Przemysłowy potencjał obronny

Przemysłowy potencjał obronny to ogół zasobów, którymi dysponuje przemysł działający w Rzeczypospolitej Polskiej i które mogą służyć zaspokajaniu potrzeb obronnych państwa. Pojęcie obejmuje zarówno składniki materialne, jak i niematerialne. Nie odnosi się więc wyłącznie do zakładów, urządzeń, linii produkcyjnych czy zapasów, lecz także do zasobów związanych z wiedzą, technologią, rozwiązaniami organizacyjnymi i innymi zdolnościami przemysłu, o ile mają znaczenie dla obronności.

Aby dany zasób mieścił się w tym pojęciu, muszą być spełnione zasadniczo trzy elementy. Po pierwsze, powinien istnieć w przemyśle Rzeczypospolitej Polskiej. Po drugie, może mieć charakter materialny albo niematerialny. Po trzecie, musi pozostawać związany z zabezpieczaniem potrzeb obronnych państwa, w tym potrzeb Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie uzbrojenia lub sprzętu wojskowego. Chodzi zatem o takie zasoby, które pozwalają przemysłowi uczestniczyć w zapewnianiu państwu i jego siłom zbrojnym odpowiednich środków obrony.

Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „o wspieraniu restrukturyzacji przemysłowego potencjału obronnego i modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej”. Służy ona wyznaczeniu zakresu zasobów, których dotyczą rozwiązania ustawy związane ze wspieraniem i przekształcaniem krajowego zaplecza przemysłu obronnego oraz z modernizacją techniczną sił zbrojnych.

W praktyce przemysłowy potencjał obronny wskazuje, jaki krajowy zasób zdolności może być wykorzystany do zapewniania uzbrojenia i sprzętu wojskowego. Pozwala ujmować łącznie różne elementy funkcjonowania przemysłu, zarówno jego fizyczne zaplecze, jak i wiedzę oraz możliwości techniczne. Dzięki temu pojęcie nie ogranicza się do pojedynczego produktu, lecz obejmuje szerszą zdolność przemysłu do zabezpieczania potrzeb obronnych państwa.