyjnej oraz zasilania.

Definicja ma znaczenie przy ustalaniu, czy konkretny zestaw urządzeń i konstrukcji mieści się w kategorii przenośnego wolno stojącego masztu antenowego na potrzeby stosowania Prawa budowlanego. Pozwala odróżnić taki maszt od innych konstrukcji antenowych, w szczególności przez uwzględnienie jego mobilnego charakteru, kompletnego wyposażenia oraz możliwości wielokrotnego wykorzystania w różnych miejscach. W praktyce znaczenie może mieć ocena wszystkich elementów razem, a nie tylko samego masztu.